Tag Archives: zwanger

ZWANGERSCHAP EN BEVALLING|20 WEKEN| DIKKE BILLEN EN VERDRIET

26 Jun

‘Mama je billen worden ook een beetje dik’.  ‘Je bedoelt mijn buik???’, probeer ik voorzichtig….

‘Jahaa , mam, die ook , maar ook je billen.’  ‘Mijn billen??’ (Die m&m’s moeten ze verbieden, ik zweer het je)  Ik loop naar de gang en probeer halverwege de trap achterstevoren mijn derrière in de spiegel te bespieden. Kan ik het helpen dat die spiegel precies daar hangt. Off all places…

Terwijl Nova me schaapachtig aanstaart, gaat de bel. Ik flikker nog net niet van de trap. ‘Excuse my language’.

De postbode,…. die, oh ooooh, precies zicht heeft op mijn rare vertoning op de trap.

Nonchalant, alsof er niets gebeurd is, neem ik het pakketje aan. Krijtverf. Whoooop. Ik vergeet het billen tafereel, want hier word ik acuut blij van. Krijtverf is de BOM voor mama’s in spé, for real! Dit is wat mijn hormonen willen. (Krijt)Verven. Nestellen. Voorbereiden.

Nu al? Nee,… nu pas, zul je bedoelen. Deze mevrouw wil namelijk alles af. Schaapjes op het droge. En rapido, als het even kan.

Relaxed! Appt een vriendinnetje van me vandaag nog. Relaxed?? Ik? Euuhh…Het gaat mij niet gebeuren dat ik straks met 25 weken weer uitgeschakeld ben, en dat er nog niets voorbereid is. Neeee, Tessje is relaxed als straks alles in kannen en kruiken is. De kipjes met een gerust hart op stok kunnen.

Natuurlijk ga ik er niet van uit dat me hetzelfde overkomt als tijdens de zwangerschap van Jula. Maar toch. Dit keer laat ik liever zo min mogelijk aan het toeval over… Tessa en toeval gaan even niet zo goed samen. Iets met een legertje hormonen.

Flashbacks:

Stiekem komt die heftige zwangerschap van Jula natuurlijk regelmatig boven waaien. Ik zit nu immers op de helft. 20 weken. De echo was goed (vreugde). Toch ben ik vaak aan het rekenen. Over vier weken vanaf nu, begonnen de problemen. Buikpijn, verkorte baarmoedermond, en uiteindelijk opname in het WKZ met weeën remming, longrijping, nog meer weeën remming, diagnose gebroken vliezen, een abonnementje op de verloskamers met heel veel nachten sedatie (lekker spacen op de pethidine, YEAH!). Bijna de helft van mijn zwangerschap heb ik toen plat gelegen. Niets verven. Niets voorbereiden. Niets genieten.

Tja, en dat drijft dus weer even boven, nu ik in de buurt van die termijn kom. Can’t help it!

Dat gaan we nu dus even anders doen. Die voorbereidingen.  Het voorbereiden, verven en klussen kunnen ze me alvast niet meer afnemen..Daar wordt hard aan gewerkt.

Alhoewel de tijd soms voorbij kroop, lijkt het achteraf best snel gegaan, de eerste 20 weken. Volgende week alweer, sluit ik met Sijbrand mijn laatste behandeling in Gent af. Dat gaan we na afloop vieren in Antwerpen. De Utrogestan en bloedverdunners slik ik tot 34 weken sowieso door, en dat geeft ons een gerust gevoel. Gent blijft op afstand betrokken, en verdere controles vinden allemaal plaats bij de gynaecoloog in NL, om de hoek. Hoe fijn is dat?

Verdriet:

Toch werden wij zeer recent ook geconfronteerd met hoe oneerlijk het leven soms kan zijn. Met beide benen op de grond gezet. BAM. In onze naaste omgeving werd afscheid genomen van een werkelijk prachtig mannetje wat na 23 weken zwangerschap geboren werd. Dit raakt ons intens. Diepe indruk heeft dit mooie kindje op ons gemaakt. Woorden kunnen niet beschrijven wat dat met ons doet, en vooral.. hoe moedig we deze lieve ouders vinden. Onze gedachten gaan dan ook uit naar dit lieve, prachtige ventje en zijn al even prachtige ouders.

En dan ben ik, of mijn hormonen ( ach je, laat ik die maar weer de schuld geven)  me druk aan het maken over het verven van de babykamer??

Het leven lijkt soms voorbij te vliegen. Mensen leven, zonder écht te leven. Zonder te merken wat voor mooie dingen er gebeuren.

Als ik iets de afgelopen tijd geleerd heb, is het wel te genieten van de kleine dingen. Niets is vanzelfsprekend. Zwanger worden is niet vanzelfsprekend, zwanger blijven ook niet. Net als gezondheid. Ook dat is geen vanzelfsprekendheid. Liefde? Het is géén vanzelfsprekendheid.

Lieve lezers. Open je ogen, en kijk om je heen. Het klinkt cliché, maar fuck it!  Stel je open en voel. Prikkel je zintuigen en ervaar. De wind in je haren. De zon op je bol. Leven mogen geven. Een knuffel, een kus? Sta erbij stil, en wees dankbaar.

Het is namelijk niét vanzelfsprekend.

Wees dankbaar. Dankbaar om traantjes te mogen drogen, toeten te poetsen,  pleisters te plakken, boosheid te sussen, schopjes te voelen, en samen te zijn. Geniet van de kleine dingen. Ze zijn overal.

 “Enjoy the little things in life, someday you’ll look back, and realize they were the big things”.

Advertenties

ZWANGERSCHAP EN BEVALLING| MOSTERD EN AUGURKEN

9 Jun

Crackers met kaas. En mosterd. Mijn cravings, momenteel. Het liefst de scherpste mosterd die ik kan vinden. Zo eentje waarbij per direct de tranen in je broek springen, de scherpe smaken je neus doen samen trekken. Geen ordinaire cafetaria mosterd. Neeee, die komt het huis niet in..

En dan augurken, …die eet ik niet, maar die vreet ik 😉 Van die kleine zoet – zure krengen. Bovenop,  …,no surprise, ..een cracker. Met kaas. Dat wel.

Dat de crackers nu zowaar eens binnenblijven is een klein wonder. Dat is flink anders geweest. Op een ochtend voel ik me nogal, .. hoe zal ik het zeggen, weeïg. Kotserig, is misschien een beter woord.  Ik weet niet of ik moet spugen, of juist eten.

Dat gevoel herken ik. Ik voel me beroerd. Misselijk. Zwanger!?

Een inmiddels routinematig kruitvat testje bevestigt mijn gevoel.  We zijn blij, er vloeien voorzichtig wat traantjes, maar we proberen vooral ook reëel te blijven. Voorzichtig te zijn. Onszelf te beschermen, en teleurstellingen te beperken. Zwanger worden blijkt bij de ‘Van ’t Oevers’ het probleem niet. Het blijven des te meer.

Na onze vorige miskraam hebben we samen besproken; ‘hoe nu verder’?. Na 5 miskramen, maar een prachtig gezin met twee gezonde, kanjers van meiden, voelden wij ook naar hen toe de verantwoordelijkheid tot het  maken van weloverwogen keuzes.

Wij hebben altijd een groot gezin gewild. Ikzelf wist dit al toen ik nog met de poppen speelde. Als mensen mij vroegen wat ik later wilde worden, dan was dat simpel. Moeder. Ik wilde moeder worden. Nou ik kan je vertellen.  Op dat vlak ben ik flink aan de weg aan het timmeren. Maak ik toch nog ergens carrière in.

Toch besloot de natuur een aantal keer anders. De in Nederland geboden onderzoeken bij herhaalde miskramen volgden. Waaronder een chromosoom onderzoek. Als de reden van de miskramen genetische bepaald zou zijn, dan zou dat onze keuze beïnvloeden. Er werd niets gevonden. Een opluchting, maar hoe nu verder. In NL meldden de artsen ons dat er statistisch gezien geen reden was om niét voor een derde te gaan. De kans was immers veel groter dat het wél goed ging. Met een rijtje statistieken werden we weg gestuurd. ‘Werk’ aan de winkel, aldus de gynaecoloog.

Toch bleek de praktijk bij ons keer op keer anders, en zaten we telkens bij de 20% kans, of minder waarbij het dus niet goed ging. Niets statistieken. Er volgden miskramen. Secundaire miskramen zoals ze dat noemden, er was al meerdere malen hartactie gezien en alles leek goed. Met de nadruk op ‘leek goed’.

Gewoon weer proberen durfden we niet. Dat stond voor ons vast. Weer een miskraam. Weer een mogelijke curettage en narcose, met alle impact van dien, daar voelden we ons niet goed bij.

Het UZ Gent:

Via , via hoorde en las ik over het UZ Gent. De ARG, de afdeling reproductieve geneeskunde. Daar zitten o.a. specialisten op het vlak van herhaalde miskramen. Daar is medicatie beschikbaar die in NL (nog) niet standaard is. Daar worden meerdere onderzoeken gedaan zoals zeer uitgebreid bloedonderzoek, een hysterioscopie.

Voordat we onze wens voor een derde kindje lieten varen, wilden we op gesprek in Gent. Dan konden we later (als de houdbaarheidsdatum van mijn eierstokken verstreken was) in ieder geval geen spijt krijgen dat we überhaupt niet zijn gaan praten in Gent.

Ik zocht een verzekeringmaatschappij met een contract met het UZ Gent, en we spraken hierover met mijn Gynaecoloog in Nederland.

Al snel voelden wij, heel sterk, we gaan het nog één keer proberen. De afspraak met een van de de beste artsen op dit vlak ‘professor de Sutter’ stond al geruime tijd gepland, echter de wachttijden in Gent zijn lang.

En toen bleek ik zwanger. Pats. Boem. Blij en onzeker. Kruitvat test.Nog een kruitvat test. En nog één. Weeïg.Tranen. Emoties. Mosterd. Augurken. Kotsen. Nog meer kotsen. ZWANGER!!

De afspraak in Gent werd vervroegd. Er werd naast een uitgebreid bloedonderzoek gelijk een ‘plan de campagne’ opgesteld. Het voelde als een warm bad, daar in Gent. Heel persoonlijk.

De volgende dag  lag ik aan een infuus (waarover later meer), en kreeg ik diverse medicamenten voorgeschreven. Het voelde prettig  dit keer niet alles aan het lot over te laten. Zelf iets te kunnen doen, onder begeleiding van het UZ Gent, en mijn eigen gynaecoloog in Nederland.

Alles gaat goed. Er zijn kwaaltjes. Bijwerkingen van de medicijnen, iets meer zorgen. Maar er is ondersteuning. Vanaf 6 weken hebben we bijna iedere week een echo gehad. Elke echo kregen we meer vertrouwen. Werd het echter.Voelden we het meer. Af en toe waren we onzeker (bloedverlies), of dacht ik dat het mis was. Niets bleek (tot nu toe) minder waar. Ik spuugde en spuugde. Ging aan de ORS. Maakte kennis met de Utrogestan (Sijbrand noemt ze Skut-raketten,.. ik treed liever nog even niet in detail).  Verder kreeg ik bloedverdunners voorgeschreven, en krijg ik driewekelijks immunoglobulinen (multigam) toegediend middels een infuus via professor L. Noens (ook in Gent).

De kleine maakt het goed, en dus maken wij het goed. We zijn verheugd.

Dankbaar zijn wij, weer te  mogen verwachten, liefde te mogen geven aan nieuw leven, en te dromen over zusjes die grote zus worden. Poezelige baby armpjes, gebroken nachten, borstvoedingen en poepluiers. Wij zijn er zo vreselijk klaar voor.

En….(tromgeroffel) onze allerliefste (en beste)  meisjes-papa, bewijst maar weer dat échte mannen alleen meisjes krijgen. Cause….it’s a girl, and we are so ‘freakin’ happy! 

Inmiddels ben ik alweer bijna 18 weken zwanger, en de tijd vliegt.  Mijn buik besluit dat hij gezien mag worden, en ik krijg dan ook spontane felicitaties.

Ik geniet ervan. Van de augurken. De mosterd. De hormonen. Mijn zwangere lijf (inclusief ja, ja knaltieten).

We zijn vooral bezig met het ‘nu’, day by day,….maar heel voorzichtig dromen we af en toe even weg. Richting de toekomst. 3 kleine meisjes. 3 lieve koppies. 3 staartjes, en een papa en een mama.

En ze leefden nog lang en gelukkig. Happily ever after.

18 weken*18 weken zwanger alweer. Het buikje mag gezien worden.

Met de meisjes in Gent*Onderweg naar ons vakantie adres, met een pitstop in Gent. De meisjes mogen lekker bij me knuffelen.Gent 6 weken zwangereven ‘tanken’ in Gent, we gaan er haast aan wennen 😉

PERSOONLIJK| “Zo, klein, maar toch bijzonder, zo van ons, zo dichtbij..”

8 Dec

‘Dit was uw zevende zwangerschap’ hoor ik de echoscopiste zeggen.’ BAM. Dat was een rake klap. ‘Eh, ja,’ stamel ik. Beduusd en stil van de confronterende woorden. Onze droom was mooi, maar is niet meer. Wederom verslagen door slecht nieuws verlaten we het ziekenhuis.

De woorden van de gynaecoloog dwalen door mijn hoofd. Chromosoom-onderzoeken, stollingsziekten, afwachten, medicatie, curettage, algehele narcose, het telefoonnummer, in geval van spoed…

Hij vraagt of we weten wat chromosomen ongeveer zijn. In Jip en Janneke taal barst de beste man een relaas los. Over cellen, en eigenschappen, en stukjes, dubbele stukjes en celdeling. Hij praat tegen me of ik niet ouder dan 5 ben. Zie ik er zo dom uit?

Ik weet even helemaal niets beste meneer. Ik weet hoe mijn tranen proeven, dat wel. Zout. Ik weet de smaak van verdriet. Ook dat weet ik. Bitter. Verder weet ik even niets. Helemaal niets hoor je. Ik weet niet eens hoe ik mijn koffie altijd drink. En die drink ik dagelijks…


We hebben even aan het geluk mogen proeven; zilt en zoet.

Toch mag het niet zo zijn.

We hebben even van het idee mogen genieten, ook al was je nog zo klein.

Zo klein, maar toch bijzonder, zo van ons, zo dichtbij.

Totdat je wereld opeens instort.

Huilen en schreeuwen, snikken en beven. Keer, op keer, op keer.

We hebben jouw hartje zien kloppen, wat was dat bijzonder.

We konden er in stilte van genieten met een glimlach van oor tot oor.

Stiekem fantaseren over jou in ons leven, ons derde wonder.

Toen kwam daar dat slechte nieuws. Geen hartslag meer.

Dan is alles koud en stil.

Huilen, schreeuwen, snikken, en beven. Keer, op keer, op keer.

We hebben even aan het geluk mogen proeven; zilt en zoet.

Je zit daar nu nog warm in mijn buik en houdt je nog stevig vast,..

toch weet ik dat ik afscheid nemen moet.

Van jou, van dromen en fantasieën, met je zusjes hand in hand.

De wereld ontdekken, de wind door jullie haren, samen op het strand.

Ga maar, lief, klein en bijzonder, het is goed.

Twee prachtige meiden, geniet ervan is wat ik steeds hoor.

Het verzacht misschien een beetje, maar de pijn, het verdriet en het  gemis worden er nu niet minder door.

Morgen als ik wakker wordt, in het ziekenhuis, ben jij niet meer bij mij.

Zo klein, maar toch zo bijzonder, zo van ons, zo dichtbij.

Mijn buik leeg en koud, maar gelukkig niets dan liefde aan mijn zij.

Toch zal ik blijven dromen, en ik houd je in gedachten nog even vast.

Daarna ga ik weer snel verder, ik sta weer op, en recht mijn rug .

Dan knuffel ik mijn liefdes, en denk ik nog vaak aan je terug.

PERSOONLIJK| ‘MET DE BILLEN BLOOT’| KINDERWENS

6 Okt

Als ik van de week een foto post op instagram, wordt het me weer even duidelijk. Twee lieve meisjes met een ijsje. Eén leeg stoeltje. Er is ruimte. Ruimte voor nog een lief meisje, of jongetje. Dat voelen we zo.

10339698_794804877248329_2916172682950178350_n

Ja, je leest het goed. ‘Met de billen bloot gaan’. Daar wil ik een blog aan wijden. In figuurlijke zin dan, hé. Niet dat mijn derrière het schrijven niet waard is. Sterker nog, die goddelijke kadetjes van me zijn natuurlijk best al eens stof tot schrijven geweest. Dat ze momenteel alleen wel even offline zijn, kan de beste overkomen. Iets met ijsjes, lijstjes en sportschool. Laten we het houden op: ‘under- construction – ass’ , … de ‘wordt aan gewerkt’ – ass van Tess.

Ok, true , als we het dan toch over billen en bloot hebben, dan kan ik natuurlijk niet ontkennen dat ik in een, niet al te ver verleden, heel wat malen met de benen in de beugels heb gelegen. Dit bij diverse witte jassen, en hun inhoud. Van prodentsmile of martel- Truus, tot eendebek- slet (Oh hemeltje, wat zeg ik nu weer ;-)). Ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Iets met zwangerschap en complicaties. Een kijkdoos is er niets bij, kan ik je vertellen…

Ok: ik dwaal af.  Ik hoor jullie denken. ‘Wat is je punt Tess?”. “Wil je ons soms iets vertellen?”. Ja, lieve mensen dat klopt. Probeer het eens. Gewoon heerlijk een potje recht voor zijn raap zijn. Zonder er doekjes om te winden, zeggen waar het op staat. Hé,  en dan bedoel ik niet zoiets als: ‘Hoi, ik ben Tess, en ik heb een under Construction –ass’ ..Eerlijk zijn maakt de  wereld soms zoveel makkelijker.

Ok. ‘To the point’. Kennen jullie dat, Intuïtie? Gevoel? Met Yoga noemen ze het ‘innerlijk weten’. Dat heb ik dus al een tijdje. Dat innerlijk weten. Of eigenlijk moet ik zeggen: Dat hebben ‘wij’ al een tijdje. Over een bepaald ‘onderwerpje’. Een onderwerpje wat mensen om bepaalde redenen meestal voor zich houden. Wij dus niet. Wij kiezen er voor om hier eens even lekker recht voor zijn raap te zijn. Met de spreekwoordelijke billen bloot te gaan.  Dat voorkomt nogal wat moeilijke situaties en vragen als: ‘Doe niet zo ongezellig joh! Neem een wijntje’, of:  ‘Groot gelijk dat jullie niet voor een derde gaan, veel praktischer joh, twee kinderen’…

Dat willen we dus wél. Een derde kindje. Niets liever zelfs.

We voelen het aan alles. Heel, heel graag, en niets liever dan dat, willen we een extra bordje aan tafel. Gewoon omdat, dat voor ons zo voelt. Omdat we dat ‘innerlijk weten’. Het is nog niet af. De chaos nog niet compleet. Het is fantastisch zoals het is. Laat dat duidelijk zijn, maar oh wat zou nog een Van ’t Oever- kindje gewenst zijn.

De natuur beslist tot nu toe echter anders. Al vroeg in de zwangerschap gaat het steeds mis.

‘Count you’re blessings’ zul je misschien denken. Helemaal als je ons verhaal en vorige zwangerschap een beetje kent.  Onze zegeningen tellen we elke dag, en niet zo’n klein beetje ook. Ja, we zijn nog jong, en ja, we hebben al twee prachtige meiden. Alle cliché’s zijn waar. Maar mogen we dromen, wensen, voelen?

Misschien komt er in de nabije toekomst een moment dat we denken, en nu is het genoeg. Het boek gaat dicht, het dromen klaar, het gezin comleet.… Flikker op kloterige hormonen. In de prullebak met de ovulatietesten en zwangerschapstesten. Nu nog niet. Voor nu is simpelweg de wens te groot, we hebben nog zoveel liefde te geven.

De witte jassen en prodent-smiles houden we  bewust nog even op afstand. Even geen polonaise aan mijn lijf.

Liefde, gezonde voeding, yoga, ongelimiteerd genieten van onze meiden, mekaar :-), maar vooral, ……altijd blijven dromen.  Go, nature, Go!

Finish is nabij! It giet oan..

15 Feb

Gewapend met ons vragenlijstje voor de gynaecoloog zitten we in de wachtkamer op de poli Verloskunde in het WKZ. De ranzige automaat – cappuccino smaakt vertrouwd en zorgt samen met de typische ziekenhuisgeur, voor een ‘thuis’ gevoel. Het was nog maar gisterochtend dat ik een verdieping hoger wakker werd na wederom een nachtje sedatie. Sedatie is een ander woord voor drogeren, in slaap brengen, in combinatie met het stillen van de pijn.

Deze keer sloeg de prik in als een bom, een verhoogde dosering, 4 ML raszuivere drugs. Na afgelopen maandag weer op de verloskamers gelegen te hebben en de hele dag gepest te zijn door voor- weeën, was er helaas geen andere optie, ik was kapot. ‘Kan ik nog iets voor jullie doen?’ vroeg de verloskundige toen ze de kamer uit liep. ‘Iets te eten of drinken misschien?’. ‘Ja, er is iets wat je voor ons kan doen’ zegt Sijbrand…

‘Ontsluiting graag, 3 ons…en ja het mag ietsje meer zijn’. We worden naar de afdeling J2 gereden voor de geadviseerde sedatie.

Naast me komt een andere bezwangerde dame te liggen en samen met haar man keuvelt ze zenuwachtig over de dag van morgen.

Morgen wordt ze ingeleid en ze heeft er zo’n zin in! Verpleegsters wensen haar ‘toi, toi, toi’ en ze zegt haar vriend gedag. ‘Tot morgen liefste’ , ‘Spannend he?’.De stemming is opperbest naast me en maakt dat mijn stemming allesbehalve opperbest is.

De enige gedachte die in mij op komt, is; ik wil ook!, en,waren wij dat maar, bah wat zijn wij hier klaar mee…Weer zo’n prik, weer naar huis, met de wetenschap over een paar dagen weer zonder enige vordering op verlossing te liggen wachten. Wanneer horen wij nou eens de woorden: ‘It giet oan’..De elfstedentocht mag dan niet door gaan, maar hier mag nou eindelijk het feestgedruis, in de vorm van effectieve weeën, eens losbarsten..

Dan wordt ik overmand door emoties. Ik vind het allemaal maar oneerlijk, zie op tegen die prik, het verliezen van de controle, de nacht alleen en zonder Sijbrand en baal ervan. Nee, niet alleen voor mezelf, maar vooral voor mijn omgeving, Nova, Sijbrand, ouders en schoonouders, mensen die je lastig moet vallen voor niets, nul vordering.  Als het in dit tempo door blijft gaan ben ik volgend jaar nog zwanger!

Sijbrand houdt mijn hand vast tot ik door de tranen heen in slaap val, ik verzet me er nog tegen maar hoor mezelf al met dubbele tong praten en er volgt rust.

De volgende ochtend hoor ik een lief eigenwijs piepstemmetje op de gang… ‘Mammie, nou?’ ….en daar staan mijn kanjers in de deuropening. Inclusief grote bos prachtige rozen, want het is Valentijnsdag… Ik kies ervoor thuis de boel af te wachten en moet immers toch de volgende dag op de poli zijn… dan zal ik ze eens even vertellen dat ik dit niet veel langer meer trek.

Gelukkig ziet de gynaecoloog waar we vanmorgen een afspraak mee hebben, dit ook in, en we bespreken een eventuele inleiding.  Ik werk mijn vragen lijstje af en tot mijn vreugde krijg ik alle begrip. Volgende week wordt ik tijdens de controle beoordeeld en dan hoor ik wanneer er plek is om in te leiden. We bespreken zaken als; laagdrempelig bellen, sedatie, indalen.. etc.

Als we elkaar de hand schudden zegt de krullebol dat ie hoopt me eerder te zien en dat ik spontaan ga bevallen. Hij geeft me een knipoog en zegt:  ‘je moet de tips en trics op internet maar eens bekijken’…

Onderweg terug bellen we mijn ouders en schoonouders met het voor ons goede nieuws! Er is een finish in zicht, de eindstreep van deze wel enerverende marathon. We maken een snelle pitstop bij de bakker voor een welverdiende brownie en proosten met een kop echte Nespresso koffie op de naderende eindstreep. Giet it dan toch oan?

27 weken + 5 dagen ‘Ik kom uit een ei’

11 Dec

‘ Hallo, ik ben Tessa, 28 jaar en ik kom uit een ei!’ Grapt Sijbrand, en zet een piep stemmetje op. Ik blijk weer eens nul verstand van dingen te hebben… ‘Dat weet je toch wel tess?’ ‘Die auto met die deur, die omhoog gaat, die is uit the ‘fast en the furious’..

‘Oh joh, ik dacht uit ‘the A -team’ zeg ik, dat is toch ook iets met een auto? Samen lachen we als vanouds!

*gelijk na het publiceren en delen van dit blog belt sijbrand me lachend op,.. schatje, die auto was uit ‘back to the future’ kippetje van me!*

Over uit een ei komen gesproken…, die arts die weekenddienst heeft, die komt uit een ei! Een schriel ding met een muizenbekkie, witte klompen en het uiterlijk van een 20 jarige. Ze heeft ook nog het lef zich te gedragen of ze hier al minstens 20 jaar meedraait! Totaal ongeschikt voor dit vak…. Met het empathisch vermogen van een baksteen moet je niet met mensen gaan werken. Ze is duidelijk nog met haar opleiding bezig, maar voelt zich de koningin in haar paleis.

Nee, dit weekend hou ik die kleine meid sowieso binnen! Alsof het lot ermee speelt krijg ik vannacht buikpijn, suf van de slaappil bedenk ik me dat ik moet gaan timen om de hoeveel minuten die krampen me uit mijn slaap komen halen…. Ik wordt gelijk bang om onder supervisie van ‘de baksteen’ te moeten bevallen. Mooi niet!

‘Goedemorgen!’ schrik ik op, en kijk op de klok… Mijn snurkende buurvrouw met suikerziekte wordt gewekt om te eten, en dat om 5 uur s’ochtends!!  Alle lampen gaan aan en ik wordt gelijk weer geconfronteerd met die zeurende rot pijn, en ik baal. Gisteren had ik een ‘goede’ dag en deze pijn maakt me onzeker.

Toch slaap ik nog even, en streep ik s’ochtends weer vol trots een dag van mijn lijstje. 27+4 krijgt een dikke vette streep. Trouwens best frapant dat ze hier in hun telling een dag achter lopen,.. terwijl er toch echt op mijn zwangerschaps-kaart staat: A terme datum 6 maart! en hallo,… ik weet echt wel wanneer ik ‘wekig’ ben hoor!

Dinsdag is mijn dag, dan ben ik 28 weken zwanger, en niet woensdag! Ik meld het bij de zuster en ze reageert nonchalant van: ‘oh, foutje in de computer, maar wat maakt het uit?’ en,  ‘ik weet niet of ze het aanpassen hoor’…. Joehoe…, die ene dag is voor mij een wereld van (een welliswaar psychologisch) verschil!

Dinsdag is mijn feestje, dinsdag hoop ik een gebakje te eten, en die dinsdag daarop ook! Zo, het is maar dat ze het weten!

Tranen rollen vanmorgen over mijn wangen als iedereen vrolijk aan het koffieleuten is op de gang. Verplegers lachen harder als anders en lopen 20 stappen langzamer vandaag, het is immers zondag.

Normaal is zondag ‘onze’ dag, onze wij gaan lunchen-dag, of onze wij gaan naar het bos-dag, of onze pyama film-dag…

Sijbrand is in Zwollywood om Nova op te halen en om een taartje te eten met zijn jarige mams! Ik word opeens verdrietig omdat ik er ook bij wil zijn! Via ‘whats app’ krijg ik de schattigste foto’s en filmpjes toegestuurd.

Opeens bekruipt me een rot gevoel…, hij is zo ‘ver’ weg. Stel dat de buikpijn doorzet…?

Ik bedenk me dat ik waarschijnlijk doordraai dus focus me op mijn kleine Nova! Vanmiddag zie ik haar weer, kan ik haar knuffelen en haar eigenwijze praatjes weer aanhoren. Ik wordt spontaan weer blij van de gedachte aan haar guitige koppie en droom even lekker weg…

Ondertussen puft, kreunt, steunt, kotst, en stinkt mijn ‘buuf’ vrolijk verder… Sorry dat ik het zeg hoor.. maar waar kan ik bezwaar aantekenen?, in beroep gaan? Spastisch als ik ben voor infecties in ‘ de benedenwindse’ gebieden, maak ik voor elk toiletbezoek grondig de wc bril schoon met desinfectie… Al meerdere malen liggen daar gele druppels op die er niet horen…. Het is dat ze lief is maar anders was ik in protest gegaan!

Vanmiddag ga ik mijn zinnen verzetten met ‘granny knitting’. Ik ga hartstikke, vet coole, hippe, patchwork dekentjes haken en het woord ‘granny’ past nog bij mijn gemoedstoestand ook.

Dacht ik gister toch serieus dat, dat punniken was… Ja, Sijbrand, je hebt gelijk soms kom ik ook echt uit een ei! 😉