Tag Archives: onzekerheid

ZWANGERSCHAP EN BEVALLING| ONZEKER

21 Jul

‘Laten we voor de zekerheid maar een cervixmeting* doen’, stelt mijn gynaecoloog afgelopen maandag voor. Ze overvalt me er toch wel enigszins mee. Het opmeten van de cervix (baarmoedermond), wordt gedaan middels een inwendige echo. Dus een paar minuten later ga ik met de billen bloot. Letterlijk en figuurlijk, want van de spanning krijg ik spontaan klamme handjes. Die hadden we niet zien aankomen.

*met een cervixmeting kan bepaald worden of sprake is van een verkortte baarmoedermond, en daarmee een verhoogde kans op mogelijke dreigende vroeggeboorte.

Omdat dit specifieke echo apparaat niet meer ‘je van het’  onder de echo apparaten is, is de meting niet of nauwelijks uit te voeren. Heb ik dat? Broek aan. Hop, naar de wachtkamer voor een echo in een ander kamertje. Uitgevoerd door de ‘rolls royce’ onder de echo apparaten, aldus mijn gyn. Bof ik even, met een Rolls Roys tussen mijn benen 😉

Het was allemaal wat lastig te meten en te beoordelen, maar uiteindelijk lukte het een meting te doen die betrouwbaar genoeg was.

4.3mm. Een goede score. Vorige meting zat mijn ‘rapportcijfer’ nog rond de 5, maar ik zit binnen de veilige marge. Met een laagdrempelig bel -advies, een grote ‘maak je vooral geen zorgen’ – glimlach van de gynaecoloog,  en een afspraak voor over drie weken, mag ik gaan. Toedeledokie.

Opgelucht zul je denken. Blij en gerustgesteld. Nee. Niets van alles. Eerst wel, maar later ben ik vooral onzeker. Opeens. Getver. Dat had ik niet besteld. Onzekerheid.

Vandaag ben ik precies 23 weken en 4 dagen zwanger. Vrijdag ben ik 24 weken zwanger. Vrijdag is een belangrijke dag. Wat maken die paar daagjes nou uit zul je denken? Nou, heel veel kan ik je vertellen. Vrijdag zullen artsen bij een eventuele bevalling levensreddend handelen. Bij 24 weken krijg je bij een dreigende vroeggeboorte weeënremming en corticosteroïden.

Niet dat ik er nou vanuit ga dat die nodig zijn, maar stel je voor. Het gevoel van dagen sparen komt weer bij me boven. De machteloosheid, de onzekerheid. Laat ik alsjeblieft die 24 weken alvast binnenslepen.

Vorige zwangerschap was het allemaal ook zo vreselijk onduidelijk. Na goede cervix metingen en aanhoudende vage klachten uiteindelijk toch metingen en testjes die zorgwekkend waren. Opeens paniek. Opname in het WKZ volgde. Weeënremming, corticosteroïden, rondleiding over de NICU, gesprekken met de kinderarts en maatschappelijk werk.  Het leek rustig te worden, naar huis gaan werd bespreekbaar, toen er pats boem diagnose gebroken vliezen (positieve varen test) volgde. Antibiotica, en opeens werd de diagnose ingetrokken obv. een mogelijke vals- positieve varen test. Vaag was het. Een raadsel. Voor de artsen en voor mij. Een wonder (en heel veel petihdine en weeënremming later)  was het dat onze lieve Jula pas bij 39 weken geboren is.

En daar gaan we voor. Niet voor de ziekenhuisopnames, maar voor de 39 weken. Daar heb ik tot nu ook alle vertrouwen in gehad. Nu alleen even iets minder. Noem het de hormonen. Noem het de herinneringen die weer boven komen. Noem het wat lichamelijke klachtjes die volgens mij doodnormaal zijn, maar me nu gewoon even super onzeker maken. Noem het piekeren. Noem het zeuren. Noem het logisch na de geschiedenis. Noem het wat je wilt.

Ik noem het alvast een voorzichtig taartje waard, als om te beginnen die 24 weken straks alvast in de pocket zijn….

Op naar vrijdag. En nog heel veel zwangere vrijdagen.

Tot gauw!

xxx

Tess

Tussen hoop en emotie…

22 Feb

Heen en weer geslingerd worden tussen hoop en wanhoop, blijdschap en emotie. Een zwangerschap volgens het boekje is dit allesbehalve. Wat hebben wij veel diagnoses en adviezen gehoord. Wat hebben wij veel verschillende gezichten gezien. Dokters, coassistenten, verpleegkundigen, Truusjes, Anitas, Anne-fleurs, Pieter-Hendriks, Sjakies en Sjonnies. Kundig, kortaf, wel een ‘klik’, of juist géén ‘klik’…

Diagnoses van; ‘je bevalt binnen één week’, tot ‘je vliezen zijn gebroken’ en; ‘je vliezen zijn toch niet gebroken’. Met als klap op de vuurpijl; ‘Volgende week heb jij je kindje in je armen, we gaan je inleiden’, tot ‘we gaan je helemaal niet inleiden’….

Als je denkt met 26 weken ieder moment te kunnen gaan bevallen, stel je, je daar op in. Je bevallingsvoelsprieten staan op scherp. Alhoewel je elke week blij bent dat er weer een week bij is, leef je in constante onzekerheid. Welke nog eens versterkt wordt door aanhoudende, weliswaar ‘niet effectieve’, maar pijnlijke weeën. Je krijgt een soort overlevingsmodus over je heen, waardoor je jezelf wegcijfert, ten behoeve van het nieuwe ‘te verwachte’ leven. Genen van jou en je geliefde, het toekomstige zusje van je prachtige dochter. Je wil zo graag je gezin compleet maken en hebt daar alles voor over, jouw pijn is niet belangrijk. Jouw lichaam in staat van een ander.

In blijde verwachting zijn, maakt plaats voor; ‘in verwachting’ zijn, wat weer plaats maakt voor  ‘verwachten’, en verwachten maakt plaats voor enkel en alleen ‘wachten’…

Je leeft elke seconde toe naar het moment dat je kleinste meisje mág komen.. , en geloof me als jijzelf inclusief de medici verwachten dat je met 26 weken bevalt, is de dag dat je de 34 weken- grens bereikt, het ondenkbare, de hemel, de gouden medaille, een overwinning op jezelf, de kers op de taart.

Je mag weer ‘mobiliseren’ na weken bedrust en kan doen wat iedere zwangere doet. ‘Keutelen’, ‘tutten’, ‘freubelen’, het zwangere kippetje uithangen, babykleertjes wassen en nestelen tot je een ons weegt. Jouw gevoelens die je wekenlang hebt weggestopt ten behoeve van dat, maar al te kleine, maar o zo eigenwijze, meisje in je buik, dwarrelen weer langzaam boven, vermoeidheid, verdriet, vreugde en spanning.

Alhoewel elke vezel in je lijf constant gespitst is op voortekenen van de bevalling, en de baby zich nu toch echt elk moment kan aandienen, ben je verbaasd dat het ‘rustig’  blijft aan het ‘beneden front’. Oké je hebt buikpijnen die voelen als weeën maar zelfs die wennen, en je begint ze steeds minder serieus te nemen. Je snelt regelmatig met gierende banden richting de verloskamers, maar stiekem geloof  je zelf steeds minder in verlossing. Zelfs als verloskundigen zeggen: ‘Maar mevrouw u bent aan het bevallen’, weet jij inmiddels beter, verlossing blijft uit, nog even dan…

Als  z.g.n. sedatie onontkoombaar is, en in eerste instantie een goede optie lijkt, blijkt na vijf keer platgespoten te zijn het effect nihil. Brakker dan brak en nog compleet van de wereld strompel je s’ ochtends na een nacht ‘chemische rust’ in een ziekenhuisbed  je eigen (inmiddels op klossen en voorzien van knisperend en zwetend bed-zeil) bed in, je hart slaat 200 beats per minuut, je handen trillen als een opa met parkinson. Dit moet hét gevoel zijn na een avond jezelf vrijwillig volstoppen met geestverruimende chemische troep, dat kan niet anders. Brakheid, ellende en vaagheid ten top en de ‘uitgerustheid’ ver te zoeken.

Langzaam verandert je mindset meer en meer, en ben je meer klaar voor een bevalling als ooit te voren.  Je bent er stiekem klaar mee en durft het zelfs uit te spreken. Je wil geen sedatie meer, geen onderzoeken ‘down-under’ zonder bevalling. Coassistentje hier en doktertje prik daar…

Als dan vorige week de verlossende woorden van de arts tegenover je zijn. ‘We gaan inleiden’, ben je oprecht blij en opgelucht. De finish is in zicht, doorpakken met die handel, it giet oan, een klein lichtpuntje aan de horizon die mijlen ver weg leek.

Omdat bij mij altijd dingen alles behalve ‘volgens het boekje’ verlopen, zit ik afgelopen maandag (de dag dat we dé datum te horen krijgen van de inleiding) enigszins nerveus in de wachtruimte. Om even later compleet in paniek en emotioneel incontinent te zijn tegenover dienstdoende gynaecoloog (in opleiding). Een ander gezicht als vorige week, iemand die me koeltjes meedeelt dat de inleiding niét doorgaat, want ze is het simpelweg niet met haar collega eens. Ze overlegt op ons verzoek nog met de gynaecoloog maar die geeft géén akkoord. Donder en bliksem, de grond onder je voeten waar je langzaam in weg zakt. Wéér wordt je mentaal heen en weer geslingerd alsof het niets is.

Alhoewel de dame in kwestie te doen heeft met ‘mijn situatie’, en begripvol tissues aanreikt, legt ze uit dat ze opdracht hebben gekregen om de norm voor inleidingen aan te scherpen en minder inleidingen te laten plaatsvinden. Onderzoeken hebben aangewezen dat er grotere kans is op keizersnedes. Er wordt dus naar statistieken en targets gekeken in plaats van naar mensen.

Moet je, je voorstellen dat je dat weekend net het laatste weekend met zijn drieën gevierd hebt met een etentje, je mentaal helemaal voorbereid hebt op wat komen gaat… Dan breken toch alle klompen in je nabije omgeving?? Schiet mij maar lek, for real!

Wordt er ook nog even doodleuk gezegd: ‘We sturen je natuurlijk niet met een kluitje in het riet’, Je krijgt van ons (tromgeroffel..) voor de hele week slaappillen mee en kan je, wanneer je maar wilt,  melden voor sedatie, één telefoontje en je krijgt een nachtje slaap in de vorm van de inmiddels bekende prik.

Mijn haren schieten recht overeind en ik barst in snikken uit. “ik wil geen slaappillen’, ‘ik wil geen prikken meer’, ik wil mijn kindje….

… en dat kindje gaat er komen. De volgende dag besluit ik dat ik een ‘second opinion’ wil. Vraag me niet waarom, maar iets in me zegt dat ik dat moet doen. Ik kies voor het ziekenhuis waar ik met Nova bevallen ben. Ze kennen daar mijn voorgeschiedenis omtrent die, allesbehalve makkelijke, bevalling.

Met zweet handjes komen we aan in het Alnatal in Nieuwegein en schudden we de gynaecoloog onze enigszins kleffe handen. Een vriendelijk man, voor het eerst in al die weken  zien we een échte gynaecoloog, in levende lijve, we voelen ons bijna vereerd, als een met uitsterven bedreigd soort. Hij is allesbehalve gehaast en zit er voor ons, luistert naar ‘ons verhaal’.  Als hij naar ‘Nova’ vraagt en begint over de helse bevalling en spildraai complicatie, wekt hij gelijk vertrouwen. De beste man is nog voorbereid ook!

We doen ons verhaal en hij meldt zijn verdere oordeel te vellen op basis van een inwendig onderzoek en een echo. Tot onze verbazing is  hij er, met de gegevens van mijn vorige bevalling, helemaal geen voorstander van me te lang door te laten lopen. Ik heb een grotere kans op een keizersnede i.v.m. de eerdere complicaties bij Nova, en zeker meer kans op een zware bevalling i.v.m. het niet indalen en verhoogd risico op een sterrenkijker. Hij neemt alle tijd en stelt voor as. maandag een vervolg afspraak te maken om te beoordelen of ik snel ingeleid kan worden.

Als we bij de balie staan om de afspraak in te plannen, worden we terug geroepen. Of we weer even plaats willen nemen in zijn spreekkamer. Hij vraagt of we ons maandag ochtend om 8 uur kunnen melden, én wel op de verloskamers. “Reken er maar op dat we als het even kan gelijk gaan doorpakken, neem je ziekenhuistas maar mee”

Er verschijnt een grijns op mijn gezicht die ik er niet meer af krijg, de achtbaan van emoties gaat vrolijk verder, loopings en kurkentrekkers waar je u tegen zegt, kriebels in mijn buik, en een zucht der opluchting bij Sijbrand, giet ’t dan toch oan???

We kunnen onze oren niet geloven, kijken elkaar aan en fluisteren tegelijk:  ‘maandag ochtend 8 uur’….