Tag Archives: dreigende vroeggeboorte

ZWANGERSCHAP EN BEVALLING| ONZEKER

21 Jul

‘Laten we voor de zekerheid maar een cervixmeting* doen’, stelt mijn gynaecoloog afgelopen maandag voor. Ze overvalt me er toch wel enigszins mee. Het opmeten van de cervix (baarmoedermond), wordt gedaan middels een inwendige echo. Dus een paar minuten later ga ik met de billen bloot. Letterlijk en figuurlijk, want van de spanning krijg ik spontaan klamme handjes. Die hadden we niet zien aankomen.

*met een cervixmeting kan bepaald worden of sprake is van een verkortte baarmoedermond, en daarmee een verhoogde kans op mogelijke dreigende vroeggeboorte.

Omdat dit specifieke echo apparaat niet meer ‘je van het’  onder de echo apparaten is, is de meting niet of nauwelijks uit te voeren. Heb ik dat? Broek aan. Hop, naar de wachtkamer voor een echo in een ander kamertje. Uitgevoerd door de ‘rolls royce’ onder de echo apparaten, aldus mijn gyn. Bof ik even, met een Rolls Roys tussen mijn benen 😉

Het was allemaal wat lastig te meten en te beoordelen, maar uiteindelijk lukte het een meting te doen die betrouwbaar genoeg was.

4.3mm. Een goede score. Vorige meting zat mijn ‘rapportcijfer’ nog rond de 5, maar ik zit binnen de veilige marge. Met een laagdrempelig bel -advies, een grote ‘maak je vooral geen zorgen’ – glimlach van de gynaecoloog,  en een afspraak voor over drie weken, mag ik gaan. Toedeledokie.

Opgelucht zul je denken. Blij en gerustgesteld. Nee. Niets van alles. Eerst wel, maar later ben ik vooral onzeker. Opeens. Getver. Dat had ik niet besteld. Onzekerheid.

Vandaag ben ik precies 23 weken en 4 dagen zwanger. Vrijdag ben ik 24 weken zwanger. Vrijdag is een belangrijke dag. Wat maken die paar daagjes nou uit zul je denken? Nou, heel veel kan ik je vertellen. Vrijdag zullen artsen bij een eventuele bevalling levensreddend handelen. Bij 24 weken krijg je bij een dreigende vroeggeboorte weeënremming en corticosteroïden.

Niet dat ik er nou vanuit ga dat die nodig zijn, maar stel je voor. Het gevoel van dagen sparen komt weer bij me boven. De machteloosheid, de onzekerheid. Laat ik alsjeblieft die 24 weken alvast binnenslepen.

Vorige zwangerschap was het allemaal ook zo vreselijk onduidelijk. Na goede cervix metingen en aanhoudende vage klachten uiteindelijk toch metingen en testjes die zorgwekkend waren. Opeens paniek. Opname in het WKZ volgde. Weeënremming, corticosteroïden, rondleiding over de NICU, gesprekken met de kinderarts en maatschappelijk werk.  Het leek rustig te worden, naar huis gaan werd bespreekbaar, toen er pats boem diagnose gebroken vliezen (positieve varen test) volgde. Antibiotica, en opeens werd de diagnose ingetrokken obv. een mogelijke vals- positieve varen test. Vaag was het. Een raadsel. Voor de artsen en voor mij. Een wonder (en heel veel petihdine en weeënremming later)  was het dat onze lieve Jula pas bij 39 weken geboren is.

En daar gaan we voor. Niet voor de ziekenhuisopnames, maar voor de 39 weken. Daar heb ik tot nu ook alle vertrouwen in gehad. Nu alleen even iets minder. Noem het de hormonen. Noem het de herinneringen die weer boven komen. Noem het wat lichamelijke klachtjes die volgens mij doodnormaal zijn, maar me nu gewoon even super onzeker maken. Noem het piekeren. Noem het zeuren. Noem het logisch na de geschiedenis. Noem het wat je wilt.

Ik noem het alvast een voorzichtig taartje waard, als om te beginnen die 24 weken straks alvast in de pocket zijn….

Op naar vrijdag. En nog heel veel zwangere vrijdagen.

Tot gauw!

xxx

Tess

Tussen hoop en emotie…

22 Feb

Heen en weer geslingerd worden tussen hoop en wanhoop, blijdschap en emotie. Een zwangerschap volgens het boekje is dit allesbehalve. Wat hebben wij veel diagnoses en adviezen gehoord. Wat hebben wij veel verschillende gezichten gezien. Dokters, coassistenten, verpleegkundigen, Truusjes, Anitas, Anne-fleurs, Pieter-Hendriks, Sjakies en Sjonnies. Kundig, kortaf, wel een ‘klik’, of juist géén ‘klik’…

Diagnoses van; ‘je bevalt binnen één week’, tot ‘je vliezen zijn gebroken’ en; ‘je vliezen zijn toch niet gebroken’. Met als klap op de vuurpijl; ‘Volgende week heb jij je kindje in je armen, we gaan je inleiden’, tot ‘we gaan je helemaal niet inleiden’….

Als je denkt met 26 weken ieder moment te kunnen gaan bevallen, stel je, je daar op in. Je bevallingsvoelsprieten staan op scherp. Alhoewel je elke week blij bent dat er weer een week bij is, leef je in constante onzekerheid. Welke nog eens versterkt wordt door aanhoudende, weliswaar ‘niet effectieve’, maar pijnlijke weeën. Je krijgt een soort overlevingsmodus over je heen, waardoor je jezelf wegcijfert, ten behoeve van het nieuwe ‘te verwachte’ leven. Genen van jou en je geliefde, het toekomstige zusje van je prachtige dochter. Je wil zo graag je gezin compleet maken en hebt daar alles voor over, jouw pijn is niet belangrijk. Jouw lichaam in staat van een ander.

In blijde verwachting zijn, maakt plaats voor; ‘in verwachting’ zijn, wat weer plaats maakt voor  ‘verwachten’, en verwachten maakt plaats voor enkel en alleen ‘wachten’…

Je leeft elke seconde toe naar het moment dat je kleinste meisje mág komen.. , en geloof me als jijzelf inclusief de medici verwachten dat je met 26 weken bevalt, is de dag dat je de 34 weken- grens bereikt, het ondenkbare, de hemel, de gouden medaille, een overwinning op jezelf, de kers op de taart.

Je mag weer ‘mobiliseren’ na weken bedrust en kan doen wat iedere zwangere doet. ‘Keutelen’, ‘tutten’, ‘freubelen’, het zwangere kippetje uithangen, babykleertjes wassen en nestelen tot je een ons weegt. Jouw gevoelens die je wekenlang hebt weggestopt ten behoeve van dat, maar al te kleine, maar o zo eigenwijze, meisje in je buik, dwarrelen weer langzaam boven, vermoeidheid, verdriet, vreugde en spanning.

Alhoewel elke vezel in je lijf constant gespitst is op voortekenen van de bevalling, en de baby zich nu toch echt elk moment kan aandienen, ben je verbaasd dat het ‘rustig’  blijft aan het ‘beneden front’. Oké je hebt buikpijnen die voelen als weeën maar zelfs die wennen, en je begint ze steeds minder serieus te nemen. Je snelt regelmatig met gierende banden richting de verloskamers, maar stiekem geloof  je zelf steeds minder in verlossing. Zelfs als verloskundigen zeggen: ‘Maar mevrouw u bent aan het bevallen’, weet jij inmiddels beter, verlossing blijft uit, nog even dan…

Als  z.g.n. sedatie onontkoombaar is, en in eerste instantie een goede optie lijkt, blijkt na vijf keer platgespoten te zijn het effect nihil. Brakker dan brak en nog compleet van de wereld strompel je s’ ochtends na een nacht ‘chemische rust’ in een ziekenhuisbed  je eigen (inmiddels op klossen en voorzien van knisperend en zwetend bed-zeil) bed in, je hart slaat 200 beats per minuut, je handen trillen als een opa met parkinson. Dit moet hét gevoel zijn na een avond jezelf vrijwillig volstoppen met geestverruimende chemische troep, dat kan niet anders. Brakheid, ellende en vaagheid ten top en de ‘uitgerustheid’ ver te zoeken.

Langzaam verandert je mindset meer en meer, en ben je meer klaar voor een bevalling als ooit te voren.  Je bent er stiekem klaar mee en durft het zelfs uit te spreken. Je wil geen sedatie meer, geen onderzoeken ‘down-under’ zonder bevalling. Coassistentje hier en doktertje prik daar…

Als dan vorige week de verlossende woorden van de arts tegenover je zijn. ‘We gaan inleiden’, ben je oprecht blij en opgelucht. De finish is in zicht, doorpakken met die handel, it giet oan, een klein lichtpuntje aan de horizon die mijlen ver weg leek.

Omdat bij mij altijd dingen alles behalve ‘volgens het boekje’ verlopen, zit ik afgelopen maandag (de dag dat we dé datum te horen krijgen van de inleiding) enigszins nerveus in de wachtruimte. Om even later compleet in paniek en emotioneel incontinent te zijn tegenover dienstdoende gynaecoloog (in opleiding). Een ander gezicht als vorige week, iemand die me koeltjes meedeelt dat de inleiding niét doorgaat, want ze is het simpelweg niet met haar collega eens. Ze overlegt op ons verzoek nog met de gynaecoloog maar die geeft géén akkoord. Donder en bliksem, de grond onder je voeten waar je langzaam in weg zakt. Wéér wordt je mentaal heen en weer geslingerd alsof het niets is.

Alhoewel de dame in kwestie te doen heeft met ‘mijn situatie’, en begripvol tissues aanreikt, legt ze uit dat ze opdracht hebben gekregen om de norm voor inleidingen aan te scherpen en minder inleidingen te laten plaatsvinden. Onderzoeken hebben aangewezen dat er grotere kans is op keizersnedes. Er wordt dus naar statistieken en targets gekeken in plaats van naar mensen.

Moet je, je voorstellen dat je dat weekend net het laatste weekend met zijn drieën gevierd hebt met een etentje, je mentaal helemaal voorbereid hebt op wat komen gaat… Dan breken toch alle klompen in je nabije omgeving?? Schiet mij maar lek, for real!

Wordt er ook nog even doodleuk gezegd: ‘We sturen je natuurlijk niet met een kluitje in het riet’, Je krijgt van ons (tromgeroffel..) voor de hele week slaappillen mee en kan je, wanneer je maar wilt,  melden voor sedatie, één telefoontje en je krijgt een nachtje slaap in de vorm van de inmiddels bekende prik.

Mijn haren schieten recht overeind en ik barst in snikken uit. “ik wil geen slaappillen’, ‘ik wil geen prikken meer’, ik wil mijn kindje….

… en dat kindje gaat er komen. De volgende dag besluit ik dat ik een ‘second opinion’ wil. Vraag me niet waarom, maar iets in me zegt dat ik dat moet doen. Ik kies voor het ziekenhuis waar ik met Nova bevallen ben. Ze kennen daar mijn voorgeschiedenis omtrent die, allesbehalve makkelijke, bevalling.

Met zweet handjes komen we aan in het Alnatal in Nieuwegein en schudden we de gynaecoloog onze enigszins kleffe handen. Een vriendelijk man, voor het eerst in al die weken  zien we een échte gynaecoloog, in levende lijve, we voelen ons bijna vereerd, als een met uitsterven bedreigd soort. Hij is allesbehalve gehaast en zit er voor ons, luistert naar ‘ons verhaal’.  Als hij naar ‘Nova’ vraagt en begint over de helse bevalling en spildraai complicatie, wekt hij gelijk vertrouwen. De beste man is nog voorbereid ook!

We doen ons verhaal en hij meldt zijn verdere oordeel te vellen op basis van een inwendig onderzoek en een echo. Tot onze verbazing is  hij er, met de gegevens van mijn vorige bevalling, helemaal geen voorstander van me te lang door te laten lopen. Ik heb een grotere kans op een keizersnede i.v.m. de eerdere complicaties bij Nova, en zeker meer kans op een zware bevalling i.v.m. het niet indalen en verhoogd risico op een sterrenkijker. Hij neemt alle tijd en stelt voor as. maandag een vervolg afspraak te maken om te beoordelen of ik snel ingeleid kan worden.

Als we bij de balie staan om de afspraak in te plannen, worden we terug geroepen. Of we weer even plaats willen nemen in zijn spreekkamer. Hij vraagt of we ons maandag ochtend om 8 uur kunnen melden, én wel op de verloskamers. “Reken er maar op dat we als het even kan gelijk gaan doorpakken, neem je ziekenhuistas maar mee”

Er verschijnt een grijns op mijn gezicht die ik er niet meer af krijg, de achtbaan van emoties gaat vrolijk verder, loopings en kurkentrekkers waar je u tegen zegt, kriebels in mijn buik, en een zucht der opluchting bij Sijbrand, giet ’t dan toch oan???

We kunnen onze oren niet geloven, kijken elkaar aan en fluisteren tegelijk:  ‘maandag ochtend 8 uur’….

27 weken + 5 dagen ‘Ik kom uit een ei’

11 Dec

‘ Hallo, ik ben Tessa, 28 jaar en ik kom uit een ei!’ Grapt Sijbrand, en zet een piep stemmetje op. Ik blijk weer eens nul verstand van dingen te hebben… ‘Dat weet je toch wel tess?’ ‘Die auto met die deur, die omhoog gaat, die is uit the ‘fast en the furious’..

‘Oh joh, ik dacht uit ‘the A -team’ zeg ik, dat is toch ook iets met een auto? Samen lachen we als vanouds!

*gelijk na het publiceren en delen van dit blog belt sijbrand me lachend op,.. schatje, die auto was uit ‘back to the future’ kippetje van me!*

Over uit een ei komen gesproken…, die arts die weekenddienst heeft, die komt uit een ei! Een schriel ding met een muizenbekkie, witte klompen en het uiterlijk van een 20 jarige. Ze heeft ook nog het lef zich te gedragen of ze hier al minstens 20 jaar meedraait! Totaal ongeschikt voor dit vak…. Met het empathisch vermogen van een baksteen moet je niet met mensen gaan werken. Ze is duidelijk nog met haar opleiding bezig, maar voelt zich de koningin in haar paleis.

Nee, dit weekend hou ik die kleine meid sowieso binnen! Alsof het lot ermee speelt krijg ik vannacht buikpijn, suf van de slaappil bedenk ik me dat ik moet gaan timen om de hoeveel minuten die krampen me uit mijn slaap komen halen…. Ik wordt gelijk bang om onder supervisie van ‘de baksteen’ te moeten bevallen. Mooi niet!

‘Goedemorgen!’ schrik ik op, en kijk op de klok… Mijn snurkende buurvrouw met suikerziekte wordt gewekt om te eten, en dat om 5 uur s’ochtends!!  Alle lampen gaan aan en ik wordt gelijk weer geconfronteerd met die zeurende rot pijn, en ik baal. Gisteren had ik een ‘goede’ dag en deze pijn maakt me onzeker.

Toch slaap ik nog even, en streep ik s’ochtends weer vol trots een dag van mijn lijstje. 27+4 krijgt een dikke vette streep. Trouwens best frapant dat ze hier in hun telling een dag achter lopen,.. terwijl er toch echt op mijn zwangerschaps-kaart staat: A terme datum 6 maart! en hallo,… ik weet echt wel wanneer ik ‘wekig’ ben hoor!

Dinsdag is mijn dag, dan ben ik 28 weken zwanger, en niet woensdag! Ik meld het bij de zuster en ze reageert nonchalant van: ‘oh, foutje in de computer, maar wat maakt het uit?’ en,  ‘ik weet niet of ze het aanpassen hoor’…. Joehoe…, die ene dag is voor mij een wereld van (een welliswaar psychologisch) verschil!

Dinsdag is mijn feestje, dinsdag hoop ik een gebakje te eten, en die dinsdag daarop ook! Zo, het is maar dat ze het weten!

Tranen rollen vanmorgen over mijn wangen als iedereen vrolijk aan het koffieleuten is op de gang. Verplegers lachen harder als anders en lopen 20 stappen langzamer vandaag, het is immers zondag.

Normaal is zondag ‘onze’ dag, onze wij gaan lunchen-dag, of onze wij gaan naar het bos-dag, of onze pyama film-dag…

Sijbrand is in Zwollywood om Nova op te halen en om een taartje te eten met zijn jarige mams! Ik word opeens verdrietig omdat ik er ook bij wil zijn! Via ‘whats app’ krijg ik de schattigste foto’s en filmpjes toegestuurd.

Opeens bekruipt me een rot gevoel…, hij is zo ‘ver’ weg. Stel dat de buikpijn doorzet…?

Ik bedenk me dat ik waarschijnlijk doordraai dus focus me op mijn kleine Nova! Vanmiddag zie ik haar weer, kan ik haar knuffelen en haar eigenwijze praatjes weer aanhoren. Ik wordt spontaan weer blij van de gedachte aan haar guitige koppie en droom even lekker weg…

Ondertussen puft, kreunt, steunt, kotst, en stinkt mijn ‘buuf’ vrolijk verder… Sorry dat ik het zeg hoor.. maar waar kan ik bezwaar aantekenen?, in beroep gaan? Spastisch als ik ben voor infecties in ‘ de benedenwindse’ gebieden, maak ik voor elk toiletbezoek grondig de wc bril schoon met desinfectie… Al meerdere malen liggen daar gele druppels op die er niet horen…. Het is dat ze lief is maar anders was ik in protest gegaan!

Vanmiddag ga ik mijn zinnen verzetten met ‘granny knitting’. Ik ga hartstikke, vet coole, hippe, patchwork dekentjes haken en het woord ‘granny’ past nog bij mijn gemoedstoestand ook.

Dacht ik gister toch serieus dat, dat punniken was… Ja, Sijbrand, je hebt gelijk soms kom ik ook echt uit een ei! 😉

Maandag 5 december. 26 weken + 6 dagen

5 Dec

‘Hou het op zijn minst nog maar 24 uur binnen’  zegt de gynaecologe voordat ze mijn kamer uitloopt. ‘ Morgen is het 5 december en dan wil je echt niet bevallen’ …

Bevallen? Ik wil sowieso nog helemaal niet bevallen, ik ben er nog niet klaar voor. Alhoewel mijn lijf zich volgens de positieve z.g.n. fibronectinetest al wel klaar maakt voor een bevalling, ben ik het voorlopig nog niet van plan.

Vandaag lig ik precies een week in het ziekenhuis, ik ben maar mooi een week verder. Elke dag dat ik die kleine meid bij me kan houden is goud waard, elke minuut, elk uur, elke seconde zijn haar overlevingskansen beter.

Ik hou me dus aan verplichte ‘strikte’ bedrust en mijn enige uitje is een toiletbezoek of een douche. Zelfs die inspanningen lijken mijn buik niet fijn te vinden en dus voel ik me conditioneel en lichamelijk echt een oud wijf.

Een kwartiertje in de rolstoel naar buiten voor frisse lucht is zelfs ‘not alowed’ … Dus zit er niets anders op dan me tevreden te stellen met het uitzicht van een grote dorre boom waar af en toe wat zwarte kraaien komen aanvliegen.

Elke ochtend als ik wakker wordt vier ik desalniettemin een klein feestje ‘ weer een  dag verder…’ . Stiekem begin ik zelfs te wennen aan de ziekenhuis ‘routine’.  Wakker  worden, ontbijten, twee uur lang krampachtig stil liggen aan de CTG, waar de hartslag van ons kleine eigenwijsje geregistreerd wordt en mijn contracties gemeten worden… Nou laat ze maar met de noorderzon vertrekken die ‘contracties’  die zien we (voorlopig) niet meer terug..

Inmiddels zit ik na de CTG sessie aan mijn luch om straks verplicht te gaan slapen, om vanaf 15.00 uitgerust te zijn voor het wakker zijn en niets doen 😉

Stipt om 17.00 uur is het tijd voor weer een exclusieve maaltijd op sterren niveau. Langzaamgegaarde bloemkool (pap) met runderlapjes (schoenzolen) in een saus van kookvocht. Mjammie!!

Je kan je voorstellen hoe groot de vreugde was toen mijn surinaamse buurvrouw haar famillie ons verwende met ‘serieus’ echt de beste surinaamse soep ever! oker soep met banaan, rijst, kip…. 20.000 engeltjes over je tong!

S’avonds om 11.00 uur mogen we onze ‘drugs’ weer innemen om een ieder geval een paar uur te slapen en meestal lukt dat ook nog!!  Lang leve de Temazepam!

Los van frustraties over eten, stil liggen, ben ik ook vooral teleurgesteld,.. teleurgesteld in mijn lichaam. Waarom laathet mij in de steek? Die kleine lijkt het prima te doen in mijn buik, maar mijn lichaam denkt er simpelweg anders over.

En ik heb heimwee, naar mijn prachtige gezin, mijn mooie meisje en man, gewoon de gewone dingen van thuis die voor mij goud waard zijn. Mijn trots, mijn leven, en daar doe ik het voor. Ze mogen mij pijn doen, misprikken, vol met medicijnen stoppen, ik wil verdrietig zijn, boos zijn, me vervelen ,moe zijn…Maar kom niet aan mijn gezin!! Mijn geluk. ‘Ik onderga dit met het beste en mooiste doel ooit’ ..

Ongelooflijk trouwens hoe ver de medische wereld is in de zin van vroeggeboortes. Wij zijn hier (in hoeverre dat kan..) helemaal klaar gestoomd voor een eventuele vroege bevalling en hebben kinderartsen gesproken over de mogelijke complicaties. Ook hebben wij een rondleiding gehad over de NICU waar ze ons een meisje hebben laten zien van hetzelfde geboorte gewicht ca. 850 gram (nog geen pak suiker).Onvoorstelbaar klein!

Gisteren heb ik mijn heerlijke eigenwijze, grote dametje even om me heen gehad, wat was dat geweldig. Ze doet het zo goed zonder mama, echt onvoorstelbaar, wat ben ik trots. 2 jaar is en ze ondergaat alles met een lach en plezier, ze is zo sterk en vrolijk! Dat is mijn voorbeeld en mijn missie alles ondergaan met een lach, er het beste van maken…. Op naar de 28 weken, en nu vertrouwen op mijn lichaam….en dagen sparen…Sparen jullie mee?? Ga ik ondertussen mijn middagdutje doen! Welterusten.