Tag Archives: 28 weken zwanger

ZWANGERSCHAP EN BEVALLING | THANK GOD IT’S FRIDAY! | 25 WEKEN ZWANGER

31 Jul

Begin van het weekend. Tijd voor ontspanning, familytime & friends. Tijd om niets te doen, of alles te doen. Tijd voor zinnenprikkelende Sauvignon Blanc. Een bruissende koude wieckse op het terras. Biefstuk. Of sushi. Of allemaal.

Niet voor deze moederkoek. Of is het moederkloek? Ik heb een sereuze broedfunctie te vervullen. Anyway. Die wijn, bier en sushi laat ik graag voor wat het is. Die mis ik niet. Ook de filet, die ik normaliter heel graag eet, kan me gestolen worden. Easy peasy. Meestal. Op een enkel (uit eten met – voor de rest van het gezelschap- een wijnarrangement) moment na.

Ok ik dwaal af. Vrijdagen. Hij is fijn. Extra fijn voor mij. Op vrijdag ver- week ik. Althans ons lieve kleine baby mensje in mij (a.k.a. Mandarijntje, aldus Jula) wordt een buik-weekje ouder.  Verder mag er natuurlijk vooral nog helemaal niets verweken, in het bijzonder daar ‘down under’ niet. Neeee, laat die baarmoedermond voorlopig maar potdicht.

Crap the shit. Hoe gaat het Tessa?

Fijn dank u. Nee. Euuh, ja. Het is spannend. Heeul spannend. Psychisch, maar helaas ook fysiek word ik op de proef gesteld. Harde buiken. Ik weet weer helemaal hoe ze voelen. Rot dingen zijn het. Een flinke niesbui en daar zijn ze weer. Ik belande uiteindelijk met een potje pies bij de huisarts, die me door stuurde naar het ziekenhuis. De verloskamers.

Ik weigerde offcourse op dat beruchte bed te gaan liggen. Want er valt niets te verlossen. Ik ga niet bevallen. Nog lang niet althans. Urinesedimentje en twee echo’s volgden. Bij de laatste werd de cervix lengte bepaald. Dat is de lengte van je baarmoedermond. Hoe korter, hoe dichter je bij een bevalling zit. Ik begon met 20 weken op 4,7, wat een top score is, en met 23 weken scoorde ik 4,3 cm, wat eveneens mooi is. De meting nu gaf 3,4 en  3,8 aan. Prima score.  Toch ben ik alert. Mijn voelsprieten draaien overuren.

Vorige zwangerschap was kantjeboord, ik zou met 25+5 ieder moment bevallen. Mijn cervixlengte was van 4,5cm met 24 weken, gekrompen, (of zeg je ‘geslonken’)  naar 2,4cm  met 25+5 weken. Alle reden om me icm. de harde buiken direct op te nemen in het WKZ…… Dat was toen, Tess, niet nu, en alle zwangerschappen zijn anders. I know peeps. I Know.

Alhoewel ze me dan ook redelijk hebben kunnen geruststellen, (“Mevrouw neemt u wat rust, de harde buiken kunnen komen door de onrustige blaas, komt u maar direct als ze om de 5 minuten komen, en pijnlijk zijn, we moeten afwachten”), moet ik eerlijk zijn. Ik vind het freaking spannend. Urine staat op kweek, en volgende week weten we meer.

Toch overheerst behalve de spanning toch ook echt, het genieten, en vertrouwen hebben in. Positief blijven aan de ene kant, maar reëel aan de andere kant. Deze weken zijn nou eenmaal van immens groot belang voor ‘ Ms. Mandarijntje’. De kansen van een prematuur op deze termijn zijn 50/50. De kwaliteit van leven is echter heel laag. Wekelijks stijgen nu de kanssen tot 80/90% overlevingskans met 28 weken.

Dus als de gynaecoloog zegt rustig aan doen, dan doen we dat. Been there, done that, alles om opname te voorkomen.

Alhoewel we de controles deze weken met stijgende spanning tegemoet zien, proberen we dus vooral te genieten. Ik omring me met positieve mensen, mensen die me energie geven i.p.v. kosten. Laten we nou net gezegend zijn met heel veel lieve, gezellige, grappige, gekke, en te gekke mensen om ons heen. Cheers to them!

Ondanks deze spannende weken maken we er ondertussen dus gewoon het beste van, prioriteiten stellen, leuke dingen doen, maar vooral de rust bewaken, en dat betekent dus soms ‘Nee’ zeggen.

Ik geniet van de kleine , grote dingen. Mijn kanjers van meiden, en neem uitgebreid de tijd voor moederkloek- activiteiten zoals boekjes lezen, knutselen, cake bakken, of naar de kinderboerderij gaan. Ik zou er zomaar voor in de wieg gelegd kunnen zijn. Love it. Die stofzuiger wacht maar even. Ode aan de kleine dingen in het leven, en alle fijne mensen.  Mijn lieve man die wat vaker de stofzuiger pakt, mijn moeder die ons badkamertje poetst, mijn schoonmoeder die lakentjes voor de baby naait, of die lieve vriendin die er altijd voor me is (ja, jij Roos).  Ik ben, en durf, meer picky te zijn in wie / wat  mijn energie verdient en wie / wat  niet. En weet je wat ? It feels good 🙂

Vrijdag heb ik omgedoopt tot IJSJES – VRIJDAG, om de weken te vieren. Vier je mee?

Happy Friday allemaal! Cheers tot the freekin weekend! (Ik proost mee, met thee en wat (repen) chocolade)

XXX

“Surround yourself by people who make you happy”

“The happiest people don’t have the best of everything, they make the best of everything”

”Ik neem je mee, ik neem je mee op reis”….28 weken en 28 + 1 dag!

15 Dec

‘Ik neem je mee, naar Rome of Parijs, ik neem je mee….’  Alex de keukenprins’ neuriet er weer vrolijk op los, terwijl de woorden ‘ik neem je mee’  mij niet loslaten. Was het maar zo’n feest, dacht ik…

Feest is het hoe dan ook, want  ik ben ‘wekig’! , een heuse mijlpaal! 28 weken in the pocket, volgens mijn telling dan.

Vanmorgen voel ik me meer dood dan levend, in de kreukels, wat een nacht! Onrust ten top! Ik heb een nieuwe buuf! Quick Scan: 32 weken zwanger, vroegtijdige weeën, die op de CTG met gemak (paarden) krachten van 80 bereikten (en dat is heel wat voor vroege weeen, geloof me..), dus: weenremmers, helemaal alleen, want haar man moest slapen i.v.m. uitvaart van zijn oma de volgende dag. Type; zwarte kousenkerk, vriendelijk, grote bos krullen, muizenstemmetje, aandoenlijk, Paul Frank pyjama broek.

Samen slapen we niet vannacht, we zijn onrustig volgens de zusters, wat betekent; veel buikpijn, aan de CTG en regelmatig een arts aan ons bed. Gebroederlijk zullen we samen onrust stoken, lief muisje en ik!

Resultaat de volgende ochtend: In de kreukels, het gevoel zojuist overreden te zijn door niet de minste vrachtwagen; brakheid ten top!

Als muis en ik tijdens het verplichte rust-uur onze slaap proberen in te halen, schrik ik op. ‘Tessa, haaalo , het ben ik, Najima’! , ‘ik jou opzoeken, ik terug komen, deze vrijdag!’.

Ik kijk op en ze is het echt (ben ik even blij dat het bed naast me bezet is), mijn oude buuf staat voor mijn neus! . ‘Ik 45 minuten wachten en jou opzoeken, jij bent lieve vrouw, mijn man zegt ook’.  Aangedaan door haar liefheid maar tegelijk weer overvallen door de de ‘heb ik dat’ gedachte, maak ik een praatje. ‘Wat is met jou?’ vraagt ze, en ik leg uit dat ik moe ben en een slechte nacht heb gehad ( ik betrap me erop dat ik altijd wat langzamer praat tegen haar). ‘Dan ik laat jou alleen’ zegt ze resoluut. ‘Is goed, als ik jou nummer mag, dan ik laat jou weten, hoe gaat het met mij.’  Zonder erover na te denken geef ik mijn nummer en draai ik me nog een keer om, als ze maar niet denkt dat ik haar nieuwe beste vriendin ben.

Als ik weer een beetje de slaap probeer te vatten, met mijn baby popje in mijn hand (Popje moet mijn geur krijgen zodat ik het straks in de couveuse bij de baby kan leggen). Hoor ik iemand zeggen ‘Mevrouw van ’t Oever’ , ‘Oh u slaapt! ‘,…. ‘Nee hoor, ik sliep!’ zeg ik. De gynaecoloog (in opleiding) staat voor mijn neus. U mag even meekomen als u wilt, dan kijk ik even met het speculum (neee, niet weer dat ding, denk ik), naar uw ontsluiting en vruchtwater verlies. Ik hijs mezelf in de rolstoel  en wordt naar de verloskamers (verlos kamers wat doet denken aan verlossen of bevrijden … nou, martel-kamer is een betere naam)  gereden voor wééér zo’n onderzoek. Op het moment dat ik met mijn billen bloot in de beugels lig, niet een positie waar je (onder deze omstandigheden)  graag lang in ligt, gaat haar telefoon.

De dokter discussieert met een collega over het wel of niet te voeren ‘actieve beleid’ bij een meisje 24+5 dagen zwanger met zwangerschapsvergiftiging. Het dringt tot me door dat dit gesprek over het leven van een baby gaat, wel of niet levensreddend handelen. De patiënte in kwestie is pas over twee dagen 25 weken  zwanger is en dus twee dagen te vroeg om in aanmerking te komen voor levensreddend handelen… Hoe bizar?  Nog ontdaan door wat ik zojuist hoor…. (op twee dagen na een kindje NIET redden…).. beëindigd, mevrouwtje de dokter,  haar gesprek en komt ze met haar gereedschap op me af. Gelukkig verloopt alles pijnloos, ja dit mevrouwtje kan dat best! Ze neemt een soort kweekje af en gaat dat onder de microscoop leggen. De uitslag is gelijk te zien en dus brengt ze me naar mijn kamer en loopt zo gelijk even binnen met het resultaat.

Omdat ik zo’n gevoel heb dat mijn, eventuele naar huis gaan ,hiervan afhangt, wacht ik met zweethandjes en klotsende oksels op ,mevrouwtje de dokter,. Elk geluid op de gang, elke voetstap, verrek ik mijn nek bijna om te kijken of het oordeel daar is.

Er gaan veel vragen door mijn hoofd, ze herhalen de vruchtwater test omdat ze rekening houden met een vals- positieve uitslag van de eerste test. Dat kan toch bijna niet? ,denk ik. Vals positief? en dat gedruppel dan, ik ben toch niet gek? En, als vals- positief kan, kan vals negatief dan ook??  Ingewikkelde kwestie die mevrouw van ’t Oever.

En dat blijkt, wat 4 uur!!  later staat, mevrouwtje dokter,  voor mijn neus. U mag naar huis zegt ze, u mag zelfs nu gaan als u wilt. De uitslag was negatief, wat wil zeggen dat we nu géén vruchtwater hebben aangetroffen in de test. Even weet ik niets uit te brengen, dit kan toch niet? Houdt mijn lijf me dan toch voor de gek? En als klap op de vuurpijl is er ook géén plek in de thuisopname en dus mag ik ‘gewoon’ gaan. U bent een gecompliceerd geval en we hebben dan ook uitgebreid overleg gehad met alle gynaecologen, maar gezien het feit dat u binnen 15 minuten in het ziekenhuis kan zijn, durven we het aan. We denken nog steeds dat het risico op een vroeggeboorte bij u extreem hoog is maar gezien het feit dat we nu geen actie meer ondernemen kunt u het beter thuis afwachten tenzij het moment van partus (de bevalling) daar is. Dit neemt niet weg dat u bij de minste twijfel contact met ons opneemt en hierheen komt, dan bekijken we het opnieuw en wordt u desnoods weer opgenomen.

‘Uiteraard mits u hierzelf ook achter staat’ … Ik lach voorzichtig bij de gedachte aan ‘thuis’ en weet niets meer uit te brengen. Ben ik nou blij? Ik weet het niet. Toch laat ik me dit geen twee keer zeggen en wil zo snel mogelijk deze gevangenis verlaten.

Kom ‘Ik neem je mee’ zegt mijn vader als hij met rolstoel mijn kamer binnen komt. Hij pakt mijn spullen in ik geef de zusters een handje en ga met instructies en een afspraak voor een week later naar huis. Frisse lucht adem ik in als we naar de auto rijden. In de auto zie ik overal kerstlampjes, de wereld is er nog, en ik ben er weer!

Thuis krijg ik, hoe kan het ook anders,  buikpijn en mijn benen trillen alsof ze zo een aardbeving kunnen veroorzaken. De reis naar huis merk ik gelijk aan mijn buik, mijn lijf en dus wordt ik bang. Thuis branden kaarsjes, krijg ik een mooie tekening, er zijn balonnen, een fruitshake in champagne glas en dus zijn de tranen niet te stoppen, geen houden meer aan. ‘Niet huijjjen, mammie’ zegt Nova, en , ‘Mama even tusje geeefe en een tuffel’ Nova kruipt zowat in me en geeft me een knuffel zoals ze me die nog nooit heeft gegeven. ‘Mama niet buikpijn meer, mama niet weg meer?’ vraagt ze. Ik probeer haar in Jip en Janneke taal uitleg te geven over dat ik haar nooit alleen laat en dat mensen soms naar de dokter moeten’ …

Ik slaap die nacht zoals ik nog nooit heb geslapen en heb vooral een heel dubbel gevoel over alles. Ik moet weer vertrouwen krijgen en accepteren dat ik met de dag moet leven, elke dag is er één! Elke dag, is een dag dichter bij een gezond kindje! Wat is ‘met de dag leven’ en ‘alles uit handen geven’ moeilijk, helemaal voor een control-freak als ik die normaliter alles op zijn minst een maand vooruit plant.

De volgende dag komt mijn moeder me verzorgen en drentelt mijn meisje om me heen. Het niets doen is moeilijk en de onzekerheid soms beangstigend maar mijn eigen ‘thuis’ met man en kind onbetaalbaar!

‘Ik neem je mee’ gaat weer door mijn hoofd…. Wie had dat ooit gedacht, na 15 dagen WKZ ?

27 weken + 5 dagen ‘Ik kom uit een ei’

11 Dec

‘ Hallo, ik ben Tessa, 28 jaar en ik kom uit een ei!’ Grapt Sijbrand, en zet een piep stemmetje op. Ik blijk weer eens nul verstand van dingen te hebben… ‘Dat weet je toch wel tess?’ ‘Die auto met die deur, die omhoog gaat, die is uit the ‘fast en the furious’..

‘Oh joh, ik dacht uit ‘the A -team’ zeg ik, dat is toch ook iets met een auto? Samen lachen we als vanouds!

*gelijk na het publiceren en delen van dit blog belt sijbrand me lachend op,.. schatje, die auto was uit ‘back to the future’ kippetje van me!*

Over uit een ei komen gesproken…, die arts die weekenddienst heeft, die komt uit een ei! Een schriel ding met een muizenbekkie, witte klompen en het uiterlijk van een 20 jarige. Ze heeft ook nog het lef zich te gedragen of ze hier al minstens 20 jaar meedraait! Totaal ongeschikt voor dit vak…. Met het empathisch vermogen van een baksteen moet je niet met mensen gaan werken. Ze is duidelijk nog met haar opleiding bezig, maar voelt zich de koningin in haar paleis.

Nee, dit weekend hou ik die kleine meid sowieso binnen! Alsof het lot ermee speelt krijg ik vannacht buikpijn, suf van de slaappil bedenk ik me dat ik moet gaan timen om de hoeveel minuten die krampen me uit mijn slaap komen halen…. Ik wordt gelijk bang om onder supervisie van ‘de baksteen’ te moeten bevallen. Mooi niet!

‘Goedemorgen!’ schrik ik op, en kijk op de klok… Mijn snurkende buurvrouw met suikerziekte wordt gewekt om te eten, en dat om 5 uur s’ochtends!!  Alle lampen gaan aan en ik wordt gelijk weer geconfronteerd met die zeurende rot pijn, en ik baal. Gisteren had ik een ‘goede’ dag en deze pijn maakt me onzeker.

Toch slaap ik nog even, en streep ik s’ochtends weer vol trots een dag van mijn lijstje. 27+4 krijgt een dikke vette streep. Trouwens best frapant dat ze hier in hun telling een dag achter lopen,.. terwijl er toch echt op mijn zwangerschaps-kaart staat: A terme datum 6 maart! en hallo,… ik weet echt wel wanneer ik ‘wekig’ ben hoor!

Dinsdag is mijn dag, dan ben ik 28 weken zwanger, en niet woensdag! Ik meld het bij de zuster en ze reageert nonchalant van: ‘oh, foutje in de computer, maar wat maakt het uit?’ en,  ‘ik weet niet of ze het aanpassen hoor’…. Joehoe…, die ene dag is voor mij een wereld van (een welliswaar psychologisch) verschil!

Dinsdag is mijn feestje, dinsdag hoop ik een gebakje te eten, en die dinsdag daarop ook! Zo, het is maar dat ze het weten!

Tranen rollen vanmorgen over mijn wangen als iedereen vrolijk aan het koffieleuten is op de gang. Verplegers lachen harder als anders en lopen 20 stappen langzamer vandaag, het is immers zondag.

Normaal is zondag ‘onze’ dag, onze wij gaan lunchen-dag, of onze wij gaan naar het bos-dag, of onze pyama film-dag…

Sijbrand is in Zwollywood om Nova op te halen en om een taartje te eten met zijn jarige mams! Ik word opeens verdrietig omdat ik er ook bij wil zijn! Via ‘whats app’ krijg ik de schattigste foto’s en filmpjes toegestuurd.

Opeens bekruipt me een rot gevoel…, hij is zo ‘ver’ weg. Stel dat de buikpijn doorzet…?

Ik bedenk me dat ik waarschijnlijk doordraai dus focus me op mijn kleine Nova! Vanmiddag zie ik haar weer, kan ik haar knuffelen en haar eigenwijze praatjes weer aanhoren. Ik wordt spontaan weer blij van de gedachte aan haar guitige koppie en droom even lekker weg…

Ondertussen puft, kreunt, steunt, kotst, en stinkt mijn ‘buuf’ vrolijk verder… Sorry dat ik het zeg hoor.. maar waar kan ik bezwaar aantekenen?, in beroep gaan? Spastisch als ik ben voor infecties in ‘ de benedenwindse’ gebieden, maak ik voor elk toiletbezoek grondig de wc bril schoon met desinfectie… Al meerdere malen liggen daar gele druppels op die er niet horen…. Het is dat ze lief is maar anders was ik in protest gegaan!

Vanmiddag ga ik mijn zinnen verzetten met ‘granny knitting’. Ik ga hartstikke, vet coole, hippe, patchwork dekentjes haken en het woord ‘granny’ past nog bij mijn gemoedstoestand ook.

Dacht ik gister toch serieus dat, dat punniken was… Ja, Sijbrand, je hebt gelijk soms kom ik ook echt uit een ei! 😉