ZWANGERSCHAP EN BEVALLING| MOSTERD EN AUGURKEN

9 Jun

Crackers met kaas. En mosterd. Mijn cravings, momenteel. Het liefst de scherpste mosterd die ik kan vinden. Zo eentje waarbij per direct de tranen in je broek springen, de scherpe smaken je neus doen samen trekken. Geen ordinaire cafetaria mosterd. Neeee, die komt het huis niet in..

En dan augurken, …die eet ik niet, maar die vreet ik 😉 Van die kleine zoet – zure krengen. Bovenop,  …,no surprise, ..een cracker. Met kaas. Dat wel.

Dat de crackers nu zowaar eens binnenblijven is een klein wonder. Dat is flink anders geweest. Op een ochtend voel ik me nogal, .. hoe zal ik het zeggen, weeïg. Kotserig, is misschien een beter woord.  Ik weet niet of ik moet spugen, of juist eten.

Dat gevoel herken ik. Ik voel me beroerd. Misselijk. Zwanger!?

Een inmiddels routinematig kruitvat testje bevestigt mijn gevoel.  We zijn blij, er vloeien voorzichtig wat traantjes, maar we proberen vooral ook reëel te blijven. Voorzichtig te zijn. Onszelf te beschermen, en teleurstellingen te beperken. Zwanger worden blijkt bij de ‘Van ’t Oevers’ het probleem niet. Het blijven des te meer.

Na onze vorige miskraam hebben we samen besproken; ‘hoe nu verder’?. Na 5 miskramen, maar een prachtig gezin met twee gezonde, kanjers van meiden, voelden wij ook naar hen toe de verantwoordelijkheid tot het  maken van weloverwogen keuzes.

Wij hebben altijd een groot gezin gewild. Ikzelf wist dit al toen ik nog met de poppen speelde. Als mensen mij vroegen wat ik later wilde worden, dan was dat simpel. Moeder. Ik wilde moeder worden. Nou ik kan je vertellen.  Op dat vlak ben ik flink aan de weg aan het timmeren. Maak ik toch nog ergens carrière in.

Toch besloot de natuur een aantal keer anders. De in Nederland geboden onderzoeken bij herhaalde miskramen volgden. Waaronder een chromosoom onderzoek. Als de reden van de miskramen genetische bepaald zou zijn, dan zou dat onze keuze beïnvloeden. Er werd niets gevonden. Een opluchting, maar hoe nu verder. In NL meldden de artsen ons dat er statistisch gezien geen reden was om niét voor een derde te gaan. De kans was immers veel groter dat het wél goed ging. Met een rijtje statistieken werden we weg gestuurd. ‘Werk’ aan de winkel, aldus de gynaecoloog.

Toch bleek de praktijk bij ons keer op keer anders, en zaten we telkens bij de 20% kans, of minder waarbij het dus niet goed ging. Niets statistieken. Er volgden miskramen. Secundaire miskramen zoals ze dat noemden, er was al meerdere malen hartactie gezien en alles leek goed. Met de nadruk op ‘leek goed’.

Gewoon weer proberen durfden we niet. Dat stond voor ons vast. Weer een miskraam. Weer een mogelijke curettage en narcose, met alle impact van dien, daar voelden we ons niet goed bij.

Het UZ Gent:

Via , via hoorde en las ik over het UZ Gent. De ARG, de afdeling reproductieve geneeskunde. Daar zitten o.a. specialisten op het vlak van herhaalde miskramen. Daar is medicatie beschikbaar die in NL (nog) niet standaard is. Daar worden meerdere onderzoeken gedaan zoals zeer uitgebreid bloedonderzoek, een hysterioscopie.

Voordat we onze wens voor een derde kindje lieten varen, wilden we op gesprek in Gent. Dan konden we later (als de houdbaarheidsdatum van mijn eierstokken verstreken was) in ieder geval geen spijt krijgen dat we überhaupt niet zijn gaan praten in Gent.

Ik zocht een verzekeringmaatschappij met een contract met het UZ Gent, en we spraken hierover met mijn Gynaecoloog in Nederland.

Al snel voelden wij, heel sterk, we gaan het nog één keer proberen. De afspraak met een van de de beste artsen op dit vlak ‘professor de Sutter’ stond al geruime tijd gepland, echter de wachttijden in Gent zijn lang.

En toen bleek ik zwanger. Pats. Boem. Blij en onzeker. Kruitvat test.Nog een kruitvat test. En nog één. Weeïg.Tranen. Emoties. Mosterd. Augurken. Kotsen. Nog meer kotsen. ZWANGER!!

De afspraak in Gent werd vervroegd. Er werd naast een uitgebreid bloedonderzoek gelijk een ‘plan de campagne’ opgesteld. Het voelde als een warm bad, daar in Gent. Heel persoonlijk.

De volgende dag  lag ik aan een infuus (waarover later meer), en kreeg ik diverse medicamenten voorgeschreven. Het voelde prettig  dit keer niet alles aan het lot over te laten. Zelf iets te kunnen doen, onder begeleiding van het UZ Gent, en mijn eigen gynaecoloog in Nederland.

Alles gaat goed. Er zijn kwaaltjes. Bijwerkingen van de medicijnen, iets meer zorgen. Maar er is ondersteuning. Vanaf 6 weken hebben we bijna iedere week een echo gehad. Elke echo kregen we meer vertrouwen. Werd het echter.Voelden we het meer. Af en toe waren we onzeker (bloedverlies), of dacht ik dat het mis was. Niets bleek (tot nu toe) minder waar. Ik spuugde en spuugde. Ging aan de ORS. Maakte kennis met de Utrogestan (Sijbrand noemt ze Skut-raketten,.. ik treed liever nog even niet in detail).  Verder kreeg ik bloedverdunners voorgeschreven, en krijg ik driewekelijks immunoglobulinen (multigam) toegediend middels een infuus via professor L. Noens (ook in Gent).

De kleine maakt het goed, en dus maken wij het goed. We zijn verheugd.

Dankbaar zijn wij, weer te  mogen verwachten, liefde te mogen geven aan nieuw leven, en te dromen over zusjes die grote zus worden. Poezelige baby armpjes, gebroken nachten, borstvoedingen en poepluiers. Wij zijn er zo vreselijk klaar voor.

En….(tromgeroffel) onze allerliefste (en beste)  meisjes-papa, bewijst maar weer dat échte mannen alleen meisjes krijgen. Cause….it’s a girl, and we are so ‘freakin’ happy! 

Inmiddels ben ik alweer bijna 18 weken zwanger, en de tijd vliegt.  Mijn buik besluit dat hij gezien mag worden, en ik krijg dan ook spontane felicitaties.

Ik geniet ervan. Van de augurken. De mosterd. De hormonen. Mijn zwangere lijf (inclusief ja, ja knaltieten).

We zijn vooral bezig met het ‘nu’, day by day,….maar heel voorzichtig dromen we af en toe even weg. Richting de toekomst. 3 kleine meisjes. 3 lieve koppies. 3 staartjes, en een papa en een mama.

En ze leefden nog lang en gelukkig. Happily ever after.

18 weken*18 weken zwanger alweer. Het buikje mag gezien worden.

Met de meisjes in Gent*Onderweg naar ons vakantie adres, met een pitstop in Gent. De meisjes mogen lekker bij me knuffelen.Gent 6 weken zwangereven ‘tanken’ in Gent, we gaan er haast aan wennen 😉

PERSOONLIJK| JAN STEEN IS ER NIETS BIJ…

31 Mrt

Soms grap ik ermee. Met  de beste man. Jan Steen. Laatst nog. Als de spaghetti aanbrandt (vraag me niet hoe). De stofzuiger de godganse dag onaangeroerd in de woonkamer staat. Er een beker plakkerige limonade omvalt in de duplo bak. Op dat moment de bel gaat. Kind 1 zijn knie stoot, en huilt. Met grote uithalen. Je, je spaghetti probeert te redden. Lieve Roy ondertussen met de kalender voor je neus wappert voor de volgende afspraak. Kind 1 een poepexplosie (buiten de lijntjes) heeft. Je naar boven gaat en verschoont zo goed en zo kwaad. Je naar beneden komt en onze Roy met ietwat vreemdsoortig gefabriceerde borsten van WC rollen “BOEH” roept. Het zweet je uitbreekt, maar je de slappe lach niet kan stoppen. Je de spaghetti gaat opscheppen. De paasboom ondertussen omver gelopen wordt. Je bijna struikelt over de paaseieren. Je kinderen besluiten dat het leuk is om met de inhoud van de paasboom te gaan gooien. Je kind 1 en 2 tot de orde roept. Je even uitpuft en denkt…. Diner is ready. Aanvalluh…. Er dan nog een beker om gaat…

Je uiteindelijk smult van een heerlijke, beetje aangebrande, ietwat koude ‘pasta di mama’. Met een glimlach op je gezicht. Omdat je stiekem best een beetje geniet van de chaos die Jan Steen heet.

Een beetje chaos op zijn tijd is heerlijk. Op gepaste tijden. Vroeger al maakte ik me niet druk om onverwachtse wendingen, het onbekende, onberekenbare avontuur lonkte. Voorspelbaarheid was saai. Ik laveerde natuurgetrouw even makkelijk tegen de wind in. Eitje. Al eerder schreef ik over mijn gelijkenissen met niet de minste kameleon. Ik voel me eigenlijk in veel situaties fijn, en pas gewoon mijn schutkleur aan.

Die heerlijke buigzaamheid is er nog steeds. Als je hem niet hebt krijg je hem vanzelf wel, met kinderen. Daar zorgen wat porties kots, poep, snot en de complete mikmak wel voor. Pen op de muur. Snot in je haar. Kots in je bed. Poep in je broek. Maak me gek.

Vers bevallen ontdek je als nieuwbakken moeder al dat er geen weg meer terug is. Dan lig je daar pontificaal met je kijkdoos om je hechtingen te laten beoordelen. Niets mis mee. En wordt er gerust even in je borst geknepen om je te helpen bij het aanleggen (excuse me these boobies are mine!). Welkom in de wereld van luiers, zwitsal billen, poep- plasschema’s, borstkolven en meer van die dingen.

Vanaf hier start het oneindige avontuur, in een wereld van voedingen, slaapjes (tekort) en luiers. Echt veel te plannen valt er vanaf hier niet meer. ..

Wel ben je vanaf dat moment gezegend het (in mijn ogen) mooiste (en ik denk ook moeilijkste) te doen wat er bestaat. Het begeleiden van jouw kroost, naar zelfstandige, zelfverzekerde, onafhankelijke wezens. Je mag ze laten voelen wat liefde en geluk is. Dat het om kleine dingen draait. Ze leren op respectvolle wijze om te gaan met hun medemens, maar vooral zichzelf lief te hebben. Normen en waarden. Boven alles, mag je ze leren te luisteren naar hun mooie hartjes. Hun hart te volgen. Ze de ruimte geven om te ontdekken waar hun hart ligt.

Toch is er met de komst van ons kroost ook juist wat behoefte aan structuur meegekomen. Niet verwacht. Toch gekregen. Als vanzelf. Het was er. Opeens. In de bonus. Die naarstige behoefte aan een zekere zin van regelmaat. Voor mezelf, maar eens te meer voor de kids. Op gepaste tijden eten en slapen,  bijvoorbeeld. Zo voelde ik al vrij snel de verantwoordelijk als ouder mijn kind de weg te wijzen naar een gezond slaap ritme. Weet een newborn veel. Die is gewend gewoon te drinken en te slapen wanneer het hem of haar uit komt. En wie gaat daar verandering in brengen? Wie gaat dat heerlijke hoopje mens leren dag en nacht niet om te draaien? Wie gaat dat naar zwitsal ruikende poezelige frummeltje leren overdag in de voedingsbehoefte te voorzien?  Juist ja .In het meest gunstige geval, de ouder.

Inmiddels kan ik ook echt blij worden van een pruttelende stoof op zaterdag, de geur van allesreiniger, een vers verschoond bed, en thee met een koekje uit school. Dat is best (een beetje boel) burgerlijk, ik geef toe. Ik geniet ervan. Dus what the heck. Burgerlijk is het nieuwe hip. Dus laat me lekker, zo nu en dan. Jan Steen staat vanzelf weer op de stoep en dan past deze kameleon moeiteloos haar schutkleur weer aan. Modus burgerlijk #off, modus chaos en avontuur #on. Zo makkelijk is dat…

PERSOONLIJK | BURN-OUT | “WAAROM DEEL JE DAT MET DE HELE WERELD?”

19 Feb

“Dat je daarover durft te schrijven. Ik bedoel. Je deelt het met de hele wereld. Iedereen kan het lezen. Stel nou dat je toekomstige werkgever dit leest?.”

Wow, wat heb ik veel lieve reacties gehad. Bedankt! Ik vertelde in mijn laatste post openhartig over het feit dat de balans even zoek is. Mijn lichaam even “NEE” roept. Bekende dat doorrennen in zware tijden zo ongeveer in mijn systeem zit. Zo zijn wij. Het leven gaat door. In sneltreinvaart. Met razende snelheid. Nu is de vaart er een beetje uit. Ik MOET iets minder.

Sommige mensen vroegen me waarom ik dit deelde op het ‘world wide web’. Okee, die had ik natuurlijk zien aankomen. Het is toch iets persoonlijks wat je op internet zet.

Het antwoord is simpel. Waarom niet? Ik schaam me er niet voor. Dit ben ik. Aangenaam kennis te maken. Het is geen geheim. Het is iets menselijks. Daarbij is het eigenlijk ook helemaal niet zo gek na wat mijn lijf allemaal te verduren heeft gehad. Zoals iemand zo mooi reageerde op facebook. ‘Trauma komt pas na de oorlog’.

Veel mensen durven niet over dit onderwerp te praten , laat staan dit delen. Bang voor wat andere mensen denken. “Je weet nooit wie je blog allemaal leest”. Precies. Stel nou dat ik maar 1 iemand hiermee kan helpen? 1 iemand die denkt:  heee, hier heb ik wat aan! Dan is mijn doel bereikt. Dus schrijf ik erover. Gewoon omdat het kan. Omdat het mag. Omdat het mij helpt, en misschien anderen.

Nog nooit heb ik moeite gehad met het vinden van een baan (oeps, sorry). Het komende jaar is dat überhaupt ook helemaal niet aan de orde. Genoeg te doen straks voor de winkels. Eerst terug naar mezelf, het gezin. Lekker huismiepen met de dametjes, en achter het fornuis voor mijn liefde, iets met piepers en snottebellen; niets mis mee.

En mocht er ooit een potentiële toekomstige werkgever om de hoek komen kijken? Dan zal ik die open en eerlijk hierover vertellen. Want daar geloof ik in, en dat heeft tot nu toe altijd goed uitgepakt. De beste man (of vrouw) zal versteld staan van mijn energie en balans straks. Been there, done that!  Een stabiele Tessa, die haar grenzen kent. Geen operaties meer. Geen pijn meer. Geen beugel meer. Geen ortho, kaakchirurg of andere ziekenhuis afspraken…“What doesn’t kill you, makes you stronger”, daar geloof ik in.

Ervaringen delen:

Ik krijg wekelijks reacties op mijn blogs. Blogs over toen ik in het WKZ lag. Blogs over mijn kaakoperatie. Blogs over onze miskramen. En nu weer op mijn laatste blog over het thema ‘burn – out’.

Mensen die vragen hebben, hun hart willen luchten, tips willen over artsen, en ervaringen willen delen. Eén meisje blijft me bij. Ze zag het niet meer zitten. Wilde letterlijk dood door de pijn in haar tanden en kiezen. 23 was ze. In de bloei van haar leven. Ik ontving een noodkreet in mijn mailbox, en heb haar doorverwezen naar mijn arts. Ze heeft dezelfde operatie als ik ondergaan .Ze leeft nog. Ze lacht weer.

Als je het diepst van jezelf laat zien, dan vinden mensen er wat van. Logisch. Dat mag. Mensen die zich afvragen. “Moet dat nou?”, of mensen die me aanmoedigen door te gaan met schrijven. “Tess, ik vind je zo moedig, dat je dit met ons deelt. Niet alleen de leuke dingen, maar ook de verdrietige momenten in je leven.” ,…

Hoe het nu gaat?

Eigenlijk gaat het gewoon heel goed. Dat klinkt misschien gek, maar het is zo. Langzaam krijg ik weer meer energie. Soms wordt ik even teruggefloten, maar met de liefste man van de wereld aan mijn zijde gaat dit lukken. Samen zoeken we naar een balans hierin. Soms best lastig om je grenzen aan te geven bij een man die energie heeft tot aan de hemel (en daar voorbij). Waarbij enthousiasme een understatement is. Altijd overal zin in, en ruimte voor 100 dingen op 1 dag. Fantastisch, maar soms moet de rem er even op. Dan moeten we keuzes maken. Wat niet kan, kan niet. Geen tientallen bochten, en wringen, maar met tijd en aandacht de dingen doen. Liever 1 ding goed, dan 10 half. Grenzen leren kennen. Het aanvoelen van die grens is lastig, maar lukt steeds beter.

De signalen leer ik nu beter kennen. Yoga en meditatie helpt me daarbij. Ik Oooohhhmmm erop los, en het voelt goed. Mezelf dat gunnen ook.

Ik zie dit als iets positiefs. Een ommekeer. De batterij weer opladen. Even tijd nemen om te beseffen wat er allemaal gebeurd is. Er straks weer vol energie tegen aan kunnen. Ik ben niet down of depressief. Want dat beeld hebben mensen toch vaak bij burn – out. Dan moet je me eens meemaken, niet te doen, funny as hell 🙂

Ik krijg nu juist meer ruimte om te genieten, te lachen, te voelen. En dat doe ik ook. In het zonnetje op de fiets met de meiden naar school. Verstoppertje spelen in het bos, of Gin tonics wegtikken in Kopenhagen… Verwerken wat geweest is. Prioriteiten stellen. Focus op de basis, de liefde, ons mooie gezin, en iedereen die daarbij hoort.

Wat ben ik blij met alle lieve mensen om ons heen. Daar haal ik  echt energie uit. “Do not let anyone walk trough my mind with their dirty feet”. (Mahatma Ghandi). Oftewel; omring je met mensen waar je energie van krijgt. Kies voor wat je voedt, en verrijkt.

Vorige week nog scheur ik het uit als lieve Roy, me laat schrikken… Met borsten van wc-rollen onder zijn trui, en een fietshelm van Nova op zijn hoofd. BOEH roept hij, om vervolgens samen met Nova de slappe lach te krijgen. Ikzelf kom ook niet meer bij. Gewoon kleine geluksmomentjes, ze zijn er, overal. Je moet alleen wel even stilstaan om ze te zien. En ik zie ze. Meer dan ooit.

Heb ik nou echt een burn- out?

Of ik écht een heuse burnie ben, weet ik niet. Misschien zit ik er tegen aan, ben ik er op tijd bij. Misschien heb ik een waarschuwing gekregen van mijn lijf. Misschien was de onophoudende vermoeidheid, 40 graden koorts en het hele ratteplan nodig om me te laten inzien dat ik liever moet zijn voor mijn lijf. Alle gebeurtenissen in het verleden blijken een cocktail van de verkeerde dingen, op het verkeerde moment.

Voorlopig hou ik me toch maar aan mijn time-out. Tot half april niet werken, en dan de situatie opnieuw bekijken. Natuurlijk zou ik Tessa niet zijn als ik achter de schermen niet wat kleine dingen zou doen. De gehele administratie gaat op zijn kop. Het kost me uren de tijd om te dealen met de verzekering, wat een helse klus. Hierdoor wordt ik momenteel trouwens echt opgeslokt. Ik denk dat ik serieus vele uren per week overhoud als straks de laatste fase van mijn kaak traject achter de rug is.

Beware…. Ik kom er aan. Sterker dan ooit.

Strength to endure the pain..

Wisdom to think things through

Courage to face the fears

Tot snel  XOXO

strength

PERSOONLIJK| BURNOUT IS VOOR MIETJES

21 Jan

Burnout is voor mietjes. Ik ben geen mietje. Ik heb géén burnout. Ik herhaal. Ik heb géén burnout. Ik herhaal. Ik wil geen burnout. Al past ‘opgebrand’ toch best aardig bij hoe ik me nu voel.

Ik lig op de bank met griep, en hoge koorts. Mijn lijf protesteert. Of zoiets. De afgelopen weken (eigenlijk de afgelopen jaren) vallen we van het een in het ander. De koek lijkt nooit op. Curretage, longontstekingen, kinkhoest, een heupinfectie. Dat resulteert in een tien rittenkaartje bij de huisarts, ziekenhuis bezoekjes en dokterspost taferelen. Ik ga het er haast gezellig vinden. Bij mijn dokters ‘vrienden’.

On top of that krijg ik, as we speak, griep. Met 40 graden koorts enzo. Dat heb je dan he… Ach, wij powermama’s zijn niet snel klein te krijgen. Ziektekiemen en lappenmanden zijn nou eenmaal inherent aan een huishouden met kids, I know. Griep en snot. Af en toe wat kots. En poep. Veel poep. Het hoort er bij. Ik kan er geen genoeg van krijgen. ‘Je krijgt er zoveel voor terug’…

Ik ben dus een type van; niet zeiken maar doorgaan. Blijven lachen. Blijven ademhalen. Correctie. Ik was een type van niet zeiken maar doorgaan. Doorgaan is wat ik deed. Helse pijnen, antibiotica, morfine, prednisolon, tramadol .. maar vooral doorgaan. Werken en niet zeuren. Onmenselijk was het. Besef ik nu pas.

Voor de buitenwereld probeerde het zoveel mogelijk te verbergen maar stortte s’avonds in. Of belandde bij de tandarts voor wortelkanaalbehandeling nr. 613. Waarom had ik altijd kiespijn?  Ik snapte er zelf al geen snars van, laat staan de mensen om me heen. En ik zag de twijfel in hun ogen, he.. Alweer kiespijn??? Dat deed pijn.

Vaak wilde ik de pijn met de mensen die dichtbij me staan ook niet delen. Het werd een eenzame strijd. Wat voegt het toe om mensen waar je van houdt te vertellen dat je weer pijn hebt. Ze kunnen de pijn niet wegnemen, het wordt er niet beter op, en het doet ze verdriet. Dat wilde ik niet.. Ik werd master in uitspraken als: ‘het gaat goed met me, echt waar’…

Toen er na jaren survivallen, tientallen wortelkanaal (her) behandelingen uiteindelijk een diagnose, en medicatie kwam. Was ik opgelucht. Een groeistoornis in de kaak. Cysten op het kaakgewricht. Ik was niet gek (Ok. just al litte). Het beestje (monster) had eindelijk een naampje. Ik kreeg lyrica voorgeschreven tegen de zenuwpijnen, en werd er behalve lyrisch, ook behoorlijk stoned van. Maar ik ging (hoe kan het ook anders) door.

Na een jaar orthodontie volgde de operatie, een Lefort 1. Geen kattenpis. Mijn bovenkaak werd losgezaagd, de open beet verholpen, kaak gebroken. Hechtingen van links naar rechts boven mijn gehele rij met tanden en kiezen zijn mijn souvenir.

Weken liep ik met ijzerdraden onder mijn huid aan de zijkant van mijn neus, die eindigde in een soort schroeven onder mijn lip. Mijn gezicht was dik, en ik was blauw tot op mijn borst. Again ging ik veel te snel door. Rust werd geadviseerd. Lange tijd niet sporten of zwaar tillen. Klinkt logisch. Niet voor mij. Story of my life.

Euforisch dat de operatie achter de rug was. De morfine de laan uit. Solliciteerde ik krap twee maanden na de operatie op een baan. Ik voelde naast de dingen die ik voor onze winkels deed, de druk om financieel iets in te brengen in deze onzekere tijd. Ik kreeg de baan. Leuk, maar niet verstandig. Achteraf gezien. Joh. De gevraagde flexibiliteit (s’nachts) en lange evenementdagen (van soms 16 uur) waarbij fysiek behoorlijk wat gevraagd werd lukte me niet. Goh. Gekkenwerk. 2 kleine kids, 2 winkels, amper hersteld van de operatie, laat staan verwerkt.

Mijn conditie is sinds die operatie nooit meer de oude geweest. Still working on that. Ok. I’m trying. At least.

Na jaren van doorgaan. Is dat nu dus even geen optie. Rare gewaarwording trouwens, juist nu het pijntechnisch zo goed gaat. Ik wil wel, maar ik kan niet. Ik loop achter de feiten aan. Mijn lijf zegt nee. Ik moet terug naar de basis. Naar mezelf. Mijn gezin. Naar wat echt belangrijk is. De missed abortion kortgeleden was de druppel, denk ik. Ik brak…

This battery needs to be recharged. Te vaak walste ik over mijn grenzen heen. Had ik grenzen dan? Te vaak ging ik door. Het lukt me niet meer. Nu even niet. Op advies. Niet werken. 3 maanden lang. Een time out. Me, my family, and I. Oh, en wat verzekeringsshit, start van de laatste renovatie fase aan mijn gebit, mijn kaak stabiel krijgen, en een fertiliteitstrajectje on the side. But, hey!  that’s it.  Lets do this. Let’s recharge this f*cking battery.

Zo het is er uit. Hallo, ik ben Tessa, en ik ben een mietje.

PERSOONLIJK| “Zo, klein, maar toch bijzonder, zo van ons, zo dichtbij..”

8 Dec

‘Dit was uw zevende zwangerschap’ hoor ik de echoscopiste zeggen.’ BAM. Dat was een rake klap. ‘Eh, ja,’ stamel ik. Beduusd en stil van de confronterende woorden. Onze droom was mooi, maar is niet meer. Wederom verslagen door slecht nieuws verlaten we het ziekenhuis.

De woorden van de gynaecoloog dwalen door mijn hoofd. Chromosoom-onderzoeken, stollingsziekten, afwachten, medicatie, curettage, algehele narcose, het telefoonnummer, in geval van spoed…

Hij vraagt of we weten wat chromosomen ongeveer zijn. In Jip en Janneke taal barst de beste man een relaas los. Over cellen, en eigenschappen, en stukjes, dubbele stukjes en celdeling. Hij praat tegen me of ik niet ouder dan 5 ben. Zie ik er zo dom uit?

Ik weet even helemaal niets beste meneer. Ik weet hoe mijn tranen proeven, dat wel. Zout. Ik weet de smaak van verdriet. Ook dat weet ik. Bitter. Verder weet ik even niets. Helemaal niets hoor je. Ik weet niet eens hoe ik mijn koffie altijd drink. En die drink ik dagelijks…


We hebben even aan het geluk mogen proeven; zilt en zoet.

Toch mag het niet zo zijn.

We hebben even van het idee mogen genieten, ook al was je nog zo klein.

Zo klein, maar toch bijzonder, zo van ons, zo dichtbij.

Totdat je wereld opeens instort.

Huilen en schreeuwen, snikken en beven. Keer, op keer, op keer.

We hebben jouw hartje zien kloppen, wat was dat bijzonder.

We konden er in stilte van genieten met een glimlach van oor tot oor.

Stiekem fantaseren over jou in ons leven, ons derde wonder.

Toen kwam daar dat slechte nieuws. Geen hartslag meer.

Dan is alles koud en stil.

Huilen, schreeuwen, snikken, en beven. Keer, op keer, op keer.

We hebben even aan het geluk mogen proeven; zilt en zoet.

Je zit daar nu nog warm in mijn buik en houdt je nog stevig vast,..

toch weet ik dat ik afscheid nemen moet.

Van jou, van dromen en fantasieën, met je zusjes hand in hand.

De wereld ontdekken, de wind door jullie haren, samen op het strand.

Ga maar, lief, klein en bijzonder, het is goed.

Twee prachtige meiden, geniet ervan is wat ik steeds hoor.

Het verzacht misschien een beetje, maar de pijn, het verdriet en het  gemis worden er nu niet minder door.

Morgen als ik wakker wordt, in het ziekenhuis, ben jij niet meer bij mij.

Zo klein, maar toch zo bijzonder, zo van ons, zo dichtbij.

Mijn buik leeg en koud, maar gelukkig niets dan liefde aan mijn zij.

Toch zal ik blijven dromen, en ik houd je in gedachten nog even vast.

Daarna ga ik weer snel verder, ik sta weer op, en recht mijn rug .

Dan knuffel ik mijn liefdes, en denk ik nog vaak aan je terug.

ETEN & DRINKEN | GEZOND WEEKMENU VAN TESSA

27 Okt

gezondweekmenu van tessa

Vandaag is het maandag. Niet zomaar een maandag.  Het is een High Pressure – Monday. Een dag met hooggespannen verwachtingen. Het is de maandag ná de herfstvakantie. Lees: vandaag heb ik écht geen excuus meer voor friet, wijn, taart en chocolade. Is dat even jammer. Nee hoor. Dat is niet jammer. Doordeweeks eten wij (okee 99%…) louter gezond. Geen wijn. Geen taart. Geen friet. Wél chocolade. Pure 70% chocolade. Dat is mijn dingetje. Dus dan mag het. Oh en donderdag avond na de koopavond drinken we een wijntje. Mag best. I design the rules. 

Na de herfstvakantie is het weer even wennen, en van schrik vliegen de blauwe bessen vanmorgen pardoes door mijn keuken. In mijn poging er niet op te gaan staan, plet ik er minstens vier met mijn sneakers. Even later vind ik mijn blauwe bessen sporen terug op de trap. Heb ik weer.

De meeste van de op de grond gevallen (gouden) bessen stop ik weer terug in het emmertje, inclusief antistoffen laten we maar zeggen.  Goedkoop zijn ze namelijk niet, die krengen, en  je moet er iets voor over hebben, een gezonde ‘lifestyle’ .

Wat is gezond?

‘Gezond’ is natuurlijk een breed begrip. Met de ‘gezonde- en bewuste- keuze – logo’s ‘ op verpakkingen denken sommige mensen dat ze met een zak chips gezond eten. Dat is natuurlijk waanzin, en je reinste marketing. Toch weten sommigen simpelweg niet beter, die denken ook dat cola light gezond is.

Ik versta onder gezond eten. Weinig suiker. Voornamelijk goede vetten. Zo min mogelijk bewerkte producten. Veel vezels. Geen pakjes en zakjes. Weinig koolhydraten. Veel groentes, en (niet té veel) fruit. Qua zuivel, en dan met name kaas, probeer ik te kiezen voor geitenkaas. Daar waar het budget het toelaat voeg ik hier en daar een superfood toe. Verder eet ik weinig vlees. Althans dat probeer ik. Dat ik me twee weken geleden nog zat te  verlekkeren aan all you can eat spare ribs, vertellen we even niet verder. We doen ons best mensen. Ons best. Dus bek dicht (heerlijk voelt dit). Amen.

De hele hype waarin je alleen met bergen moerbeien, chiazaden, gojibessen, hennepzaden, macapoeders, en chlorella-zooi gezond bezig schijnt te zijn, waait ook hier enigszins voorbij. Voor alles geldt, doe gewoon normaal. Niet en, en , maar kijk welke superfoods voor jou eventueel van toegevoegde waarde zijn,…. en vooral tot waar je portemonnee reikt.

Voor mij persoonlijk geldt, dat ik mijn salades en shake’s zo nu en dan aanvul met hennepzaadjes, of maar net wat er in de aanbieding is. Hennepzaadjes vind ik niet vies. Ze bevatten veel omega’s. In tegenstelling tot chia-zaden, en chlorella poeder krijg ik er geen buikpijn of kotsneigingen van. De zoete aardappel is echter wel een ingrediënt (en superfood) dat je vaak in mijn gerechten terug vind. Ze zijn vele malen gezonder dan de normale aardappel, en goed te verwerken in curry’s, soepen, en salades, maar ook geroosterd met knoflook niet te versmaden.

Gezond én budgetproof

Omdat gezond eten, en budget-proof inkopen soms lastig samen schijnen te gaan, heb ik op instagram het #gezondeweekmenuvantessa geïntroduceerd. Al een paar weken ben ik druk met het testen van recepten en het afstemmen van menu’s. Voor degenen die me op instagram volgen, wellicht bekend. Wat een geweldig leuke uitdaging is het om voor elke week een gezond én budget-proof  weekmenu samen te stellen (maandag t/m vrijdag). De menu’s zijn kidsproof, dus die smullen lekker mee, en hoe! Het mooie is. Deze weekmenu’s ga ik vanaf volgende week met jullie delen. Bof jij even!

Wat kunnen we verwachten? Deze week doe ik nog even wat inspiratie op, en test ik nog even lekker verder, maar om je een idee te geven van mijn menu deze week:

We trappen af met: Volkoren spaghetti met saus van feta, avocado en basilicum. Heerlijk romig met on the side wat trostomaatjes. Er komt groene linzensoep met kokosmelk voorbij. En omdat de kids hier zo van smulden staat er deze week nog een keer; ‘Bloemkool – knolselderij -puree met falafel balletjes en komkommer salade’ op het menu. Donderdag smullen we van: Geroerbakte zilvervliesrijst, met knoflook, gember, koriander, peultjes en garnalen. Vrijdag komt er een variatie op Rens Kroes haar courgettebootjes voorbij , gevulde courgettes, met kip, champignons en Parmezaanse kaas.

Inspiratie

Inspiratie genoeg. Wat dacht je van; zilvervliesrijst- risotto, met huttenkaze, gerookte zalm en doperwten? Chili zonder carne met Quinoa? en aubergine met geitenkaas uit de oven?  Ik bedoel maar.

Waar ik mijn inspiratie vandaan haal? Mijn inspiratie haal ik van internet, instagram, facebook, blogs, uit kookboeken, via vriendinnen en misschien ook wel via jou? Heb je een recept wat past binnen dit concept? Let me know! Wie weet staat jouw recept wel op het menu van volgende week!

xoxox

Tessa

ETEN & DRINKEN | BANANEN- HAVERMOUT-BROOD – MAANDAG

13 Okt

bananen

Okee. Vandaag is dé dag dat je géén excuus meer hebt om niet, of slecht, te ontbijten. Vandaag is dé dag, dat bananen – havermout- brood zijn intrede doet in jouw keuken. Je maakt hem 1, of 2 keer per week, en jouw ontbijt of verantwoord tussendoortje is gecovered. Het is verslavend lekker, snel, gezond, en een fantastische vervanging voor die eeuwige boterham met kaas. Bovendien is hij boter-,suiker-, tarwe, en gist-vrij.

Het is weer maan-dag. Ik wil weer gezond doen – dag. Ik compenseer het weekend – dag. Kaasjes en Rode Wijn in de ban – dag.

Gisteren avond nog genoot ik van een heerlijk frietje met pindasaus. Heerlijk, en moet kunnen. Vooral op brakke zondagen is friet echt de bom. Friet waarbij je (het zout van) je vingers af likt. Jam! Vandaag niet. Vandaag is het maandag. We trappen de week gezond af met een avocado-shake, en ik laat het huis vullen met warme geuren van banaan. En kaneel. En wortel. En noten. En havermout.

Havermout-pap vind ik dus echt niet te doen. Ik heb mijn best gedaan. Met amandelmelk, gewone melk. Warm. Koud. Met banaan en kaneel. Tevergeefs. Tessa en Havermout pap gaan niet samen. De structuur, en dan vooral het pap-achtige is echt de ‘bottle -neck’ voor mij. Of moet ik zeggen de : ‘Over mijn nek’.

Niet in cake. Of  brood. Jouw feestje.  Nee,…dan hou ik ervan. Inmiddels ben ik er verslingerd aan. Verzot op. Maandag is mijn; bananen- brood-dag. Of noem het; Blender- cake. Super Easy. Super nice.

Vorige week ontving ik een mailtje. Van iemand die ik persoonlijk niet ken. Hij wilde het recept van míjn cake. Hij had erover gehoord. Gossie, is dat even leuk. Nou meneer de ‘emailer’. Hier is dan (tromgeroffel) het recept.  Manlief heeft natuurlijk iedereen verteld over mijn hemelse baksels. Zo is ie nou eenmaal. Lief he? En daarom is vandaag dé dag. De bananacake- maandag.

Men neme: 3 eieren, 3 bananen, 120 gram havermout, kaneel, snuf zout. Evt: 1 lepel honing of kokospalmsuiker

Gooi alles in de blender, ‘shake it baby’, en klaar is je basis. Natuurlijk mag je het ook met een mixer mixen, als je geen blender hebt. Vooruit.Doen we niet moeilijk over. Zo ben ik dan ook wel weer. Daarna meng ik er met een pollepel altijd nog wat losse havermout, lijnzaad (of maar net wat je in huis hebt) en evt optionele ingrediënten uit onderstaand lijstje door. Ik giet alles in een cakeblik met bakpapier en zet het 30 minuten in een voorverwarmde oven op 180 graden.

Optioneel / Extra: Een deel boekweitmeel / speltmeel  i.p.v havermout (maar net wat je in huis hebt), Noten, Lepel pindakaas door de variant met alleen banaan en noten. mmmmm, Cranberry’s en geraspte wortel (1 banaan weglaten), blauwe bessen

Damn, wat ruikt je huis hier lekker van. Ik kan het dan ook vaak écht niet laten om bij de thee alvast een plakje warme cake op te peuzelen. De kinderen vinden het heerlijk. Het is verantwoord, vrij van geraffineerde suikers, en er is geen boter of olie voor nodig. Kijk. Daar houden we van.

No stress, laat je niet gek maken:

S’ochtends snijd je een plak cake af die je oppeuzelt tussen het vullen van de broodtrommels door. Schoentjes aan, tandjes poetsen. No stress. Dit fix jij easy. Oh ja, zwemspullen mee. No problemo. Pindakaas wangetjes poets je behendig schoon. Met doekjes die al klaar liggen enzo. Poepluiers als we al op de fiets hadden moeten zitten, verschoon je in alle rust nog even. Je fietst gewoon net even harder. Want dat kun jij. Driftbuien? Je bent niet gek te krijgen. Dit gaat allemaal über smooth. Zelfs de: ‘Mama, ik heb mijn beker omgegooid’  – terwijl je al ernstig achter op schema loopt-  , kind of crap ,kan jij aan met dit voedzame en snelle power- ontbijt.

Bij mij is de cake op donderdag vaak al op, dat snap je. Dan maak ik een nieuwe. Vandaag maakte ik er een met; bananen, 100 gram havermout, wat boekweitmeel, 3 eieren,  kaneel, halve geraspte winterpeen en een lepel honing.  Op het laatst mengde ik er nog wat losse noten, cranberry’s en extra havermout en lijnzaad door. En hij is weer fijn…

Gaan jullie ook aan de slag in de keuken? Laat je inspireren door jouw keukenkastjes, het internet, mijn blog… en gaan met die banaan!

XOXO

Tess

Ps: Vorige week maakte ik een hartige variant met zoete aardappel en rozemarijn. Ook Yum. Voor bij de soep met een beetje hummus bijvoorbeeld…

Ps: ik ben natuurlijk ook heel benieuwd naar jouw recepten en variaties..

PERSOONLIJK| ‘MET DE BILLEN BLOOT’| KINDERWENS

6 Okt

Als ik van de week een foto post op instagram, wordt het me weer even duidelijk. Twee lieve meisjes met een ijsje. Eén leeg stoeltje. Er is ruimte. Ruimte voor nog een lief meisje, of jongetje. Dat voelen we zo.

10339698_794804877248329_2916172682950178350_n

Ja, je leest het goed. ‘Met de billen bloot gaan’. Daar wil ik een blog aan wijden. In figuurlijke zin dan, hé. Niet dat mijn derrière het schrijven niet waard is. Sterker nog, die goddelijke kadetjes van me zijn natuurlijk best al eens stof tot schrijven geweest. Dat ze momenteel alleen wel even offline zijn, kan de beste overkomen. Iets met ijsjes, lijstjes en sportschool. Laten we het houden op: ‘under- construction – ass’ , … de ‘wordt aan gewerkt’ – ass van Tess.

Ok, true , als we het dan toch over billen en bloot hebben, dan kan ik natuurlijk niet ontkennen dat ik in een, niet al te ver verleden, heel wat malen met de benen in de beugels heb gelegen. Dit bij diverse witte jassen, en hun inhoud. Van prodentsmile of martel- Truus, tot eendebek- slet (Oh hemeltje, wat zeg ik nu weer ;-)). Ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Iets met zwangerschap en complicaties. Een kijkdoos is er niets bij, kan ik je vertellen…

Ok: ik dwaal af.  Ik hoor jullie denken. ‘Wat is je punt Tess?”. “Wil je ons soms iets vertellen?”. Ja, lieve mensen dat klopt. Probeer het eens. Gewoon heerlijk een potje recht voor zijn raap zijn. Zonder er doekjes om te winden, zeggen waar het op staat. Hé,  en dan bedoel ik niet zoiets als: ‘Hoi, ik ben Tess, en ik heb een under Construction –ass’ ..Eerlijk zijn maakt de  wereld soms zoveel makkelijker.

Ok. ‘To the point’. Kennen jullie dat, Intuïtie? Gevoel? Met Yoga noemen ze het ‘innerlijk weten’. Dat heb ik dus al een tijdje. Dat innerlijk weten. Of eigenlijk moet ik zeggen: Dat hebben ‘wij’ al een tijdje. Over een bepaald ‘onderwerpje’. Een onderwerpje wat mensen om bepaalde redenen meestal voor zich houden. Wij dus niet. Wij kiezen er voor om hier eens even lekker recht voor zijn raap te zijn. Met de spreekwoordelijke billen bloot te gaan.  Dat voorkomt nogal wat moeilijke situaties en vragen als: ‘Doe niet zo ongezellig joh! Neem een wijntje’, of:  ‘Groot gelijk dat jullie niet voor een derde gaan, veel praktischer joh, twee kinderen’…

Dat willen we dus wél. Een derde kindje. Niets liever zelfs.

We voelen het aan alles. Heel, heel graag, en niets liever dan dat, willen we een extra bordje aan tafel. Gewoon omdat, dat voor ons zo voelt. Omdat we dat ‘innerlijk weten’. Het is nog niet af. De chaos nog niet compleet. Het is fantastisch zoals het is. Laat dat duidelijk zijn, maar oh wat zou nog een Van ’t Oever- kindje gewenst zijn.

De natuur beslist tot nu toe echter anders. Al vroeg in de zwangerschap gaat het steeds mis.

‘Count you’re blessings’ zul je misschien denken. Helemaal als je ons verhaal en vorige zwangerschap een beetje kent.  Onze zegeningen tellen we elke dag, en niet zo’n klein beetje ook. Ja, we zijn nog jong, en ja, we hebben al twee prachtige meiden. Alle cliché’s zijn waar. Maar mogen we dromen, wensen, voelen?

Misschien komt er in de nabije toekomst een moment dat we denken, en nu is het genoeg. Het boek gaat dicht, het dromen klaar, het gezin comleet.… Flikker op kloterige hormonen. In de prullebak met de ovulatietesten en zwangerschapstesten. Nu nog niet. Voor nu is simpelweg de wens te groot, we hebben nog zoveel liefde te geven.

De witte jassen en prodent-smiles houden we  bewust nog even op afstand. Even geen polonaise aan mijn lijf.

Liefde, gezonde voeding, yoga, ongelimiteerd genieten van onze meiden, mekaar :-), maar vooral, ……altijd blijven dromen.  Go, nature, Go!

PERSOONLIJK| MIJN MIND IS FULL -NESS

16 Sep

Ik zit op de fiets met de wind in mijn haren. Om me heen een walm van sudocreme, poepluiers en prinsessenshampoo. Zit er nog tandpasta op mijn wang? In mijn hand mijn telefoon. Mijn vingers glijden over het touch screen. Nog maar 5 whats-apps te beantwoorden. Moet lukken. Hoe laat is het eigenlijk? Ik fiets, ik app en veeg tandpasta van mijn wang. Ondertussen kijk ik hoe laat het is, en ik denk na. Moet kunnen.

Ironisch genoeg ben ik onderweg naar een meditatie – Yoga les, waar ik onder andere leer maar 1 ding tegelijk te doen, en met volle aandacht in het NU te zijn. Dan evalueer ik de situatie en moet ik lachen. Ik proest het uit.  Op de fiets. Alleen.

Waarom moet ik altijd 100 dingen tegelijk doen?  Waarom moeten alle ballen in de lucht? Wat gebeurt er als er één valt? Geen reet. Een beetje tandpasta op mijn wang, misschien, maar daar komen we ook wel weer overheen, toch?

De zomervakantie is voorbij. Ik ben er blij om. Niet dat we geen leuke vakantie hebben gehad. Integendeel. Het leven in la douce france was magnifique. Met alles erop en er aan. Stokbroden, paturain, croissants, en most important: ‘ du vin’. Mais bien sur!

But, it’s good te be back. Iets met rust, regelmaat en ritme. Ik ben er voor in de wieg gelegd. Althans ik doe mijn best. Ik heb er ook echt zin in. In alles. Mijn hoofd bruist van de inspiratie. Ik kruip zelfs weer achter mijn laptop om wat woorden op papier te knallen. Waarvan jij het resultaat nu leest. Joh!

Ok, ik moet toegeven. Ik draaf soms enigszins door in mijn enthousiasme. Niet zelden ga ik als een ‘razende Rita’ aan de slag om binnen no – time alle ‘to do’s áf te werken. Dikke vette FAIL deze keer. Afrekenen met ‘to do‘ s zit er deze week even niet in.  “Mammie, ik met jou kutsellen, nu gaag” , en ‘mammie ik moettuh échttt passuh, nu’, of nog erger: ‘mammie, ikkuh heppuh poep, en zittu heluuumaal onder’. Aldus Jula…  Heb ik dat? Adem in, adem uit. Zindelijkheids training voor Jula voeg ik bij mijn to do’s. Omdat ik de meeste van mijn ‘to do’s’ niet stand op pee kan uitvoeren, besluit ik ze op te schrijven.  Met als logisch gevolg. Lijstjes… Ok, en een tikkeltje chaos, but hey, that’s me 😉

Lijstjes in mijn hoofd. In mijn agenda. Met plakband op de muur. Ik kom er in om. Denkend aan wat nog moet gebeuren, verzamel ik lijstjes. Het zal de tijd van het jaar wel zal zijn. De scholen zijn weer begonnen. De vakantie kilo’s moeten weg (en een beetje snel graag). De Van ’t Oever- buikjes hebben behoefte aan gezonde, voedzame maaltijden, en de kasten vragen erom eens grondig onder handen genomen te worden. Streep door iets op mijn lijstje, is ‘to do’ uit mijn hoofd. That’s how i roll. Alleen nu even niet.

Dan lees ik het. In zomaar een tijdschrift. Het gaat over Yoga en Mindfulness. Mindful watte?… Uiteraard heb ik er vaker over gelezen. De woorden blijven dit keer hangen in mijn hoofd. Mind-Full. Mind-ful. Full- Mind. Mijn mind is behoorlijk full ja. Iets te ‘full’ als je het mij vraagt.

Klinkt eigenlijk zo gek nog niet. Een beetje ontspanning. Bezig zijn met het ‘nu’. Geen overbodige luxe voor deze Mind-full-  mama- Tess, lijkt me. Mijn hand grijpt als vanzelf naar mijn pen, en krabbelt op mijn een van mijn lijstjes: ‘Mindfulness – Yoga’.

Nog geen uur later is het varkentje gewassen. Google en één telefoontje later, heb ik  me aangemeld voor drie proeflessen. Hoppa! Schouderklopje to me!

Daar zit ik dan. Met een ketting in mijn hand. Met man en macht spanningen de aarde in te laten stromen. Ik zeg dingen als ‘Namaste’, ‘Ashanti’, en ‘Oooohhmmm’…. Ik moet mijn best doen om mijn gedachten niet te laten afdwalen. Naar de was die nog in de droger moet. Mezelf af te vragen of er nog genoeg brood in huis is om de broodtrommels morgen te vullen. Of te kijken naar het achterste van een dame voor me, en me niet af te vragen óf maar wanneer ze uit haar legging scheurt…

Ok. focus op de ademhaling. Terug naar het nu, spreek ik mezelf toe. Zo moeilijk moet het niet zijn!

Beetje zweverig misschien, maar ik moet toegeven,… heerlijk!!  Ik ben de hele les in een weldadige en lome – gemoedstoestand, en kan niet meer stoppen met gapen. For a change word ik even niet afgeleid door poepluiers of snotneuzen.

Met enige moeite wring ik mijn iets te fluffy lijf in de één na de andere yoga houding. Deze ‘spiritual gangster’ in wording zou er zomaar soepel van worden. Beware!  ..Vanzelfsprekend ook hartstikke ‘ZEN’ natuurlijk! Niet verkeerd met al die lijstjes om me heen.

Ach ja, het is OK!  Ieder zijn ding.  Ik mijn lijstjes, met een beetje Yoga ‘on the side‘, dat dan weer wel. A beautifull thing is never perfect. Gelukkig maar.

NAMASTÉ, en tot gauw weer!

XOXOX

PS: Ik ben ook weer heerlijk aan het koken geslagen dus prepare yourself voor weer wat lekkere healthy – tess- receptjes.

Spiritual Gangster gezond eten

ETEN & DRINKEN| pré detox dinner & verslag dag #1

1 Jun

Als ik ‘detox-verantwoord’ twijfel tussen de vegetarische Nieuw-Zeeland burger (van zoete aardappel) of een met écht vlees,.. hakt Sijbrand de knoop voor me door. “Kom op Tess! , een vegetarische burger, in een burger restaurant, is als (excuse my language) naar de hoeren gaan zonder wippen… Pardon?? Deel ik deze slechte grap echt met jullie? Ja, dat doe ik echt 😉

Ik weet niet precies waarom, maar ik kies toch maar voor de die met écht vlees. Dan zijn er verder natuurlijk nog biertjes, wijntjes, Gregory Porter, en als afsluiter de bitterbal(len). Oepsie!

Conclusie: Vanmorgen waren we  ‘All ready for DETOX’

Dag #1:

Inmiddels is dag 1 een feit. Hoe dat ging?

Ik geef toe bietensap, en citroen water op iet wat onstabiele, nuchtere maag…het kan beter.

Maar het ontbijt daarentegen, was echt delicous! Een, bananen – ei pannenkoek, maar dan géén pannenkoek. Laten we het houden op een ‘scrambled banana pancake‘. De opmaak boeide me overigens niet, want het was een zeer welkom anti kater ontbijt. De smaak van banaan, de geurende kaneel, en dan dat zoet-sappige rode fruit. I loved it.

detox ontbijt met banaan en ei

Toen werd het lastig. We gingen de kindjes ophalen bij mijn ouders. Lees: capuchino, taart en koekjes. Daar gingen we dan. Met de benen wagen. Wel zo detox-verantwoord. In mijn tas, een  flesje water, en … thee zakjes. Sijbrand grapte nog iets over beter theezakjes in je tas dan ergens anders. Anyway, de sfeer was gezet ;))

De koffie en taart overleefden we zonder koffie en taart, mét detox thee. Ook de gesprekken over BBQ’s, borrels en de goede weersvoorspellingen, komende week, passeerden uiteraard de revue. Vuurdoop > dikke, vette  check!

Toen de lunch. Een shake van annanas, spinazie, basilicum, hennep en lijnzaad. Ik liet de ananas overheersen en het smaakte heerlijk fris en zoet. Ananas is overigens een echte detoxer, dus de perfecte start van deze middag.

green detox shake

Onderweg naar de namiddag, ondervind ik de eerste kink in de kabel van mijn detox-plan. De middag duurt te lang. Manlief wordt er niet vrolijker op dus eind van de middag moet er dus echt nog een shake, een portie fruit of noten bij. Wij kozen fruit.

De middag vulden we verder met een boottochtje over het water, waar de kindjes dankbaar K3 chips weg werkten . Alsof het niets is. Wij dronken water. Hé gezellig, schat, cheers!

Daarna ging ik,  als rasechte huisvrouw, vast verse humus bereiden voor op de rijstewafel later vanavond. Alleen het keukenschort ontbrak nog. Tja je moet iets als je detoxt he?  Sijbrand droomde inmiddels van boterhammen, taartjes, en een jupiler in de zon. Ik pureerde stoicijns door.

De salade later komt dus echt  als een geschenk uit de hemel. Zo smaakt ie ook. Met recht ‘heavenly, freakin, gorgeous’. Kipfilet in knoflook, avocado, wat kikkererwten die ik overhad van de humus, een gekookt eitje, komkommer, tomaat en een dressing van avocado, madame jeanette, gember, olijfolie, een scheutje agave siroop, citroen, basiclicum en peterselie. Iets met engeltjes en tong. Via de app kreeg ik al diverse bereidingen van mijn salade doorgestuurd, super leuk!

spinazie salade kip avocado

Anyway: De kop is er af 🙂 We detoxen voort, en we dromen over as. zaterdag avond waarbij we ‘lekker puh’ afsluiten met een Sauvignon Blanc, of 20!

Hoe vergaat de detox – challenge jou?

Fijne avond! Liefs X Tess, enne .. hang in there baby!

hang in there