Archief | MIJN MEISJES: RSS feed for this section

PERSOONLIJK | ZWANGERSCHAP EN BEVALLING | ALS ALLES ANDERS LOOPT…

24 Nov

 

Liefste Kate,

DEEL #2

Zo, dat ‘klusje’ dat bevalling heet hebben we maar mooi geklaard samen. Nog amper te bevatten, maar je bent er. Mooier dan mooi, en liever dan lief.

Aangekomen op de kraamafdeling blijf je maar kreunen, en je ademt nog steeds zo snel.  Al bijna direct na de bevalling heb ik een beklemmend gevoel. Er klopt iets niet. Iemand heeft mij ooit verteld dat kreunen bij baby’s foute boel is. Helaas blijkt mijn gevoel later de harde waarheid te worden.

Ineens weet ik het zeker. Er is iets mis. Het is foute boel. Ik raak in paniek, en druk weer op de bel. Dit maal laten we ons niet meer afschepen. Ik neem me voor net zo vaak op de bel te drukken tot ze je onderzoeken. Alles voor je kind.

Gelukkig, neemt deze verpleegkundige ons direct serieus. Ze temperatuurt. Kleed je uit. Bekijkt je aandachtig, en telt je ademhalingen. Deze blijken inmiddels op 120 per minuut zitten (normaal 60). Ik schrik als ik naar je kijk, en een verlammend gevoel stijgt op. Je armpjes bungelen langs je lijfje. Ik zie het. Papa ziet het, en de verpleegkundige is nu ook zichtbaar ongerust. Ze belt de kinderarts die er met 5 minuten is.

Vanaf dat moment lijkt het of we de hoofdrol spelen in de slechtste film ooit. Overkomt ons dit? Omdat ik mijn bed niet uit kan, gaat papa met je mee naar de afdeling neonatologie. Ik stel mezelf gerust met het idee dat je gewoon even moet bijkomen van de bevalling. Jula had dat immers ook, en was na een nachtje weer helemaal opgeknapt.

Niets blijkt minder waar. Na een kwartier staat Sijbrand naast me. Ik zal zijn witte koppie en verschrikte blik niet snel vergeten. “We moeten je nu snel meenemen,  Tess, het gaat echt heel slecht met Kate. Ze ligt aan de beademing, er staan allemaal mensen om haar bed. Ze krijgt een sonde, en infuusjes. ..”

Hoe kan dat nou? In mijn bed rijden ze me naar de afdeling waar jij ligt; de neonatologie, high care afdeling.  De rit ernaartoe kan ik me niet meer herinneren, alleen dat het verrekte koud is op de gang. Een lange gang, waar het tocht. Langs de kant staan lege wiegjes. De rest van mijn herinnering is vaag.

Ik weet alleen nog het moment dat we bij je bedje aankomen. Je vecht zichtbaar voor je leven. Elke ademhaling zien we je borstkas heel diep intrekken . De dokters zijn heel hard aan het werk om je stabiel te krijgen. Ze knijpen in een neopuff, prikken bloed, en overleggen zachtjes. Toch weerklinkt de paniek.

Mijn tranen zijn niet meer te stoppen. Mijn hoofd bonkt, en er schieten een soort flitsen door mijn hoofd. Alsof mijn lichaam probeert in slaap te vallen, na 48 uur topsport, en deze verschrikkelijke omstandigheden. Ik word duizelig maar probeer met man en macht helder te blijven.

Je moet aan de CPAP, er gaat bloed op kweek, je krijgt antibiotica. Geen voeding daarvoor ben je te zwak. Je gaat aan de CPAP. Een kapje over je neus, met een slang er aan. Het ding maakt herrie. Jij hebt deze ondersteuning bij het ademhalen hard nodig. Jouw zussen noemen het ding later snorkel. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Dan probeerden de blauwe schorten een sonde door je neus in te brengen. Het gaat mis. Je krijgt een ‘dip’ zoals ze dat noemen. 3 minuten lang trek je weg.  Ik roep, of noem het ‘gil’: “Haal dat ding er uit”.

Ik wil je beschermen. De pijn bij je wegnemen. Ik wil je bij mij. Je vasthouden, knuffelen. Aanleggen om je te voeden. Genieten zoals het hoort. Waarom maakt niemand ons wakker uit deze godvergeten nachtmerrie?

Dan komt er iemand van de kraamafdeling om ons op te halen. Ik moet slapen, en Sijbrand ook. Slapen? Waren ze gek geworden. Ons kind is doodziek…

Papa en ik houden elkaar vast. We horen de artsen zeggen dat je het echt heel zwaar hebt. Je moet er niets bij krijgen, dat kan je kleine volmaakte lijfje niet aan.  Aanrakingen zijn al te veel voor je. Morgen of misschien vannacht nog, volgt er overleg met het WKZ. Dit ivm eventuele overplaatsing naar de NICU. Dat is de Intensive Care Unit, en daar kunnen ze kunstmatig beademen.

Ik probeer alle informatie op te slaan, herhaal het in mijn hoofd. Flarden blijven hangen.

Dan word mijn bed bij je weggereden. Ik wil ze stoppen, en gillen, maar stilte is wat er volgt. Mist verschijnt. Ik word koud, boos, en voel me leeg. Denken lukte niet meer. Wat voor moeder ben ik? Slapen terwijl mijn kind kantje boord ligt?. Als ik had kunnen slaan had ik geslagen. Een beetje in het wilde weg gillen, en boos zijn. Mijn ongeloof kwijt raken. Er is alleen maar stilte.

Papa en ik kunnen het niet bevatten. We praten zachtjes en beduusd over hoe dit nou allemaal kan gebeuren. Waar ging het mis? Wat hebben we verkeerd gedaan? We doen het licht uit en proberen toch even te rusten.

En daar liggen we dan. Op onze kraam-kamer. Er staat een leeg wiegje. Er liggen luiertjes, en een aankleedkussen. Papa is er. Mama is er. Alles is er. Alleen jij niet. Tranen blijven rollen en plakken aan mijn wangen. Mijn kussen is nat. Mijn ogen doen zeer.

De roze muisjes plakken nog aan mijn benen. Wat een contrast. Van beschuit met muisjes en vreugde, naar onzekerheid en verdriet.

We willen je nooit meer loslaten, lieve Kate. Jij en ik, en papa en je zussen. Altijd samen. Nu ben jij daar, en wij hier. Bij je zijn, dat is wat we willen. Conecten. Bonden. We kennen je nog maar net, en moeten je nu al loslaten. Overleveren aan anderen.

Ik kijk op de klok. Het is inmiddels 5 uur in de ochtend. Ik probeer gedachten te bannen, mijn hoofd te legen. Ze hebben ons beloofd naar onze kamer te komen, als het niet goed met je gaat. Daar hou ik me aan vast. Ik heb het ze laten beloven. Als het mis is komen ze ons halen..

Dan word er op de deur geklopt. Paniek overvalt me. Voetstappen in onze kamer. Onze ogen moeten wennen aan het licht. Twee serieuze blikken. Witte jassen.  Dit kan maar één ding betekenen. Foute boel…….

—einde deel #2—–

Advertenties

MIJN MEISJES |CHAOS COMPLEET

9 Jul

‘Mama, alles gaat vandaag mis!’, zegt Nova ‘Soms heb je van die dagen’, antwoord ik luchtig, terwijl we het schoolplein af lopen. Mijn hoofd is bij het boodschappenlijstje dat ik thuis vergat.

Ter ere van het afscheid van de juf, mochten de kindjes in de klas verkleed naar school. Al dagen hing Nova haar -helemaal zelf gekozen-  outfit klaar. Een rode jurk met witte stippen, en franjes, a la Spaanse schone. Om het geheel net wat meer sjeu te geven bedacht mevrouw het geheel nog wat af te stylen met fel roze bloemen. Op haar hoofd een zonnehoedje, en aan haar voetjes moeten per sé de (te kleine) bijpassende Spaanse muiltjes. Auw!

Als ik haar uit school haal lijkt ze meer op kreupele Tinus met coupe ‘out of bed’, maar daar heb ik het even niet over. Nova loopt stug door.Laat zich niet kennen. Ze wiebelt, wankelt en neemt kleine ferme pasjes op haar heuse hakkenschoenen. “Doe je gympen even aan’, probeer ik. Deze heb ik vanmorgen nog snel in haar tas gepropt, bij de aanblik van die lieve voetjes in de té kleine muiltjes.

“Ik weet niet waar die zijn, mam, we hebben er verstoppertje mee gespeeld” …..Zoeffff, …weg is madame. Haar haren wapperen in de wind, en aan haar loopje te zien doen haar voetjes steeds meer zeer. Met mijn handen vol schoolwerkjes, tassen, jas, en autosleutel hobbel ik  zo goed en zo kwaads achter haar aan. Jula volgt me,… nou ja,…een soort van.

In Nova haar klas lijkt een bom ontploft. Gelukkig prijkt daar een witte gymp. Dat is er vast 1. Maar waar is nr. 2??

“Ja hallooo , dat weet ik toch niet mam??!!”  ….klinkt het verontwaardigd. Ik krijg spontaan een hoestbui, en er komt een juf met water.. Dat helpt. Ergens op de gang vind ik uitiendelijk, na meerdere verwoede zoekpogingen, gelukkig  gymp nr. 2. Het zweet staat inmiddels op mijn rug.

Ok. ‘missie 2 van de middag’. Boodschappen. Appeltje eitje. Als ik het parkeerterrein oprijd vind ik met moeite een plekje met mijn petite boodschappen karretje (Volvo 240, aka the tank). Ik pak mijn tas, en op de automatische piloot graait mijn hand naar mijn portemonnee. Fuck, … waar is mijn portemonnee? ….Thuis. En blijven ademen.

Naar huis. Terug naar de winkel. Kinderen blijven even in de auto (foeiiI). Ik de winkel in voor boodschappen. Kinderen roepen uit raampje. Boodschappen in de auto. Naar huis. Kind 1 wil melk. Melk vergeten. Blijven lachen.

Kind 2 huilt want is moe en wil knuffelen met mammie.  ” Ikke heeuul gedrietigggg’ huilt ze met lange uithalen, en snottebellen die op mijn shirt belanden. Kind 1 moet plassen, maar het wc papier is op. Dus,…. kind 2 moet van schoot. “ikke nu nog meeheeer gedrietuuuug”, aldus verdrietige Jula.  Ik duik de kelder in, en graai op de tast naar de voorraad WC papier. Oeps. Deze stond bovenaan mijn boodschappen lijstje… Boodschappen: FAIL!

Soep. Soep en Quiche. Dat helpt vast. Jula lijkt weer ok . Ze is stil . Dus ik ga richting fornuis. Even een soepie en een kind kan de was doen. Net als de oven piept omdat de quiche klaar is, is Nova in paniek. “Mama, mama,!! kijk eens wat Jula doet”… Shoot!, pen op de muur en tv kast (of hoe heet zoiets).  Dat kan er ook nog wel bij. Terug naar de soep.

Als ik puffend bijkom aan tafel (al 10 hele minuten gaat alles uber smooth, de soep gaat, zo goed als, op, de quiche smaakt naar  meer..),  proest Jula haar soep uit,  inclusief veel rode spetters. OP DE MUUR. Pen op de ene muur, soep op de andere. Great!  En we blijven vooral lachen.

Ok. Bad en Bed. What else can go wrong.  Waterballet, meer water op de badkamervloer dan in bad. Lachen, gieren brullen, rennen, nog meer lachen. Ik tel tot 10. En nog een keer. En nog een keer. Streng zoals een goede opvoeder betaamt spreek ik ze toe. “Mama wil dat jullie rustig je pyama aan doen, en tandenpoetsen, en dan op bed gaan liggen om een boekje te lezen”… Leuk geprobeerd momma!!  “Tikkie , jij bent hem!”  Giechelt Jula en tikt (bokst) Nova net iets te hard in haar buik. …Dan is de maat voor mij even vol.

Het is zo’n dag… Boos worden is niet te voorkomen. Ik verhef mijn stem iets te hard, doe boos, ben boos, en vertel de meiden dat er dus geen boekjes meer gelezen worden.

Meisjes verdrietig. ‘Ik gahaaa het nooohooooit meer doen”, en “ik wihiiiil het goehoeeeed maken’ klinken twee stemmetjes uiterst verdrietig. Chaos compleet.

Ik besluit een douche te nemen, en kijk na het douchen nog even om het hoekje. Ik verwacht twee meisjes die stiekem toch boekjes lezen. Daar liggen mijn kanjers. Ze slapen. Een wereldwonder gezien de afgelopen uren. Wat een stilte. Rode wangetjes. Haartjes die plakken aan hun perzik zachte wangetjes. Jula haar hemdje zit verkeerd om,  ze heeft zichzelf aangekleed. Ik moet er van glimlachen, en voel trots, en liefde.

Nova ligt groot als ze is, klein te zijn in dat grote bed. Wat zijn ze mooi, mijn meiden. Wat zijn ze lief. Meteen krijg ik spijt van mijn boosheid. Wat zijn ze onschuldig… Ik geef ze een kus, en moet denken aan wat Nova vanmorgen zei.

“Mama, vandaag gaat alles mis”.  En ik denk aan mijn eigen antwoord. “Soms heb je van die dagen”, Soms heb je van die dagen, spreek ik mezelf toe, en ik lach. Wat hou ik toch van de chaos die mijn gezin heet.

PERSOONLIJK|’DAAROM IS GEEN REDEN’

21 Feb

“Mammieeee???,  waarom schijnt de zon buiten, en moet ik toch mijn jas aan??” “Omdat het buiten koud is, Nova”. “Ja mahaar mammie,… WAAROM is het buiten koud?”. “Omdat het winter is”, probeer ik. “ja dat weet ik mam,  maar waarom???” Mijn geduld raakt op, we zijn al laat, en de dingen gaan alles behalve soepel vanmorgen. “Daarom…” zeg ik hoopvol, “…en nu hop je jas aan want we zijn al laat….”

“Mahaamm?” “Ja Nova”.”Daarom is geen reden, je moet de échte reden zeggen”.  Ondanks de haast op de vroege morgen kan ik een glimlach niet onderdrukken.

Mijn stem weerklinkt in haar woorden. Daarom is inderdaad geen reden. Even wordt ik overspoeld met trots. Mijn meisje, zo wijs. Zo klein, maar al zo groot!

4 jaar is ze, maar ze heeft gelijk. Het waarom is héél belangrijk.  Waarom, gaat namelijk over méér. Het gaat over de essentie. Het leven.  Het gaat over zingeving. Dat zet me aan het denken, wat is mijn waarom?, en wat is die van jou?

LATER IS VANDAAG | NAAR DE BASISSCHOOL

3 Sep

“Later,als je zelf kinderen hebt, dan zul je nog wel eens terug denken aan je moeder”.

Vandaag is de dag dat ‘later’ is aangebroken.
De wekker gaat al vroeg vanmorgen. Haar geruite tuniek moet het worden vandaag, daar was ze heel resoluut over, en haar Bambi onderbroek.

Ik neem het schema nog even met haar door. Je gaat vandaag twee keer naar school. Tussen de middag haal ik je op voor een broodje en s’middags ga je even spelen op de BSO. Wat een druk programma voor een eerste schooldag. Even rustig inkomen is er niet bij. Niet voor mama en niet voor Nova.

Hyper vliegt ze vanmorgen, van links naar rechts, door de woonkamer. Haar broodje pindakaas moet op van déze mama want op school heb je energie nodig. Mevrouw stuiterbal besluit dat de helft van haar broodje genoeg is.

Dan krijg ik een flashback naar mijn moeder, vervlogen tijden waarin ik weleens dacht; Mam, doe normaal, wat maken die paar happen nou uit?

Voor je het weet is ‘later’ aangebroken en hang je zelf het moedertje uit. Ik kan er niets aan doen, het gaat vanzelf. Net als mijn moeder vroeger, wil ik er zeker van zijn dat ze goed ontbijt en haar beker melk leegdrinkt. Noem het burgerlijk, een tikje stoffig of  over- bezorgd. Het is wat het is. Dingen die ik vroeger stom vond, doe ik nu zelf. Hoe dan….?

Mandarijntjes in de tas, tandjes poetsen en hoplakee, off we go. Vandaag gaan we voor de gelegenheid met zijn allen op de fiets richting de grote school. Nova mag vandaag bij papa achterop, helemaal zonder zitje,… jahaa, want als je naar de basisschool gaat, dan ben je groot en dan mogen die dingen.

Op school leren ook deze papa en mama wat bij, bijvoorbeeld dat er naast BSO ook nog zoiets als TSO (tussenschoolse opvang) en VSO (voorschoolseopvang) bestsaat. We prenten de haal en brengtijden in ons hoofd en schaffen, op aandraden van de juf,  een luizenzak aan, want er is hoofdluis gesignaleerd. Ik krab een paar keer op mijn hoofd, gevalletje spontane, psychologische jeuk.

Luizenzakken

Stoer stapt Nova de klas binnen. “Zeg maar hoe je heet” moedigt Sijbrand haar aan. Twee tellen later zegt ze tegen de juf: “Zeg maar hoe je heet?”. Juf Riet moet een beetje lachen en geeft Nova een handje. Al snel gaat de tweede bel, alle ouders worden verzocht het klaslokaal te verlaten. Waar we op de Peuterspeelzaal gezellig een bakkie deden, is het afscheid hier kort. De les gaat beginnen.

Stoer is toch wel het juiste woord. Er vloeien geen traantjes. Terwijl een ander kindje compleet over haar toeren is, evenals haar moeder die met tranen in haar ogen afscheid neemt, Kijkt Nova rustig (ietwat witjes) in het rond, en zwaait nog even naar me. Zelfs bij deze mama geen traantjes.  Met een slik (dat weer wel)  draai ik me om en vraag mezelf af hoe ik me voel?

Dit moet best een ding zijn toch? Als ik stiekem nog even terug loop om door het raampje te spieken, moet ik glimlachen als ik dat witte koppie zie. Ik laat haar los, met het volste vertrouwen, dat voelt goed!

Sijbrand en ik fietsen naar huis om alsnog dat kopje koffie te doen, en onderweg voelt het allemaal ineens heel ‘echt’. Mijn dochter gaat naar de basisschool, joehoee, mijn dochter. …  En ik? Ik ben alleen maar trots! Ik ben haar moeder.

Later is vandaag.

*Straks zorg ik net als mijn moeder, destijds voor een gedekte tafel met broodjes en sap, en luister ik aandachtig naar Nova haar verhalen. History repeats.

Tot later!
Liefs,
Tessa

Nova collage school

Let’s do this!! (Aftellen; nog 3 nachtjes tot de operatie)..

12 Aug

Ik wordt wakker. Pijn. Verdriet. Ons ‘kindje’ is niet meer. Een zwangerschap van nog maar 8 weekjes. Al 8 hele weken hielden wij van ‘het’. Ons klompje cellen, niet meer en niet minder. Toch was het van ons, en mocht het er zijn. Het hartje klopte niet meer. Het was mis. Ik knipper met mijn ogen. Buikpijn. Wat is er gebeurt? In een flits zie ik een gynaecoloog met een badmuts op en mondkapje. Ze zegt: “we gaan goed voor je zorgen.”…… “Het is niet dood, zeg ik, het leeft!!”. “We zijn net getrouwd, ik ben misselijk, u heeft het mis, haal het niet weg alstublieft, het leeft…!!”.. “Telt u maar terug van 10 naar 1 dan gaat u slapen.” Bij 5 mompel ik: ‘Ik ben nog niet weg hoor, ik ben er nog, de narcose werkt niet!’. Het volgende moment word ik huilend wakker. Mijn buik krampt. Ik ben verdrietig. Woorden produceren lukt nog niet. Ik moet het ze duidelijk maken. Pijn, en ik wil Sijbrand bij me. Ik ben té slaperig en leg mijn handen op mijn buik. Het is weg. Zoute tranen rollen over mijn wangen.

Ik geniet nu meer van mijn meisjes als ooit tevoren, want operatie D-day, komt dichterbij. Nog maar een paar nachtjes en ik ontwaak uit mijn narcose, met een hoofd als een skippybal, murw als in: ‘overreden, door niet de minste, vrachtwagen’.  Bont en blauw. Ik ben bang voor de narcose, en nog banger voor hoe ik ontwaak. IJzerdraden uit mijn neus en mijn complete bovenkaak eruit gezaagd. Laat het los Tess, denk aan de pijn die je gehad hebt (Note to myself!).

Doodsbang was ik vorige week, en dat ben ik nog. Mede door mijn bovenstaande, eerdere, nare en verdrietige ervaring met het, onder narcose gaan. …(voor Nova waren we al één keer eerder zwanger…)Toch ben ik er vrij rustig onder nu. Ik wilde perse nog met Nova, één op één, iets leuks doen en dat hebben we gedaan ook. Twee dames op stap, dan weet je het wel… Shoppen!!

Tussen al dat harde werken (lees: shoppen) door aten we een door Nova uitgezocht taartje en, mammie een capuchino, bij Starbucks.

We shopten nog wat en als afsluiter gingen we ‘uit eten’. Ach en mammie is de moeilijkste niet dus Nova mocht kiezen. Met de genen van pappie en mammie koos Nova voor de exquise, culinaire verwennerijen van…..jawel, meneer Mc Donalds, for good sake!! Natuurlijk heb ik me niet laten kennen en een happy meal en iets wat lijkt op een combinatie van een zemenlap en een schoenzool besteld, niet te doen die dingen. Na twee happen kwam ook Nova erachter dat ze volgende keer toch liever pannenkoeken gaat eten (Dank u god) en is er toch nog iets goeds voortgekomen aan het bezoek aan  ‘schoenzolen plaza’.

Goed beslagen ten ijs, kwamen we thuis, twee armpjes om me heen, mammie ik vind shoppen leuk! Een kind van d’r moeder. Bij de Bijenkorf shopten we met 70% korting een super leuke PEPE Jeans outfit voor Nova. Voor mammie kochten we een broekpak, stoer, fashion maar vooral ook comfortabel met het oog op mijn herstel periode na de operatie. Dat Nova bij het passen van het broekpak (ik had het te laat door), plat op haar buik onder alle pashokjes doorschoof (een mevrouw naast ons slaakte een gilletje)  zorgde wel voor een beetje mama-stress. Kan ik het helpen dat ik nou net in mijn ondergoed stond en erachter aan gaan geen optie was?!?

Vlak voor we richting het Deense Smørrebrot (Kopenhagen) vertrokken, vierden we Nova haar vierde verjaardag. Cadeautjes uitpakken in bed, en daarna croissantjes eten behoort tot onze vaste verjaardagsrituelen.Inmiddels hebben we Kopenhagen fashion- week ook weer achter ons liggen.

Onze eerste dag in CPH hebben we een vrije dag. We besluiten naar het strand te gaan. Goede keus. Wat een rust en reinheid. Uitgerust en opgewarmd door de zon , belanden we s’avonds bij een heerlijk authentieke Italiaan. We genieten van de antipasti, traditionele tomaten, brood soep en veel meer pure smaken. Bij het dessert (monchou-ijs met gekarameliseerde hazelnoot en framboos) voel ik me opeens niet helemaal, fit. Keelpijn. Oh ooh ik verbeeld het me vast. Helaas niet. Scheermesjes in mijn keel en opvliegers. Bad News. Als ik niet fit ben kan de hele operatie niet doorgaan. Stress dus. De volgende dag sleep ik mezelf de beurs over om s’ avonds in braaf in bed te kruipen met een boek. Die operatie moet gewoon doorgaan. Ik heb een Excel schema voor twee weken met oppas, vriendendiensten, Nova haar eerste schooldag, mijn verzorging en het huishouden, rond, een strakke planning, die mij rust geeft. Never nooit dat keelontsteking nu roet in het eten gaat gooien. De komende twee avonden zitten we dan ook thuis op onze B&B kamer en neem ik mijn rust. Ik haal keeltabletten bij de apotheek, drink verse sapjes in de hoop dit duiveltje te verslaan.

Omdat er tijdens de narcose een tube in mijn keel moet is keelontsteking echt ‘No Go’. Dat moeten we niet hebben!!,  Ik wil dus juist Go, Go.  Weken leef ik hier naartoe. De impact van chronische pijn, en een pittige operatie en herstel, waarbij ook nog eens je gezichtsprofiel verandert is fysiek en mentaal geen peulenschil.

Ons beursbezoek was gelukkig ondanks alles nuttig te noemen, nieuwe inspiratie, inzichten en duidelijkheid over de koers die we gaan uitzetten.

Na vijf dagen zagen we als eerste onze kleine Jula weer. Wat een heerlijk moppie! Ze was hysterisch van blijdschap maar had ook lichte paniek, dat we haar weer alleen zouden laten. Dus smeedde ze het plan haar jas gewoon vast aan te doen, en als een cassetterecorder op repeat, steeds “MEE” te roepen. Aaah goshie, en dan moet deze mammie straks weéér 5 nachtjes weg. Dat is nog wel het moeilijkste van alles, het gemis, het steekt, nu al.

Nova kan ik het gelukkig, welliswaar in Jip en Janneke script, een beetje uitleggen. Mijn mama wordt ‘geopegereerd’ zegt ze heel wijs. “Jahaa, en dan ziet ze er wel een heel klein beetje gek uit, maar dat geeft niks hoor!” … Ik blij, het geeft niks, gelukkig, Phieuw!.  3 september hoop ik haar zelf naar haar eerste basisschool-dag te brengen, een bijzonder moment dat ik niet wil missen, voor geen goud. Echt flatteus zie ik er dan natuurlijk niet uit met een opgeblazen kop, maar … “Het geeft niks” , aldus; Nova!

Voor mij liggen zware weken, het zwaard van damocless, de operatie en het herstel. Even geen Sauvignon, Sushi, Thai, ordinaire opperdoezen,  een glanzende tonijnsteak, of knapperige spelt broodjes met Filet- American.

Babyvoeding, drinkontbijt en bijvoeding (door een rietje) zal mijn dagelijkse kost zijn. Oh wat zal ik na een week of zes weer intens genieten van alle heerlijkheden waar ik zo van hou…

Vandaag deden we de laatste inkopen voor in het ziekenhuis …..Snurkers trek ik echt niet, die leg ik om…, dus de oordopjes liggen klaar, check! Met een skippybal – kop moet je natuurlijk toch wel een beetje voor de dag komen, dus twee, über sexy, fonkelnieuwe negligés ( lees: oirdinaire flanellen ruitjes pyamabroeken van de hunkebunker) checkerdecheck! Arnica druppels en tabletten, check. Wat tijdschriften en ander leesvoer….Double check!

Let’s do this!

Rest mij nog jullie ‘dag’ te zeggen tot na de operatie. Keep you posted! Ik ben er gauw weer!

XXOOOXX

Tess

Voor meer over onze trip naar Kopenhagen lees mijn recente blog voor Mamaglossy, hier.

gallery

nova jula lets do this

Even een lekker potje zeiken….

31 Jul

Doorgaans vind ik heel veel dingen ‘heel leuk’ en ben ik echt de moeilijkste niet. Love, Peace & Happiness, all over the place. ‘Vind ik leuks’ daar strooi ik dan ook genereus mee op Facebook. Toch vind ik ook héél veel dingen simpelweg ‘niet leuk’,  en is het heerlijk om soms een lekker potje van me af te zeiken…

LINDA, ik lees haar altijd trouw. Wij zijn een goed duo,  LINDA en ik, en omdat je in relaties dient te investeren; investeer ik trouw elke maand, een uurtje of twee in LINDA magazine. Ik lees hem van binnen naar buiten, en weer terug. Als eerste blader ik altijd door naar de rubriek ‘Stom’. In mijn hoofd maak ik dan altijd mijn eigen actuele ‘Stom’- lijstje. Zo haat ik het bijvoorbeeld dat mijn pumps, met palen van hakken, gewoon niet te doen zijn. Ik lijk ‘malle eppie’ wel als ik er op loop. Maar ook steentjes die mijn voeten tergen als ik mijn ‘hipster’ leren sandaaltjes draag,…kunnen op mijn lijstje. Zo níet leuk!

En dan dat vroege opstaan he! Ik ben er niet voor gemaakt….. ‘Niet leuk’ vind ik het ook als restaurants geen kraanwater serveren. Uitermate stom is het dat wij allemaal suiker verslaafd worden gemaakt, door de voedingsindustrie. Dat er ziektes bestaan als kanker. Dat je van wijn dik wordt. Dat de crisis alleen maar erger wordt door alle ophef en media aandacht,.. weg consumenten vertrouwen. Dat tickets naar Bonaire zo duur zijn. Dat ik straks zes weken niet normaal kan eten, terwijl ik er zo van hou.

Mensen die aldoor roepen: “Het komt goed”. Heel typisch, ook.

Mateloos teleurgesteld ben ik ook in stellen die ophouden met leven na de komst van hun koters, why? Een vlieg in mijn oog op de fiets, ook hartstikke irritant en stom. Net als het feit dat hardlopen zo godskolere vermoeiend is en dat ik er straks na de operatie als een bont en blauwe plofkip uit zie. Muggen die mijn kinderen lek prikken, of de koffie voorraad die op is, Ik haat het.

Standaard kies ik altijd de verkeerde rij bij de kassa, dat is ook een beetje stom.

Oneerlijk vind ik het dat sommige mensen geen kinderen kunnen krijgen, god op hun blote knieën zouden danken, terwijl anderen ze mishandelen of op straat leggen. Mega stom.

Mensen die doen alsof er even twee verstandskiezen bij me getrokken worden, heel apart.

Dat ik bang ben voor ‘awareness’ tijdens de operatie en eigenlijk gewoon een mietje ben, “Vind ik niet leuk!’.

These and more …..I do not like…Amen.

*Tegen de tijd dat jullie dit lezen, is mijn ‘zeik-modus’ weer over hoor!! Morgen ga ik met Nova samen ‘shoppen’… ‘Vind ik heel leuk…’. Iedereen bedankt trouwens voor de reacties, en likes, ook daar wordt ik heel blij van. 15 augustus wordt ik geopereerd en ik ga jullie als vanouds middels deze weg op de hoogte houden van alle beslommeringen, inclusief plofkip foto’s! Morgen schrijf ik het vervolg op deze blog voor mamaglossy, en krijg je een update over de ietwat chaotische verjaardag  van Sijb & Nova. Lezen jullie mee?

Tot de volgende keer!

xxx

Mist in mijn Kop.

21 Jul

Het broeit. Mist in mijn kop. Het is dé brief. 15 augustus opname in het ziekenhuis. Slow motion modus. Ik ren, maar ik sta stil. Mijn weegschaal ook. Niets erbij, niets eraf.  Niet vooruit te branden. Ook met hardlopen,… op mijn ‘Adidas Supernova’s nog wel! Ik ben traag (als stront), en loom. Een lauwe douche, misschien helpt dat. Ik kom niet op gang. Koffie. Ik doe de la open, en grijp op de tast naar een cupje troost.. MIS!

Gejengel… het gaat maar door, niet te doen, geen houden aan.. Kinderwagen, kindjes, portemonnee, check! Ik sla de deur achter me dicht. Chick on a ‘coffee’  Mission.

Zeurstemmetje: “Mama mijn beentjes zijn moeee”….“ Nu even niet Nova, niet zeuren” (nog zeurderiger stemmetje)  “ Maar mijn beentjes zijn nog een baby!”…..” Nee, Nova, je beentjes zijn bijna 4, net als jij!” “NIETES”,mam!”  .. .”WELLES, Nova!”

Tuuuut, Tuuuuut. Een auto mindert vaart. Er draait een raampje open. Het is Roy.  “Tess, ik was bij je aan de deur” .. “Goh, waarvoor?” vraag ik.  “Wat denk je zelf??”  “ Voor een bakkie hartklep natuurlijk” zegt ie.

Roy. Hartklep, de woorden herhalen zich in mijn hoofd. “ Ha Roy, das toevallig!” zeg ik.  “Ik ben net op weg naar Appie Hein, voor koffie! …” Hij is er even stil van, dat was niet part of the plan,… Tess niet thuis, en geen koffie in huis, hoe durft ze….  “ Euuuh moet dat NU….?” vraag meneer,lichtelijk beduusd…  “Ja, Roy, dat moet nu, ik ben er bijna, en … geen boodschappen, geen bakkie hartklep, oke? “… Stilte… Daar had ik een punt. “Ik wacht wel even Tess, want het is ‘steéérevens’ druk bij de Appie, dus mij niet gezien..”

In de Appie is airco, ik ontdooi. “Mamaaah, mijn loopfiets!”… “Oh zet hem maar buiten, Nova, tegen de prullenbak”.  “Oke mammie!”  Bij de broodafdeling, vraag ik Nova even te wachten bij de kinderwagen. Avocado’s, die moet ik hebben..  “Maaaam, Roy is hierrrr!” “ Verek, hij is toch hier”

Hij staat bij de koffieautomaat. “Bakkie koffie Tess?” Ach ja laten we eens gek doen.” Koekje erbij?” Ik sla over. Roy niet. Daarna komt de kaas, en de plakjes worst, en nog eens, en nog eens….  Samen met Nova (3) en Jula (1) is Roy (30+) intens aan het genieten. Het wordt bijna gezellig, zo op zaterdagmiddag, in de ‘godgloeiende’ drukte..De gehele supermarkt merkt ons op. Ik hoor ze denken’, hé! Het kan me allemaal even gestolen worden, en kom niet aan Roy want dan krijg je met Tess te maken! en niet zo zuinig ook 😉

Als ik later het bekertje op de toonbank zet om mijn pinpas en bonuskaart te pakken, stoot ik dat kreng om. Heb ik dat?! Met het schaamrood op mijn kaken, vervolgen wij onze weg naar huis. “Ik ga vast!”, roept Roy. In zijn bolide rijdt hij weg. “Ohhhw nee mam, mijn loopfiets, vergeten!”.. “Ren maar gauw terug, schat, ik wacht hier, zeg ik.

Enkele seconden later klinkt daar geschreeuw, en gehuil, …dat lijkt wel… Nova!! Fuck, mijn meisje is gesneuveld, of althans, ze ligt op de stoeptegels, languit naast haar loopfiets. Ik ren (of iets wat er op lijkt)  met boodschappen en kinderwagen haar kant op. Een mede ‘appieganger’ tilt haar zojuist op. “Het was een klap joh!”  “Ze viel met haar hoofd tegen een paaltje”.. Onhandig sta ik daar op mijn hurken met loopfiets, Nova, dikke tranen, en  boodschappen.  Er ontluikt zich een flinke bult op haar hoofd, ook dat nog. En dan zie ik het licht. Ik bel Roy. “Roy? Wil je Nova nog even ophalen en vast met haar vooruit rijden? Ze is gevallen.”.. “Ja, nee ze leeft nog, …nee geen hersenschudding, en nee geen eerste hulp.”  Adem in adem uit.  Als ik ophang, is daar die knal,… KLENGGG! Een fiets, tegen mijn been, de inhoud (een complete groenteafdeling) op de straat. Sta ik daar schaapachtig te kijken en bij te komen van deze aparte ochtend, komt er een mevrouw aan. Type: Annie uit de taaakuuuh sstraaaooot.  “Mevrouuuuuw, daaaas ook niet handig he”  uw fiets zo loooooaten staan en een beetje te zitttuuh  gaooon bellen wooooaaar???…” .. Ik ga nog net niet schelden, en zeg: “Dat is niet mijn fiets”…..Stilte.

Verlossing: Daar is Roy.

“Mammie? “ zegt Nova met snot, tranen en alles er op aan. “Wat boffen wij met Roy he?” “ Ja lieverd! Dat heb je goed!!” “We boffen enorm, en nu op naar een bakkie ‘hartklep’ met Roy!

We did it! 3 maanden later.

16 Jun

Ontelbare keren met gierende banden en slippende sneakers naar de verloskamers, ladingen drugs, temazepam, pethidine, weken met ontsluiting, weeen die moesten oprotten, weeën die niet doorzette, innerlijke check ups, gebroken vliezen, schoenzolen met ondefiniëerbare aardappelpuree, snurkende buurvrouwen, tranen, frustraties, een wereld van cervixmetingen, dokterende doktertertjes, wel weenremming, géén weeën remming, vanaf 26 weken elke week horen;  ‘mevrouw u gaat nú bevallen’ ….maar, …weken later,  god op mijn blote knietjes smeken om actie in de taxi, weeen XL en mucho rapido als het even kan!

Ik heb me ziek gedronken aan bitterlemmon, een maagzweer gegeten aan ananasharten en alle tips en tricks uitgeprobeerd om te ontsluiten als nooit te voren, zonder succes en in het verleden behaalde resultaten bleken geen garanties voor de toekomst.
Waar in het WKZ een inleiding beloofd werd met 37 weken, krabbelden ze terug toen het zover was. Uiteraard was ik in alle staten na alle ellende en het wachten meer dan beu..
Een ding stond vast:  ‘niet meer sollen met Tess’, en dus regelde ik de volgende dag een second opinion in het Antonius ziekenhuis.

De lucht klaarde op en de wolken verdwenen als sneeuw voor de zon, toen onze weledele heer ,drs Thé, mijn mening deelde en een paar dagen later een inleiding plande. Die man verdient niet één voetstuk, nee honderd. Ik ben hem tot op de dag van vandaag dankbaar voor deze beslissing want nog meer nachten in het ziekenhuis platgespoten worden met steeds hogere doseringen ‘dope’  was een overduidelijke ‘No go!’
Offcourse gooide spoed op de verloskamers roet in het eten en werd mijn geplande bevalling alsnog een dag uitgesteld maar dat ene dagje kon er ook nog wel bij. (Ik heb immers al vaker op de verloskamers gelegend dan iemand met tien kids, het werd haast gezellig..)

Ik beviel met oerkrachten en snelheden waar je u tegen zegt op de Jazzy klanken van Melody Gardot. Mijn ruggeprik werkte maar aan één kant  en toen ik dacht dat ik dood ging bleek ik met hulp van de wee opwekkers binnen één uur van 3 naar 10 cm gegaan te zijn. Wooooeeeiii, die weeën dansjes hebben blijkbaar toch geholpen.. Toen later bleek dat ik ‘down under’ ‘Total loss’ was verklaard en de gynaecoloog aangerukt werd om te hechten vond ik zelfs dat niet erg, dat deed ik er ook nog wel even bij. Ons meisje was gezond, uit mijn buik, en de tranen waren niet te stoppen.
Dat het een illusie was dat ik het eindelijk zonder drugs af zou kunnen bleek al de eerste nacht toen de verloskundige met een wit hoofd probeerde normaal te reageren toen ze de schade zag. Diclofenac en, ….je raadt het al…, Temazepam,  mijn  oude vertrouwde ‘vriend’ in barre tijden.

Ook het naar huis gaan verliep natuurlijk niet zo ‘smooth’ als het zou moeten. Sijbrand is onze Jula aan het aangeven bij de gemeente om mij vervolgens op te halen en mee te nemen. Hij is nog niet weg of ik denk dat mijn kind stikt,.. als een kieviet spring ik op (vraag me niet hoe) en roep ik de zuster.
Ik wordt aangekeken of het een uiterst normale ‘ ik ben net bevallen en dus overbezorgd’ reactie is, en of alle baby’s wit en blauw wegtrekken om hun mondje…  Voor de vorm biedt ze aan bij me te blijven voor als het nog een keer zou gebeuren. Nog geen 15 minuten later is het weer raak en is ook zustertje lief in paniek. De kinderarts is er snel en neonatologie volgt, zuurstof dipjes. Gelukkig blijken het opstart problemen en kunnen we twee dagen later als Jula dip vrij is, alsnog naar huis.
Dat we een tuinkabouter met iets te veel babbels als kraamhulp hebben nemen we op de koop toe, en aardig is ze zeker, aardig gek ja  zou Sijbrand zeggen.;-))

We openen nog even een winkeltje alsof het niets is, en besluiten dan dat het hoog tijd is onze ziekenhuis droom waar te maken. Met ons nieuwbakken gezin naar de zon, nieuwe energie opdoen en een welbewogen periode in stijl afsluiten. Dat deze gedachte mij ziekenhuis nachten lang op de been hield en de oersaaie 11 weken strikte bedrust deed overleven, maakte dat de plannen snel concreet gemaakt werden. We did it !, Ibiza en het was ultiem genieten. Je zult er niet van opkijken dat vast weer iets niet volgens planning ging bij de van’t Oevers… een draak van een keelontsteking komt de kop opsteken en probeert roet in het eten te gooien, maar mij krijgen ze niet zo snel klein hoor, antibiotica doet wonderen.
Wat een voorrecht is het toch om je meisjes om je heen te hebben, te genieten van je pracht, je gezin, en elkaar. Geluk zit in de kleine dingen, het is cliche maar waar. De zee, een croissantje met chocopasta, Spinazie met gehaktballen, Nova die vooral de hele wereld wil vertellen dat ze toch echt moet Poepen,… of dat haar papa toch echt een piemel heeft. Echt?? goh!

Ik kan na weken weer met Nova fietsen en moet ook kostelijk lachen als ze een knorrige ,nog net geen lilliputter, meneer in de Praxis aanspreekt en keer op keer zegt : ‘kleine meneeeheeeer, wie ben jij?’ ,en:  ‘mama, die meneer is wel heeeel klein, maar het is toch een meneer, dat is gek!!’. Dat hij plaatselijke bekendheid heeft als de Praxis tuinkabouter heb ik maar niet verteld, drie keer raden hoe ze hem dan de volgende keer aanspreekt….

Als ik afgelopen week trots op kraambezoek ga bij mijn pas bevallen vriendin, sta ik te janken als een klein kind. Wat is het toch mooi, nieuw leven op de wereld te mogen zetten. Het mooiste dat er bestaat. … , ik hoor de opa’s en oma’s al denken,… nee joh!,… voor een elftal gaan we heus niet hoor.. alhoewel … wel gezelligheid gegarandeerd, natuurlijk 😉

Er gaan gedachtes door me heen als, zal ik dit ooit nog meemaken, zwanger zijn, bevallen?, ….  Op die vraag kan ik geen antwoord geven. Een verhoogde kans op een vroeggeboorte zullen we nooit negeren, deze toestand was, zacht uitgedrukt,  heftig. Kan je nagaan hoe heftig een daadwerkelijke extreme vroeggeboorte is.

Maar goed, eind goed al goed, nu wil ik niet meer achterom kijken, of teveel met de toekomst bezig zijn (waar me nog een zware kaak operatie en wééér ziekenhuis boven mijn hoofd hangt). Ik wil nú genieten, van elk moment, met elke vezel in mijn lijf en voorlopig even geen medicijnen meer als pregabaline, pethidine, tramadol, antibiotica of prednison. Ik ben er klaar mee!
Vandaar dat ik waarschijnlijk heeeéééel per ongeluk, expres, bewust, onbewust het telefoontje om het kaak, beugel traject te starten steeds maar voor me uitschuif. Ik wil nog even in de ontkenningsfase zijn en laat mezelf nog even in die waan. Eerst maar eens doen wat ik zo gemist heb, leuke dingen doen met alle lieve mensen om me heen, genieten van de kindjes en weer aan het werk gaan. Ach artikeltjes en fotografie voor FHM en Jeanscult beoordelen, de marketing onder de loep nemen, inkoopplanningen maken, en de etalages onder handen nemen, is alleen maar leuk!

Noem het een wonder, noem het oerkracht, overlevingsdrang, geluk of het lot. .. Prachtige Jula is met een gezonde termijn geboren, de liefste baby ooit, en wij de gelukkigste ouders ever.

*Onder het motto van wij vieren het leven, heeft Sijbrand mij kaartjes gegeven voor North sea Jazz festival, Melody Gardot. Mijn meisjes zijn ter wereld gekomen op haar muziek, wat zal dat een bijzondere avond worden!

   

Bijzonder meisje, bijzondere datum, ‘Jula’ 29-2-2012

7 Mrt

Uit liefde niets dan liefs

Vandaag precies één week geleden werd ons andere bijzondere meisje ‘Jula’ geboren. Na een ‘bijzondere’ zwangerschap, op een ‘bijzondere’ datum.  29-02-2012

Met een verjaardag eens in de vier jaar blijft ze lekker jong joh!, ja die grap kennen we nu wel!

Zelfs RTV Utrecht krijgt er lucht van en die willen ons voor de bijzondere gelegenheid direct na de bevalling interviewen. De omstandigheden laten het echter niet toe want we zijn te druk bezig, met… genieten natuurlijk !!

Al onze wensen zijn vervuld: Om te beginnen met de bevalling, misschien heb ik het over mezelf af geroepen met al die verzoeken om ‘weenstormen’. Nou ik kan je vertellen, ik heb ze gekregen en hoe!

Begonnen we dinsdag nog über relaxed met een groot bad tot onze beschikking, lekkere jazz klanken uit de speakers en een traag vorderende baarmoedermond toestand. Woensdag ochtend konden de vliezen gebroken worden. Toen ging het rap. De weeën die ik al had werden snel krachtiger, toch stelde de verloskundige voor bijstimulatie te starten. Ik zat op ruim drie centimeter.

Ik krijg het gevoel dat ik ook gelijk een ruggenprik wil, ook al vind ik het zelf nog vroeg, iets in me zegt dat ik die prik direct met het infuus van de weeopwekkers wil. De anesthesist arriveert en het zetten van de prik is iets gevoelig. Ik voel wat stroomschokjes in mijn rug en wacht op verlichting. Mijn rechterkant voel ik het zelfde moment tintelen en warm worden en daar neemt de pijn ook af. Echter mijn linker kant werkt niet mee, ik voel iets getintel maar de pijn blijft. Als ook de bijstimulatie gestart wordt heb ik alleen links heftige weeën, heel lokaal maar zeer pijnlijk. De anesthesist wordt er weer bijgeroepen en hij geeft me een ‘bolusje’ oftewel een extra ‘shotje’. Als ik ga zitten zodat de jongeman kan controleren of de ruggenprik goed zit verga ik van de pijn. Ik huil en roep: ‘Hoe kan dat nou?’ ‘waarom werkt die prik niet?’ en; ‘Dit hou ik toch geen uren meer vol’.  Sijbrand pakt me vast en zegt dat ik het wel kan. ‘Jij kan alles’. Door mijn hevige pijn wordt de verloskundige erbij geroepen. Ze zegt dat ze het niet snapt en ze wil wel toucheren maar dat heeft ze een half uur daarvoor nog gedaan en toen zat ik op die ‘ruim drie centimeter’. Dan vind Sijbrand het genoeg en vraagt of ze toch nog even de vorderingen daar beneden wil checken.

Als ze dat doet valt ze bijna van haar stoel. Ik weet jouw pijn wel te verklaren, zegt ze. Je zit op 10 centimeter je gaat bevallen. Van 3 naar 10 in drie kwartier zegt ze met verbazing alsof ik zojuist alle records verbroken heb. Dan breken de dijken door, ik huil van ontlading en van opluchting, die hadden we niet zien aankomen, zo snel al. Sijbrand en ik hebben beide tranen in onze ogen, het einde is in zicht. Nu kan ik alles weer aan.

De ruggenprik wordt uit gezet en de weeopwekkers een frequentie hoger, ik mag persen. En dat doe ik of mijn leven er van afhangt. Dan even later, als een oerknal, is daar ‘Jula’. Er zijn nog net geen keepers handschoenen nodig om haar op te vangen.

En dan is daar: ‘Hét moment’:

Haar warme, glibberige,roze, perfecte lijfje op mijn buik. Dat moment is het mooiste ‘Jula moment’ tot nu toe en misschien wel ooit..

Wat een ontlading. ‘Ooooh wat ben je mooi’, ‘kom maar bij mama’ spreek ik haar toe. Tranen van geluk en watervallen aan emoties. Voorzichtig  vraag ik de verloskundige nog even hoe het met de ‘schade van onderen’ gesteld is. Ze zoekt even naar de juiste woorden. Dat ik er niet zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen is wel duidelijk, maar, hoe erg is het??  ‘De gynaecoloog komt zo even kijken’ zegt ze. Ik hoor ze over ‘ vezels’, ‘spieren’ en ‘huidlagen’ praten en het is me wel duidelijk. Er is flink wat hechtdraad nodig.

Toch gaat het op dat moment allemaal langs me heen. Ons godswonder ligt op mijn buik, ons meisje, glibberig, roze, en warm en de tranen blijven stromen.  Eind goed al goed…

Ze begint gelijk te zoeken en te happen en mijn gevoel zegt: ‘ik wil dat ze aangelegd wordt’. Omdat ik er niet in de makkelijkste positie bij lig, met mijn benen in de beugels, en de gynaecoloog daar een precisie werkje aan het uitvoeren is waar je u tegen zegt…, vraag ik de  verpleegkundige om hulp. En ja hoor nog geen twee minuten later lig ik met mijn dochter aan de borst. Wat is de natuur toch mooi!

Als een visje hapt ze toe met de nodige zuigkracht om voorlopig niet meer los te laten.  Andersom wil ik haar ook nooit meer loslaten, nooit meer en voor altijd klein en bij mama.

Dat zit wel goed, mama en Jula. Een band die nu al niet meer is weg te denken, een verbintenis voor het leven, liefde stroomt als nooit te voren, geen woorden voor, onbeschrijfelijk wat mooi.

Omdat ze het zo goed doet ligt ze de komende twee uur tijdens het hechten op mijn buik en gaat de wereld langs ons heen. Papa, mama en Jula en we kunnen niet wachten om onze lieve Nova erbij te hebben.

Als er iemand komt om mij te douchen en Jula haar controles en Apgar tests te doen zeg ik dat ik wil dat Sijbrand haar vast houdt. Hij ‘shined’ er op los met zijn meisje in zijn armen..

Dan moet ik toch echt douchen. Hel op aarde, ik wil er zo snel mogelijk onder vandaan. Als ik voorzichtig een blik naar beneden werp ga ik bijna onder uit. Komt dat ooit nog goed? Ik wordt duizelig door de hete douche, wordt eronder vandaan gehaald. Beetje deo, beetje tandpasta, borsteltje, cremetje, gevolgd door mijn nieuwe pyama die al weken klaar ligt, en een kind kan de was doen…

Vergeet ik bijna de Marlies dekkers’ onderbroek die je in het ziekenhuis krijgt, man wat een tent is dat.. Met wat tentstokken kan je daar met de hele familie in kamperen. ‘Bangmakers’ noemt Sijbrand ze, met recht.

Alhoewel een kind op de wereld zetten het mooiste en meest natuurlijke en vrouwelijke is wat je als vrouw kan doen, zijn er toch ook flink wat ongemakken waardoor je, je alles behalve vrouw voelt.

Zo wordt je regelmatig geïnspecteerd door elke keer iemand anders, kan je niet zitten, ben je bont en blauw, en moet je, je met pijn en moeite inclusief luiers waar ‘Tena lady’ niets bij is in een rolstoel hijsen om je dochter op te zoeken.

Ja, op zoeken want de dag na de bevalling wordt ons droppie opgenomen op de neonatologie i.v.m. incidenten met de ademhaling. Ze smakt, kokhalst, is misselijk, spuugt is duidelijk niet lekker en lijkt het benauwd te hebben.

Dit alles speelt zich af als Sijbrand naar de gemeente is om zijn tweede meisje aan te geven, zul je net zien . Ik drukt op de bel om de zuster te alarmeren, geen respons, he, verdorie waar zijn ze als je ze echt nodig hebt?

Ik roep nog  ‘Help!’ en dan sta ik binnen no-time naast mijn bed. Als een kieviet spring ik, invalide of niet, op, en roep er iemand bij. Als ook zij verkleuring om het mondje en een slap poppetje constateert, wordt de kinderarts erbij gehaald. Dan gaat het snel en de neonatologie volgt. Ook daar vertoont ze een ‘dipje’  en houden ze haar goed in de gaten. Daar ligt ze dan, je trots, aan slangetjes en monitoren. Heb jij haar eindelijk in je armen kunnen sluiten, wil je haar niet meer loslaten, moet je haar toch loslaten.

Gelukkig heeft Nova haar de eerste uren na de bevalling nog kunnen ontmoeten en dat moment pikt niemand ons meer af, want wat is ze trots en groot ook opeens, en wat voelt dat écht!…., volwassen, een compleet gezin. Tegen niemand zeggen dat we ook nog een hond en station wagen hebben, dat blijft ons geheim ;-).

Ik ben vastbesloten Jula zelf elke drie uur te voeden maar wordt al snel terug gefloten. Door mijn lijf en door de verpleegkundigen. De rit in de rolstoel naar Jula toe is al een hele bevalling op zich. Door de pijn heen zitten roepen ze dan, en ik vraag me af of ze dit zelf ooit gevoeld hebben.

Voor de nacht krijg ik een cocktail van paracetamol, diclofenac en natuurlijk … Temazepam, mijn oude vertrouwde ‘vriend’ in barre tijden. Helaas heb ik het nodig want ik kan me niet eens omdraaien in bed. Dus sla ik aan het kolven om snachts een ieder geval een paar uur achter elkaar te kunnen slapen. Ik was even vergeten hoe dat was, ‘kolven’. Over vrouw onvriendelijk gesproken. Ik voel me net een koe aan zo’n melkapparaat. Die beelden vergeet Sijbrand nooit meer, hoe ga ik die uit zijn geheugen krijgen? Werk aan de winkel dus!

Tijd heelt letterlijk en figuurlijk alle wonden en gelukkig gaat het elke dag beter. De tijd zal ook leed, verdriet, onzekerheid en spanningen doen vergeten, dat weet ik. De mooie momenten blijven over.

Een tikkeltje onzeker vertrekken we zaterdag naar huis, wat voelt dat weer gek op de snelweg naar huis met zo’n frummel in de maxicosi. Doe je wel voorzichtig? En ‘Kijk uit!’ roep ik steeds.

We wensten de zwangerschap te voldragen, we wensten een vacuüm loze bevalling, een spoedige ontsluiting en we wensten ons meisje in onze armen. Al onze wensen zijn verhoord en wat zijn wij gelukkig.

Nu zit ik in mijn kraamweek; genieten, verwend worden, maar ook hectiek. Verloskundigen, wijkverpleegkundigen, het eerste bezoek, Nova die zich transformeert in stuiterbal en haar zusje aan ‘tikt’ (lees; een por geeft) en roept ‘tikkie!,  jij bent hem’.

Vandaag om 14.00 uur precies een week geleden mocht ik nieuw leven schenken, mijn gezin compleet maken, een boek dicht doen, en een nieuw ‘ongeschreven’ boek openen. Een boek wat inmiddels een week later al niet meer ongeschreven is, maar rijk is aan mooie momenten, met zijn vieren!. Uit liefde niets dan liefs.