Persoonlijk | Emigreren| Waarom? Daarom!

16 jul

Tja. Emigreren doe je niet zomaar? Of wel? Voor ons voelde het als een logische stap, we wilden geen spijt krijgen van dingen die we niet hadden gedaan….Cliché, maar waar. Toch zijn er ook vaak gebeurtenissen of ervaringen die zo’n beslissing aanmoedigen..

Als ik wakker word dan voel ik eigenlijk alleen maar die stekende pijn in mijn keel. Ik kan niet slikken. Er zit een beademingstube in mijn keel. Al snel wordt die er uit gehaald. Er missen stukken, maar ik herinner me slangetjes in mijn neus, en af en toe hoor ik gepiep. “Goed blijven ademhalen mevrouw van ’t Oever’. Als ik weer een beetje bij zinnen kom heb ik ineens een raketje (ja zo’n ijsje)  in mijn hand. Euh. Hoe dan?  Ik word wakker van het gekriebel van de smeltende druppels ijs langs mijn pols. “Je was heel hard aan het schreeuwen van de pijn“,  hoor ik een vrouwenstem zeggen. Vlagen van mezelf met dat raketje komen soms nog voorbij. Best hilarisch achteraf ook 😉

Het ijsstokje ligt plakkerig te midden van een plasje gesmolten ijs, in mijn bed. Mijn hand heeft het niet kunnen vasthouden. Ik herinner me dat ik wél geprobeerd heb om er iets van te consumeren, maar omdat mijn kaken met ijzerdraad op elkaar zitten is er geen mogelijkheid te eten of drinken. Laat staan een ijsje eten. Tot op de dag van vandaag blijft het een raadsel waarom ze mij überhaupt een ijsje gaven…

Anyway, als ik mijn kamer op wordt gereden is Sijbrand daar, en hij geeft me een kus op mijn voorhoofd. Vanwege de morfine ben ik nog steeds niet aanspreekbaar, en van die dag heb ik ook verder geen herinneringen. Helaas wel foto’s.

Die nacht is verschrikkelijk. Ik heb zón keelpijn dat ik oprecht denk dood te gaan. Omdat ze tijdens de operatie mijn kaak gebroken hebben, en verplaatst… is alles dik en blauw. Goh! Boven mijn tanden zitten grote ijzeren schroeven (later kom ik er achter dat ze voorlopig nog blijven zitten ook). Aan deze schroeven zit ijzerdraad dat onder mijn huid door langs mijn neus richting oogkas gaat. Best een beetje creepy. Understatement.

Meerdere keren geef ik bij de verpleging aan dat mijn keelpijn steeds erger wordt. Ze doen hun uiterste best me ervan te verzekeren dat de pijn erbij hoort en van de tube komt. Ik vraag ze in mijn keel te kijken, want het voelt als keelontsteking. Mijn mond kan echter maar een halve centimeter open, en dus kan de verpleegkundige en arts mijn keel niet beoordelen. Oxazepam, morfine, dexamethason, en de rest van de medicijnen na een zoals ze dat noemen Lefort 1 – operatie, helpen niet.

Ik wist zelf: Dit is een ordinaire keelontsteking (die heb ik namelijk vaker) en de tube van de operatie heeft het verergerd. Voor OK had ik al bij de verpleging aangegeven dat ik keelpijn had, maar daar blijkt geen notitie van gemaakt. Het lukt me niet om het de artsen duidelijk te maken dat dit niet alleen pijn van de tube is. Slikken gaat steeds moeilijker. Midden in de nacht ga ik appen met een vriendin die in het ziekenhuis werkt en ze motiveert me net zo lang op de bel te drukken tot er actie ondernomen wordt. Dat durf ik eigenlijk niet maar….de pijn maakt dat ik niet anders kan. Eerst hogen ze de pijnstilling op, maar dan zit ik aan mijn max.  Ten einde raad vertel ik de verpleegkundige die nachtdienst heeft dat er echt iemand moet komen. Ietwat geïrriteerd piept ze de spoedarts op.

De jongen met de witte jas pakt een stoel en gaat naast mijn bed zitten. Praten gaat niet zo makkelijk maar deze dienstdoend arts luistert naar me en neemt echt de tijd. Ik vertel hem alles. De vergroeiing in mijn kaak, de zenuwpijnen, chronische gillende kiespijn…. De operatie, en dat ik via een pijnteam al lange tijd pijnmedicatie in de vorm van Lyrica krijg. Ik vertel hem dat ik écht wel weet wat pijn is…

Lachen lukte niet maar iets wat daar op leek wel. Ik vertelde hem dat ik minder last had van de f*cking operatie dan van mijn keel… en dat het enige wat helpt tegen die verrekte keelontsteking echt antibiotica is.

Deze lieve arts regelt die nacht nog antibiotica voor me. Thank you!!  Het herstel van de operatie kan beginnen.

Het pijnteam had me voor de operatie aangeboden met spoed lyrica op te bouwen als het nodig was (ik lag tenslotte toch opgenomen) … maar …– ik geloof het soms zelf nog steeds niet – het was niet nodig.  Na jaren letterlijk slopende kiespijnen …. Was er namelijk, echt heus geen pijn. Hallelujah!

Na een week mocht ik naar huis en met wat morfine just in case en een schema voor vloeibare voeding voor de komende weken, verliet ik de afdeling. Alles wat overbleef was angst voor het terugkomen van de pijn,… en die angst is er nu een paar jaar later soms nog. Het is namelijk de meest verschrikkelijke pijn die er bestaat, pijn die je lamslaat en letterlijk alle energie uit je slurpt.

Deze operatie, het team in het UMC, professor Koole, mijn kaakchirurg dr. Rosenberg,  mijn orthodontist de beste die er bestaat (Kelderman), mijn gnatoloog, mijn tandarts en vriend Rogier, mijn liefste vriendin en tandarts Channel,  die altijd tijd voor me maakten, de neurloloog die me lyrica voorschreef, de Amaliakliniek die tot op de bodem uitzocht waar mijn pijn vandaan kwam, de logopediste, de kaakfysiotherapeut….. Deze mensen en natuurlijk mijn dushi Sijbrand, ben ik nog dagelijks dankbaar.

Na jaren worstelen met helse pijn, zonder diagnose, ja soms dacht ik dat ik gek werd (koekoek 😉 ), meerdere ziekenhuizen, specialisten, kaakchirurgen, vele bezoekjes aan de huisarts, en nog meer specialisten die niets konden vinden…. Was er eindelijk iemand die me niet naar huis stuurde, maar die er werk van maakte…..Er vormde zich een team dat zich voor me inzette en de oorzaak achterhaalde van mijn pijn.

Jaren van overleven, doorzetten en vaak stilletjes pijn lijden, het was verschrikkelijk. Toch heeft het me heel veel gebracht. Ik heb ik geleerd te genieten van het nu, me minder druk te maken, en met aandacht te genieten van de kleine dingen. Wind in je haren, warme mollige kinderarmpjes die je een knuffel (en een snottebel) komen brengen, een zonnestraaltje, een bijzondere ontmoeting….

Het allerbelangrijkste. Ik heb geleerd naar mijn hart te luisteren, en daar iets mee te doen. Ik heb ervaren hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die voor je knokken, die in je geloven en bereid zijn verder te denken.

Die ellendige jaren met pijn hebben er toe bijgedragen dat we nu met ons vijven op Bonaire wonen. Ze hebben me doen realiseren hoe bijzonder het is te leven zonder pijn, te kunnen doen wat je wilt. Gewoon, omdat het kan. Natuurlijk zijn er 100 redenen om dingen niet te doen, en is het echt niet zo ‘gewoon’ om te gaan emigreren maar als je iets echt wilt dan kan het…

 

Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn hart volg. Ik vond mijn passie. Coachen van kinderen en jongeren. Kinderen en jongeren helpen te worden wie ze diep vanbinnen zijn is het mooiste wat er is. Uit ervaring weet ik…..Hoe hard je ook moet zoeken, moet knokken en moet vechten, blijf geloven in mogelijkheden..  Dat is precies wat nu mijn drijfveer is… Mensen helpen met het ontdekken en zien van mogelijkheden, zelfs als niemand anders ze ziet…

 

Ayo, en tot snel ❤

Liefs, Tessa

 

 

Advertenties

Eén reactie to “Persoonlijk | Emigreren| Waarom? Daarom!”

  1. Joan Balder juli 16, 2018 bij 8:55 pm #

    Hi Tessa, eindelijk weer eens een bericht van jou!! Ik heb ze gemist en begrijp nu waarom 😳 Afgelopen week sprak ik je ouders even en hoorde dat jullie geëmigreerd zijn naar Bonaire. Wat mooi dat jullie onverschrokken jullie hart zijn gevolgd en weg zijn gegaan, chapeau!!

    Ik volg je graag en wens jullie veel geluk XxxJoan

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: