PERSOONLIJK|ZWANGERSCHAP EN BEVALLING| WELKOM LIEfSTE KATE #1

17 Nov

 

Deel #1 De bevalling.

Liefste Kate,

13  november 2015. ‘Uitgerekende datum’.  Jouw zussen tellen al weken de dagen af. Op hun zelf gemaakte aftel kalender word er elke morgen door één van je zussen een kruisje gezet. “Hoeveel nachtjes nog mam?” “ Hoeveel weken nog?” “Valt de baby er al uit?”.

Al een paar nachten zit ik  s’nachts op de bank. Harde buiken, vóór-weeën, het rommelt en zakt weer af. Tot die ene nacht, dinsdag 27 oktober. Ik ging onder de douche. Ik dronk thee, beneden op de bank. Ging in bed, en weer uit bed. Sijbrand mompelde iets als: ‘Ga nou slapen schat, het kan nog weken duren’. Onzekerheid. Dat past niet bij mij. Ik ben van de planning, en de lijstjes. Tot in de puntjes. Had ik even pech. Een bevalling valt niet te plannen.

Mijn grote angst was voor niets naar het ziekenhuis gaan, met weeën die weer afzakte. Dat ging deze Tessa niet gebeuren. De kinderen moesten wakker gemaakt worden. De maxicosi en zorgvuldig gepakte vluchtkoffer in de auto. Neeee, …. Ik moest zeker weten dat het voor het ‘echie’ was.  Met een lege maxicosi heen, en een volle terug. En niet anders.

Zolang als mogelijk is, negeer ik de pijn in mijn buik. Sijbrand wordt wakker, en probeert nogmaals: ‘Lieverd, probeer te slapen, je hebt al nachten slecht geslapen’.. .. Dat lukt dus niet, de pijn gaat niet weg. Ik weet niet hoe ik moet liggen, en een beetje ijsberen voelt prettiger.  Misschien is het begonnen, maar ik wil de kinderen niet wakker maken.

‘Als de kinderen nu niet op bed zouden liggen.., zou je dan nu naar het ziekenhuis gaan?’ vraagt Sijbrand.  “Eeuuh, Ja” zeg ik.  Dan gaat het snel. We bellen het ziekenhuis, plukken de meisjes uit bed. De maxicosi en ander spul gaat de Volvo in, en off we go…

Op de verloskamers:

Drie kwartier later , snachts om 2.00 uur komen we aan op de verloskamers. Ik word aan het CTG gelegd. Er zijn weeën. Goh! De ontsluiting gaat echter gestaag. What’s new?

Jij ligt heerlijk hoog in mijn buik, zo ongeveer tegen mijn ribben aan. Geen wonder dat de ontsluiting niet vordert.

Dan realiseer ik me dat ik een bolletje boven in mijn buik voel. Mijn gevoel zegt dat je in stuit ligt. Al de hele zwangerschap heb je afwijkende liggingen, dus het verbaast me niets. Sijbrand dringt aan op een echo. Ons gevoel laat ons meestal niet in de steek.

Dan is er paniek. Je ligt inderdaad in stuit, en er zijn weeën, geen goede combi. Doktertje nr. 2 komt er aan, en heeft het over een sectio (keizersnede). Daar moeten we maar rekening mee houden. Dan komt de verloskundige op een drafje binnenlopen. “We hebben de gynaecoloog uit bed gebeld. Ze komt er nu aan, en we gaan een draaipoging doen. Als die lukt kan je gewoon natuurlijk bevallen.”

Lichte paniek stijgt bij me op. Wil ik dat wel, een draaipoging? Wat eng. Wat onnatuurlijk. Dan komt mijn eigen vertrouwde gynaecoloog binnenlopen. Wat fijn om haar te zien. Ik vertrouw haar, en besluit me over te geven.

Met veel getrek en geduw manoeuvreert ze haar handen over mijn buik.  Er word serieus veel druk gezet op mijn buik, en dit voelt echt heel onnatuurlijk. Als het mij al pijn doet, moet het jou toch ook pijn doen? denk ik.  Als ik ‘STOP!’ wil roepen, is het klusje al geklaard. De echo bevestigd het. Je ligt in hoofdligging. Klaar voor de start. Nu nog indalen, lief meisje van me.

De volgende ochtend ga ik in bad. Dat hielp de vorige keer goed, en is heerlijk ontspannen. Papa drinkt koffie, knapt wat uiltjes, en ik concentreer me op jouw komst. Hoe zal je eruit zien?

Even later besluit de gynaecoloog de vliezen te breken, en met wee opwekkers te starten. Ik vraag dan maar gelijk om een ruggenprik. Het scenario van mijn laatste bevallingen komt boven, en als ik weer in een weeën storm beland, of als het wederom nog tientallen uren duurt ga ik die prik hard nodig hebben.

De Bevalling: 

Heerlijk zeg dat lome gevoel van die prik. Mijn benen tintelen, de pijn is weg, en ik word warm van binnen. Met een grijns op mijn gezicht lig ik een beetje stoned te zijn in bed. Het infuus met weeopwekkers wordt opgevoerd. Ik voel er niets van. Ideaal.

De vordering daar benenden blijft helaas minimaal, en indalen ho, maar.  Ik eet wat. Ik app wat. We lachen wat. We bespreken nog even ons namen lijstje. We zoeken de kleertjes uit, die je straks aan krijgt.

Papa gaapt en  gaat even languit. Ik maak er een foto van en app deze naar een vriendin, met de tekst dat bevallen wel erg zwaar is voor mannen. Papa Knock Out. Die appjes stuur ik om 21.15, niet wetende dat jij er een half uur later al bent.

De ruggenprik werkt uit. De verloskundige raad mij aan de anesthesist te vragen om de medicatie voor de ruggenprik opnieuw te geven. Het kan nog wel even duren. ‘Ok, doe maar”, zeg ik. Dan moet ik ineens heel nodig plassen (denk ik).  Het lijkt wel of mijn blaas platgedrukt wordt.  Gauw voel ik aan mijn buik. Je zit niet meer bovenin.

Waar blijft die verrekte anesthesist? De pijn is ineens heel heftig. Dit ga ik inderdaad niet lang volhouden. Ik druk op de bel. “Volgens mij komt ze nu”, zeg ik. Ze moet er uit, en wel NU. “Dat lijkt me niet mevrouw. Kort geleden zat je op 4 cm ontsluiting. Je ruggenprik is uitgewerkt, dat is wat je voelt.”…

 “NEEE!!” gil ik. “Ik hou het niet meer tegen. Ze komt NU!!”. Er moet nu iemand komen. Sijbrand is inmiddels ook van zijn bedje herrezen, en krijgt door dat dit wel eens menens kan zijn.

Dan is ook de verpleegkundige een beetje zenuwachtig. Op een drafje loopt ze de gang op.  Ze komt terug, haar  pasjes zijn snel. Ze heeft iemand meegenomen. Hé, dat is niet de verloskundige die dienst heeft, merk ik op.

Niets maakt me meer uit. Al vangt de dame van de catering mijn kind op, ze moet er uit, en wel nu. Gelukkig ken ik de jonge vrouw van een eerdere controle.  Vriendelijk, vlot, en van mijn leeftijd. Ik zou serieus met haar kunnen keuvelen over de laatste mode ofzo. Gezellig typ, lijkt me.

Met grote vaart pakt ze haar spullen. Ze controleert de ontsluiting nog even, en bevestigt mijn gevoel. “Je mag persen”. Tranen volgen. Tranen van geluk. Wat een heerlijk woorden. Je bent er bijna. Wiehoeee.

Sijbrand en de verpleegkundige helpen mij mijn benen vast te houden. Ze zijn een beetje doof door de ruggenprik en dus erg zwaar om vast te houden. “Weet je nog hoe het moet?” vraagt de leuke gynaecoloog in wording. .. Ik slaak wat vage kreten uit. “Ik weet helemaal niets meer”, en “die verrekte pijn, ik hou het niet meer” , tot  “ waar blijft die f*cking anesthesist”.  Dan word ik een beetje pissig.  Tja, dat heb je dan he…

“Neem maar een grote hap lucht Tessa, op een wee mag je persen”. En dat deed ik. Ik perste wat af. Ik was even vergeten wat voor een godvergeten topsport dat is. Goeie genade wat is me dat werken, maar wat is het fijn om iets te kunnen doen met de pijn. Vooraf was ik bang dat ik angstig zou zijn. Nova kwam vast te zitten omdat ze een sterrenkijker was; met allerlei kunstgrepen tot gevolg. Jula daarentegen schoot er uit als een raket, en liet mij redelijk  ‘Total- loss’ en met heel veel litteken weefsel achter.

Bang was ik echter helemaal niet. Je moest er uit. En snel. Ik werd super gecoacht. Het voelde echt als een solide team. Het enige waar ik geen bal van begreep, was dat die gezellig ogende gynaecologe in wording steeds weg liep na een pers wee. Wat dacht ze wel niet? Ze liep naar de computer en typte of hááár leven er vanaf hing.

Wel goeie genade. Wat doet ze in godsnaam? Gaat ze even haar administratie bijwerken ofzo?? Mijn kind valt er elk moment uit.  Niet grappig hoor, dat irritante getik op de computer. Energie om er iets van te zeggen, of haar een ferme rechtste te verkopen heb ik niet. Dus ik geef me over en pers.

(Later als jij er bent legt ze me uit dat ze op die manier haar super visor op de hoogte houdt, welke later als jouw hartslag daalt, al klaar staat op de gang)

Dan hoor ik zeggen. “Haartjes!”, “Voel maar, Tessa, ze heeft heel veel haar”. Voel maar? Doe eens normaal ik ga hier niet een potje haartjes liggen voelen, en ieuuw het idee. Die haartjes voel ik later wel. Ze moet er uit. Die pijn moet weg, en snel.

Welkom liefste ‘Kate’, 28 oktober 2015, 21.43 uur:

Dan is daar ‘hét moment’. De geboorte van een kind. Ons kind. Hoe cliché ook, maar het is en blijft het mooiste, ever!  Diep ontroerd ben ik, als je mij voor de derde keer mama maakt. Roze, warm en glibberig wordt jouw prachtige lijfje op mijn buik gelegd.  Ik wil je nooit meer loslaten. Tranen. Blijdschap. Liefde, en ontlading.  Ik huil. Papa huilt. We lachen. In alle staten zijn we. Euforisch. Wat ben je mooi. Je hoort bij ons, alsof we je al jaren kennen. Ik kijk je aan, en het voelt zo vertrouwd. Was jij het nou die in mij groeide? Ja! Jij was het. Alles klopte. Geluk stroomde en trots overspoelde ons.

In de uren daarna lig je bij mij op mijn borst, je kwam, zag, en overwon, en weer zijn daar de waterlanders. Wat doe je dat goed.

Voorzichtig hebben we het over naar huis gaan, nog diezelfde nacht. Dichtbinden down-under, inpakken en wegwezen. Het duurt echter lang voordat ik gehecht ga worden. Lig je dan.  Iets met kijkdoos. Uiteindelijk is er drie man inclusief de supervisor- gynaecoloog nodig om mij te hechten. Het kan me geen moer schelen, al die ogen.  “Als jullie maar maximaal verdoven”, roep ik.

Jij, lieve Kate, jij bent wat telt. Je bent er. Je bent zo mooi. Je geur, je handjes, je haartjes, je wangen, ik voel niets dan verliefdheid. Ik stroom over.  Dat ik met mijn benen in de beugels lig, en ondertussen onder de felste lamp, ever, er drie man aandachtig mijn met spieren, draad, en anatomie bezig zijn, zal me een worst wezen.

Wij zitten op een roze wolk om er nooit meer af te komen, en al het andere is niet belangrijk.

Ondertussen vind ik je veel kreunen. Je  kreunt steeds meer.. “Maak je geen zorgen”, zegt papa…. Ik denk er het mijne van. “Geloof mij maar, dit zit niet goed”, zeg ik.

De verpleegkundige heeft het maar over vruchtwater, snelle uitdrijving, en er is wisseling van dienst.

Een onbehaaglijk gevoel bekruipt me. Je hebt pijn. Ik voel het. Het doet mij pijn. Jouw gekreun gaat door merg en been. Ik raak in paniek. Opstaan kan ik niet. Mijn benen zijn verdoofd. Ik lig daar nog in een vies bed, met een plakkerig lijf.

We drukken op de bel. De verpleegkundige steekt haar hoofd om de hoek. Ik zeg: “Ze kreunt zoveel, en ze verkleurt om haar mond”, “Ze heeft het benauwd”. ..

“Ja, ja , ik kom zo, ik ben even druk”.. Aldus het hoofd van de verpleegkundige wat twee seconden om de hoek steekt.

Ik voel me weggezet als een overbezorgde moeder, en schaam me zelfs een beetje. Toch blijft het onbehaaglijke gevoel.

Eigenlijk wilden we die nacht al naar huis, maar een combinatie van factoren maakt dat ze me adviseren een nachtje te blijven. Iets met lange bevalling, een zooitje hechtingen en verdoofde benen.

Als een prinses word ik zo’n 4 uur na de bevalling naar de kraamafdeling gereden. Jij in de ziekenhuis wieg er achter aan. Onderweg komen we de verloskundige tegen die als eerste dienst had, toen we dinsdag nacht aankwamen op de verloskamers.  Ze gaat inmiddels haar tweede dienst in. “Zo, en jij gaat nu even slapen, denk ik ”, zegt ze tegen me.

Ik straal duizend stralen, en de adrenaline giert door mijn lijf.  Slaap, denk ik. Het kan me gestolen worden. Er manifesteert zich een glimlach op mijn gezicht die er voorlopig niet meer af gaat, en toch blijft het onbestendige gevoel. Waarom blijf je zo kreunen? Ik denk aan de geruststellende woorden van de verpleegkundige. Mijn gedachten dwalen af naar mijn ander meisjes. Jouw trotse grote zussen, en kan niet wachten jou met ze te laten kennismaken. Het grote genieten kan beginnen. Of toch niet?…..

2015-11-11 09.03.28

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 Reacties to “PERSOONLIJK|ZWANGERSCHAP EN BEVALLING| WELKOM LIEfSTE KATE #1”

  1. gabstar25 november 17, 2015 bij 7:30 pm #

    Wow gefeliciteerd, wat geweldig gedaan! Ik hoop dat jullie kunnen genieten vd mooie momentjes samen!

  2. xmodeorakelsx februari 27, 2016 bij 9:38 am #

    Welkom Kate🤗wauw wat een verhaal, kan zeggen wat je mee hebt gemaakt. Ik heb zelf ook veel te verduren gehad. Maar als je dan nu zit te bloggen met je dochter en gelukkig ben met je gezin is de pijn niet, niet voor niets geweest 🤗🤗🤗🤗heel veel plezier samen💋

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: