Loslaten

9 Nov

“Loslaten betekent tijdelijk het houvast verliezen. Niet loslaten betekent voor altijd het houvast verliezen.”
Søren Kierkegaard.

Alweer een paar jaar geleden zat ik op kantoor met mijn collega aan de cappuccino en gingen de gesprekken over; ‘of er meer is in het leven’,… en helderziendheid. Nuchter en kritisch reageerde ik lacherig.  Not my cup of tea. Ik geloof wél dat er meer is, maar…’ waarzeggers, helderzienden en paranomaal-begaafden zijn niet aan mij besteed. Ik moet dan altijd gelijk denken aan Char, Derick Ogilvie en andere gehypte media ‘goden’, om over Astro televisie maar te zwijgen. Betekenis-loze kreten die op iedereen van toepassing kunnen zijn, als; ‘deze week gaat u iemand bijzonders ontmoeten’.  Kappen daarmee en snel een beetje, Amen!

Die bewuste collega vertelde dat ze een afspraak ging maken bij een zekere vooruitziende dame, en grapte dat ik toch niet mee zou durven… Ja, dan heb je me dus hé! Dat laat ik me niet zeggen,… Stoer als ik ben, ging ik natuurlijk wél mee!  Stiekem vond ik het wel hilarisch en was ik hartstikke nieuwsgierig… Dus,.. daar gingen we dan, richting een Utrechtse achterbuurt en een tikkeltje zenuwachtig. In een popperig huisje, type volksbuurt, veel glim, glaswerk, kanten gordijntjes, niets was te gek, troffen we een doorleefde en doorrookte dame.

Over de inhoud van het gesprek wil ik niet te veel uitweiden,.. maar ik moet toegeven, het was choquerend, nee écht!, geen grap. Binnen tien minuten zat ik daar te huilen als een baby, met mijn meegebrachte foto’s in mijn zweterige hand. Ze hield mijn ring vast en begon te praten. Haar woorden raakten me diep. Al haar woorden schreef mijn collega voor me op en de briefjes heb ik bewaard tot op de dag van vandaag. Ze vertelde me feiten die niemand ooit kon weten, maar vertelde ook over de aankomende jaren, en… geloof me, dat wist ik toen natuurlijk nog niet, maar alles is tot op heden uitgekomen, zelfs in de juiste volgorde. Hoe eng?

Een van de dingen die ze mij vertelde was dat ik binnen korte tijd ergens anders zou gaan werken, ik zou een ander aanbod krijgen. Dit geloofde ik natuurlijk helemáál niet. Ik had in de afgelopen anderhalf jaar géén één aanbod gehad, was niet bezig met ander werk, en alhoewel ik het er niet reuze naar mijn zin had (er waren wat spanningen)was het gewoon niét mogelijk dat ik benaderd ging worden door een ander bedrijf.

Ik dacht toen nog, ‘what the heck’ doe ik hier? Een dame, type bijstand, een beetje spekken met wat zwarte euro’s?! En ik zit hier, bij haar, te huilen, hoe laag kan ik gaan, dit is niet goed, ík ben niet goed!! Wie wijst mij de weg naar het rechte, nuchtere pad, kansloos.  Thuis heb ik de briefjes met haar woorden minstens 100x door gelezen en de rake woorden troffen me als de bliksem, ‘BAM’.

Je raadt het al; twee weken later kreeg ik cariëre-technisch een ander aanbod, en drie weken later had ik een andere baan. Beangstigend als ik hier weer over na denk.

De rode draad in het gesprek was dat ik moest leren ‘Loslaten’. Op alle fronten. Van de was die op me wacht, tot nare gebeurtenissen, tot , tot, tot. Nu is loslaten natuurlijk iets wat op iedereen van toepassing kan zijn maar geloof me zaken als, kinderen, verhuizingen, zakelijke dingen, familiezaken, ze wist het, of… voorspelde het. Loslaten is ook moeilijk. Neem nou Jula, dag 1 dat ze geboren was, op mijn buik lag, glibberig, roze en oh wat rook ze lekker. De zusters wilde haar onderzoeken en aankleden ik moest haar afstaan. Ook toen ze op neonatologie lag miste ik haar, ik moest haar loslaten. Ook kwam er een moment dat er een einde kwam aan de borstvoeding. Die laatste keer was moeilijk, misschien wel nooit meer, dit mooie moeder gevoel ervaren. Ik moest loslaten. Nova, met haar lieve rode rugzakje gaat al naar de peuterspeelzaal, ze heeft me steeds minder nodig, loslaten Tess. Laat het gaan. Loslaten betekent niet dat je minder om iemand geeft, het betekent dat je loslaat ómdat je om iemand geeft.

Ik moet altijd dingen van mezelf, alles moet perfect, een neurootje in de dop. Een schoon huis, schone kinderen, een fijn make-upje op, boodschapjes in huis, gezond eten, zonder moeite 1001 dingen in één dag proppen en energie hebben voor tien. Kappen moet ik met die onzin!

Voor mij is loslaten levenskunst geworden, niets is zeker, zekerheid moet je vinden in jezelf en de rest gewoon lekker laten vliegen!. Sociaal wenselijk doen, nog zo iets… Ik kan dat zonder moeite, althans dat dacht ik altijd. Nu vervloek ik het. Ik wil het niet meer. Beter onvolmaakt echt! als gemaakt volmaakt. Vroeger werd het altijd als positief ervaren dat ik me zo goed kon aanpassen, me als een kameleon kan samenvoegen met mijn omgeving. Noem het een beetje van alles, brede interesses, wat ook wel klopt maar waarom altijd voor anderen denken me gedragen zoals ik denk dat, dat van me verwacht wordt?

Tess moet dus nog steeds leren loslaten. Het lukt me al best aardig moet ik zeggen. Ik ben niet perfect en daar is helemaal niets mis mee. Onvolkomenheden heb ik net als ieder ander. En in het kader van ‘loslaten’ is het tijd voor bekentenissen:… Zo is inmiddels mijn huis niet altijd spik en span, douchen mijn kinderen wel eens een dagje niet, heb ik foeilelijke (weliswaar gekregen) Uggs die ik in huis schaamteloos aantrek omdat ze zo lekker zitten. Heb ik altijd al een homo-vriend willen hebben. Alleen al de manier waarop een jongeman in kwestie net reageerde op een t-shirt in de winkel. Oh kind, deze is zoooo ‘Fabulous’!, heerlijk. Zo heb ik meer van die dingen zoals mijn kouwelijkheid, de kachel op 21 graden en nog zitten klappertanden, en heb ik net als Raymond van Klundert, de ernstige aandoening, het ‘syndroom van Sorry’. Ja, sorry jongens, its me!

Vanmorgen als ik onopvallend de hard geworden pap van Jula achter mijn oren vandaan krab en er iets wat op snot lijkt op mijn broek zit, besef ik dat dit de ultime test is:.. ..’laat het gaan…,  zegt een stemmetje, …laat het los Tessa!”. Stiekem poets ik me twee minuten later ongans op die vlek, dat snap je zelf natuurlijk ook wel! Want je weet toch… alles heeft zijn grens, ook loslaten….

Imperfectie is Perfect, en fouten maken mag, dat is alvast iets in wat ik mijn meisjes wil meegeven voor later. Loslaten is achterom kunnen kijken zonder spijt. Het is wat het is, en… alles heeft zijn grens, ook loslaten!!

Advertenties

3 Reacties to “Loslaten”

  1. Fleur november 10, 2012 bij 5:52 am #

    Mooie blog!

    • dewereldvantess juli 2, 2013 bij 2:58 pm #

      Hoi Fleur, Bedankt!! sorry voor de late reactie! Ik dacht toch echt dat ik gereageerd had?! Liefs!

  2. Trudie november 11, 2012 bij 3:23 pm #

    Geweldig geschreven Tessa!!!!!

    Trudie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: