We did it! 3 maanden later.

16 Jun

Ontelbare keren met gierende banden en slippende sneakers naar de verloskamers, ladingen drugs, temazepam, pethidine, weken met ontsluiting, weeen die moesten oprotten, weeën die niet doorzette, innerlijke check ups, gebroken vliezen, schoenzolen met ondefiniëerbare aardappelpuree, snurkende buurvrouwen, tranen, frustraties, een wereld van cervixmetingen, dokterende doktertertjes, wel weenremming, géén weeën remming, vanaf 26 weken elke week horen;  ‘mevrouw u gaat nú bevallen’ ….maar, …weken later,  god op mijn blote knietjes smeken om actie in de taxi, weeen XL en mucho rapido als het even kan!

Ik heb me ziek gedronken aan bitterlemmon, een maagzweer gegeten aan ananasharten en alle tips en tricks uitgeprobeerd om te ontsluiten als nooit te voren, zonder succes en in het verleden behaalde resultaten bleken geen garanties voor de toekomst.
Waar in het WKZ een inleiding beloofd werd met 37 weken, krabbelden ze terug toen het zover was. Uiteraard was ik in alle staten na alle ellende en het wachten meer dan beu..
Een ding stond vast:  ‘niet meer sollen met Tess’, en dus regelde ik de volgende dag een second opinion in het Antonius ziekenhuis.

De lucht klaarde op en de wolken verdwenen als sneeuw voor de zon, toen onze weledele heer ,drs Thé, mijn mening deelde en een paar dagen later een inleiding plande. Die man verdient niet één voetstuk, nee honderd. Ik ben hem tot op de dag van vandaag dankbaar voor deze beslissing want nog meer nachten in het ziekenhuis platgespoten worden met steeds hogere doseringen ‘dope’  was een overduidelijke ‘No go!’
Offcourse gooide spoed op de verloskamers roet in het eten en werd mijn geplande bevalling alsnog een dag uitgesteld maar dat ene dagje kon er ook nog wel bij. (Ik heb immers al vaker op de verloskamers gelegend dan iemand met tien kids, het werd haast gezellig..)

Ik beviel met oerkrachten en snelheden waar je u tegen zegt op de Jazzy klanken van Melody Gardot. Mijn ruggeprik werkte maar aan één kant  en toen ik dacht dat ik dood ging bleek ik met hulp van de wee opwekkers binnen één uur van 3 naar 10 cm gegaan te zijn. Wooooeeeiii, die weeën dansjes hebben blijkbaar toch geholpen.. Toen later bleek dat ik ‘down under’ ‘Total loss’ was verklaard en de gynaecoloog aangerukt werd om te hechten vond ik zelfs dat niet erg, dat deed ik er ook nog wel even bij. Ons meisje was gezond, uit mijn buik, en de tranen waren niet te stoppen.
Dat het een illusie was dat ik het eindelijk zonder drugs af zou kunnen bleek al de eerste nacht toen de verloskundige met een wit hoofd probeerde normaal te reageren toen ze de schade zag. Diclofenac en, ….je raadt het al…, Temazepam,  mijn  oude vertrouwde ‘vriend’ in barre tijden.

Ook het naar huis gaan verliep natuurlijk niet zo ‘smooth’ als het zou moeten. Sijbrand is onze Jula aan het aangeven bij de gemeente om mij vervolgens op te halen en mee te nemen. Hij is nog niet weg of ik denk dat mijn kind stikt,.. als een kieviet spring ik op (vraag me niet hoe) en roep ik de zuster.
Ik wordt aangekeken of het een uiterst normale ‘ ik ben net bevallen en dus overbezorgd’ reactie is, en of alle baby’s wit en blauw wegtrekken om hun mondje…  Voor de vorm biedt ze aan bij me te blijven voor als het nog een keer zou gebeuren. Nog geen 15 minuten later is het weer raak en is ook zustertje lief in paniek. De kinderarts is er snel en neonatologie volgt, zuurstof dipjes. Gelukkig blijken het opstart problemen en kunnen we twee dagen later als Jula dip vrij is, alsnog naar huis.
Dat we een tuinkabouter met iets te veel babbels als kraamhulp hebben nemen we op de koop toe, en aardig is ze zeker, aardig gek ja  zou Sijbrand zeggen.;-))

We openen nog even een winkeltje alsof het niets is, en besluiten dan dat het hoog tijd is onze ziekenhuis droom waar te maken. Met ons nieuwbakken gezin naar de zon, nieuwe energie opdoen en een welbewogen periode in stijl afsluiten. Dat deze gedachte mij ziekenhuis nachten lang op de been hield en de oersaaie 11 weken strikte bedrust deed overleven, maakte dat de plannen snel concreet gemaakt werden. We did it !, Ibiza en het was ultiem genieten. Je zult er niet van opkijken dat vast weer iets niet volgens planning ging bij de van’t Oevers… een draak van een keelontsteking komt de kop opsteken en probeert roet in het eten te gooien, maar mij krijgen ze niet zo snel klein hoor, antibiotica doet wonderen.
Wat een voorrecht is het toch om je meisjes om je heen te hebben, te genieten van je pracht, je gezin, en elkaar. Geluk zit in de kleine dingen, het is cliche maar waar. De zee, een croissantje met chocopasta, Spinazie met gehaktballen, Nova die vooral de hele wereld wil vertellen dat ze toch echt moet Poepen,… of dat haar papa toch echt een piemel heeft. Echt?? goh!

Ik kan na weken weer met Nova fietsen en moet ook kostelijk lachen als ze een knorrige ,nog net geen lilliputter, meneer in de Praxis aanspreekt en keer op keer zegt : ‘kleine meneeeheeeer, wie ben jij?’ ,en:  ‘mama, die meneer is wel heeeel klein, maar het is toch een meneer, dat is gek!!’. Dat hij plaatselijke bekendheid heeft als de Praxis tuinkabouter heb ik maar niet verteld, drie keer raden hoe ze hem dan de volgende keer aanspreekt….

Als ik afgelopen week trots op kraambezoek ga bij mijn pas bevallen vriendin, sta ik te janken als een klein kind. Wat is het toch mooi, nieuw leven op de wereld te mogen zetten. Het mooiste dat er bestaat. … , ik hoor de opa’s en oma’s al denken,… nee joh!,… voor een elftal gaan we heus niet hoor.. alhoewel … wel gezelligheid gegarandeerd, natuurlijk 😉

Er gaan gedachtes door me heen als, zal ik dit ooit nog meemaken, zwanger zijn, bevallen?, ….  Op die vraag kan ik geen antwoord geven. Een verhoogde kans op een vroeggeboorte zullen we nooit negeren, deze toestand was, zacht uitgedrukt,  heftig. Kan je nagaan hoe heftig een daadwerkelijke extreme vroeggeboorte is.

Maar goed, eind goed al goed, nu wil ik niet meer achterom kijken, of teveel met de toekomst bezig zijn (waar me nog een zware kaak operatie en wééér ziekenhuis boven mijn hoofd hangt). Ik wil nú genieten, van elk moment, met elke vezel in mijn lijf en voorlopig even geen medicijnen meer als pregabaline, pethidine, tramadol, antibiotica of prednison. Ik ben er klaar mee!
Vandaar dat ik waarschijnlijk heeeéééel per ongeluk, expres, bewust, onbewust het telefoontje om het kaak, beugel traject te starten steeds maar voor me uitschuif. Ik wil nog even in de ontkenningsfase zijn en laat mezelf nog even in die waan. Eerst maar eens doen wat ik zo gemist heb, leuke dingen doen met alle lieve mensen om me heen, genieten van de kindjes en weer aan het werk gaan. Ach artikeltjes en fotografie voor FHM en Jeanscult beoordelen, de marketing onder de loep nemen, inkoopplanningen maken, en de etalages onder handen nemen, is alleen maar leuk!

Noem het een wonder, noem het oerkracht, overlevingsdrang, geluk of het lot. .. Prachtige Jula is met een gezonde termijn geboren, de liefste baby ooit, en wij de gelukkigste ouders ever.

*Onder het motto van wij vieren het leven, heeft Sijbrand mij kaartjes gegeven voor North sea Jazz festival, Melody Gardot. Mijn meisjes zijn ter wereld gekomen op haar muziek, wat zal dat een bijzondere avond worden!

   

Advertenties

3 Reacties to “We did it! 3 maanden later.”

  1. Floor juni 19, 2012 bij 6:22 pm #

    Wat kan je toch super schrijven! Ook mijn waterlanders komen omhoog bij het lezen van jouw blog. GENIET!!

  2. Anneke juni 20, 2012 bij 8:28 pm #

    Je hebt het weer geweldig verwoord allemaal. Geniet lekker van man en je mooie meiskes.

    Groetjes, Anneke

  3. Trudie juli 13, 2012 bij 5:08 pm #

    Hallo lieverdjes.

    Tess wel een late reactie, hoorde van je mams dat je weer aan het schrijven geslagen bent.
    Heel mooi geschreven, tot gauw?????
    Liefs Rob en Trudie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: