Bijzonder meisje, bijzondere datum, ‘Jula’ 29-2-2012

7 Mrt

Uit liefde niets dan liefs

Vandaag precies één week geleden werd ons andere bijzondere meisje ‘Jula’ geboren. Na een ‘bijzondere’ zwangerschap, op een ‘bijzondere’ datum.  29-02-2012

Met een verjaardag eens in de vier jaar blijft ze lekker jong joh!, ja die grap kennen we nu wel!

Zelfs RTV Utrecht krijgt er lucht van en die willen ons voor de bijzondere gelegenheid direct na de bevalling interviewen. De omstandigheden laten het echter niet toe want we zijn te druk bezig, met… genieten natuurlijk !!

Al onze wensen zijn vervuld: Om te beginnen met de bevalling, misschien heb ik het over mezelf af geroepen met al die verzoeken om ‘weenstormen’. Nou ik kan je vertellen, ik heb ze gekregen en hoe!

Begonnen we dinsdag nog über relaxed met een groot bad tot onze beschikking, lekkere jazz klanken uit de speakers en een traag vorderende baarmoedermond toestand. Woensdag ochtend konden de vliezen gebroken worden. Toen ging het rap. De weeën die ik al had werden snel krachtiger, toch stelde de verloskundige voor bijstimulatie te starten. Ik zat op ruim drie centimeter.

Ik krijg het gevoel dat ik ook gelijk een ruggenprik wil, ook al vind ik het zelf nog vroeg, iets in me zegt dat ik die prik direct met het infuus van de weeopwekkers wil. De anesthesist arriveert en het zetten van de prik is iets gevoelig. Ik voel wat stroomschokjes in mijn rug en wacht op verlichting. Mijn rechterkant voel ik het zelfde moment tintelen en warm worden en daar neemt de pijn ook af. Echter mijn linker kant werkt niet mee, ik voel iets getintel maar de pijn blijft. Als ook de bijstimulatie gestart wordt heb ik alleen links heftige weeën, heel lokaal maar zeer pijnlijk. De anesthesist wordt er weer bijgeroepen en hij geeft me een ‘bolusje’ oftewel een extra ‘shotje’. Als ik ga zitten zodat de jongeman kan controleren of de ruggenprik goed zit verga ik van de pijn. Ik huil en roep: ‘Hoe kan dat nou?’ ‘waarom werkt die prik niet?’ en; ‘Dit hou ik toch geen uren meer vol’.  Sijbrand pakt me vast en zegt dat ik het wel kan. ‘Jij kan alles’. Door mijn hevige pijn wordt de verloskundige erbij geroepen. Ze zegt dat ze het niet snapt en ze wil wel toucheren maar dat heeft ze een half uur daarvoor nog gedaan en toen zat ik op die ‘ruim drie centimeter’. Dan vind Sijbrand het genoeg en vraagt of ze toch nog even de vorderingen daar beneden wil checken.

Als ze dat doet valt ze bijna van haar stoel. Ik weet jouw pijn wel te verklaren, zegt ze. Je zit op 10 centimeter je gaat bevallen. Van 3 naar 10 in drie kwartier zegt ze met verbazing alsof ik zojuist alle records verbroken heb. Dan breken de dijken door, ik huil van ontlading en van opluchting, die hadden we niet zien aankomen, zo snel al. Sijbrand en ik hebben beide tranen in onze ogen, het einde is in zicht. Nu kan ik alles weer aan.

De ruggenprik wordt uit gezet en de weeopwekkers een frequentie hoger, ik mag persen. En dat doe ik of mijn leven er van afhangt. Dan even later, als een oerknal, is daar ‘Jula’. Er zijn nog net geen keepers handschoenen nodig om haar op te vangen.

En dan is daar: ‘Hét moment’:

Haar warme, glibberige,roze, perfecte lijfje op mijn buik. Dat moment is het mooiste ‘Jula moment’ tot nu toe en misschien wel ooit..

Wat een ontlading. ‘Ooooh wat ben je mooi’, ‘kom maar bij mama’ spreek ik haar toe. Tranen van geluk en watervallen aan emoties. Voorzichtig  vraag ik de verloskundige nog even hoe het met de ‘schade van onderen’ gesteld is. Ze zoekt even naar de juiste woorden. Dat ik er niet zonder kleerscheuren vanaf ben gekomen is wel duidelijk, maar, hoe erg is het??  ‘De gynaecoloog komt zo even kijken’ zegt ze. Ik hoor ze over ‘ vezels’, ‘spieren’ en ‘huidlagen’ praten en het is me wel duidelijk. Er is flink wat hechtdraad nodig.

Toch gaat het op dat moment allemaal langs me heen. Ons godswonder ligt op mijn buik, ons meisje, glibberig, roze, en warm en de tranen blijven stromen.  Eind goed al goed…

Ze begint gelijk te zoeken en te happen en mijn gevoel zegt: ‘ik wil dat ze aangelegd wordt’. Omdat ik er niet in de makkelijkste positie bij lig, met mijn benen in de beugels, en de gynaecoloog daar een precisie werkje aan het uitvoeren is waar je u tegen zegt…, vraag ik de  verpleegkundige om hulp. En ja hoor nog geen twee minuten later lig ik met mijn dochter aan de borst. Wat is de natuur toch mooi!

Als een visje hapt ze toe met de nodige zuigkracht om voorlopig niet meer los te laten.  Andersom wil ik haar ook nooit meer loslaten, nooit meer en voor altijd klein en bij mama.

Dat zit wel goed, mama en Jula. Een band die nu al niet meer is weg te denken, een verbintenis voor het leven, liefde stroomt als nooit te voren, geen woorden voor, onbeschrijfelijk wat mooi.

Omdat ze het zo goed doet ligt ze de komende twee uur tijdens het hechten op mijn buik en gaat de wereld langs ons heen. Papa, mama en Jula en we kunnen niet wachten om onze lieve Nova erbij te hebben.

Als er iemand komt om mij te douchen en Jula haar controles en Apgar tests te doen zeg ik dat ik wil dat Sijbrand haar vast houdt. Hij ‘shined’ er op los met zijn meisje in zijn armen..

Dan moet ik toch echt douchen. Hel op aarde, ik wil er zo snel mogelijk onder vandaan. Als ik voorzichtig een blik naar beneden werp ga ik bijna onder uit. Komt dat ooit nog goed? Ik wordt duizelig door de hete douche, wordt eronder vandaan gehaald. Beetje deo, beetje tandpasta, borsteltje, cremetje, gevolgd door mijn nieuwe pyama die al weken klaar ligt, en een kind kan de was doen…

Vergeet ik bijna de Marlies dekkers’ onderbroek die je in het ziekenhuis krijgt, man wat een tent is dat.. Met wat tentstokken kan je daar met de hele familie in kamperen. ‘Bangmakers’ noemt Sijbrand ze, met recht.

Alhoewel een kind op de wereld zetten het mooiste en meest natuurlijke en vrouwelijke is wat je als vrouw kan doen, zijn er toch ook flink wat ongemakken waardoor je, je alles behalve vrouw voelt.

Zo wordt je regelmatig geïnspecteerd door elke keer iemand anders, kan je niet zitten, ben je bont en blauw, en moet je, je met pijn en moeite inclusief luiers waar ‘Tena lady’ niets bij is in een rolstoel hijsen om je dochter op te zoeken.

Ja, op zoeken want de dag na de bevalling wordt ons droppie opgenomen op de neonatologie i.v.m. incidenten met de ademhaling. Ze smakt, kokhalst, is misselijk, spuugt is duidelijk niet lekker en lijkt het benauwd te hebben.

Dit alles speelt zich af als Sijbrand naar de gemeente is om zijn tweede meisje aan te geven, zul je net zien . Ik drukt op de bel om de zuster te alarmeren, geen respons, he, verdorie waar zijn ze als je ze echt nodig hebt?

Ik roep nog  ‘Help!’ en dan sta ik binnen no-time naast mijn bed. Als een kieviet spring ik, invalide of niet, op, en roep er iemand bij. Als ook zij verkleuring om het mondje en een slap poppetje constateert, wordt de kinderarts erbij gehaald. Dan gaat het snel en de neonatologie volgt. Ook daar vertoont ze een ‘dipje’  en houden ze haar goed in de gaten. Daar ligt ze dan, je trots, aan slangetjes en monitoren. Heb jij haar eindelijk in je armen kunnen sluiten, wil je haar niet meer loslaten, moet je haar toch loslaten.

Gelukkig heeft Nova haar de eerste uren na de bevalling nog kunnen ontmoeten en dat moment pikt niemand ons meer af, want wat is ze trots en groot ook opeens, en wat voelt dat écht!…., volwassen, een compleet gezin. Tegen niemand zeggen dat we ook nog een hond en station wagen hebben, dat blijft ons geheim ;-).

Ik ben vastbesloten Jula zelf elke drie uur te voeden maar wordt al snel terug gefloten. Door mijn lijf en door de verpleegkundigen. De rit in de rolstoel naar Jula toe is al een hele bevalling op zich. Door de pijn heen zitten roepen ze dan, en ik vraag me af of ze dit zelf ooit gevoeld hebben.

Voor de nacht krijg ik een cocktail van paracetamol, diclofenac en natuurlijk … Temazepam, mijn oude vertrouwde ‘vriend’ in barre tijden. Helaas heb ik het nodig want ik kan me niet eens omdraaien in bed. Dus sla ik aan het kolven om snachts een ieder geval een paar uur achter elkaar te kunnen slapen. Ik was even vergeten hoe dat was, ‘kolven’. Over vrouw onvriendelijk gesproken. Ik voel me net een koe aan zo’n melkapparaat. Die beelden vergeet Sijbrand nooit meer, hoe ga ik die uit zijn geheugen krijgen? Werk aan de winkel dus!

Tijd heelt letterlijk en figuurlijk alle wonden en gelukkig gaat het elke dag beter. De tijd zal ook leed, verdriet, onzekerheid en spanningen doen vergeten, dat weet ik. De mooie momenten blijven over.

Een tikkeltje onzeker vertrekken we zaterdag naar huis, wat voelt dat weer gek op de snelweg naar huis met zo’n frummel in de maxicosi. Doe je wel voorzichtig? En ‘Kijk uit!’ roep ik steeds.

We wensten de zwangerschap te voldragen, we wensten een vacuüm loze bevalling, een spoedige ontsluiting en we wensten ons meisje in onze armen. Al onze wensen zijn verhoord en wat zijn wij gelukkig.

Nu zit ik in mijn kraamweek; genieten, verwend worden, maar ook hectiek. Verloskundigen, wijkverpleegkundigen, het eerste bezoek, Nova die zich transformeert in stuiterbal en haar zusje aan ‘tikt’ (lees; een por geeft) en roept ‘tikkie!,  jij bent hem’.

Vandaag om 14.00 uur precies een week geleden mocht ik nieuw leven schenken, mijn gezin compleet maken, een boek dicht doen, en een nieuw ‘ongeschreven’ boek openen. Een boek wat inmiddels een week later al niet meer ongeschreven is, maar rijk is aan mooie momenten, met zijn vieren!. Uit liefde niets dan liefs.

Advertenties

7 Reacties to “Bijzonder meisje, bijzondere datum, ‘Jula’ 29-2-2012”

  1. Trudie maart 8, 2012 bij 3:48 pm #

    Lieve Tess, Sijb, Nova en Jula.

    Wat was het fijn dat wij afgelopen zondag jullie wereld wondertje al mochten zien.
    Ze is echt heel erg mooi, wat zijn jullie een geluks koppeltje met twee van die
    mooie meiden.
    Nog heel veel sterkte de komende tijd en geniet van je kraamtijd.

    Heel veel liefs van Rob en Trudie.

  2. Gwen september 22, 2013 bij 6:33 pm #

    Jeetje zeg, heb net even een klein uurtje in grote lijnen over je 2e zwangerschap zitten lezen – heftig verhaal! Dat is dus precies waar ik best wel ‘bang’ voor ben: dat mijn 2e zwangerschap (zover is het nog niet hoor) niet zo van een leien dakje loopt als de eerste en dat behalve bekkenpijn en niet zelf kunnen stofzuigen (mijn grootste drama tijdens mijn zwangerschap van Olivia) – ik dus bijv. in het ziekenhuis beland en moet blijven liggen en dan dus .. verwijderd ben van Olivia! Natuurlijk, je weet het niet van te voren en het staat een 2e knderwens ook niet in de weg, maar als ik dit dan lees, denk ik dus alleen maar: Nova heeft er niet voor gekozen (jullie ook niet!) en is d’r mama zomaar een aantal weken ‘kwijt’ – was als ons dat gebeurd en ik niet bij Olivia kan zijn? ‘Omdat wij zo nodig een broertje of zusje willen’ – maar goed – het loopt zoals het loopt en vind dat je/jullie het goed gedaan hebben – zal echt niet makkelijk geweest zijn (zoals ik al las hihi).

    • dewereldvantess september 22, 2013 bij 6:55 pm #

      Hi! Nee makkelijk was het niet. Maar: Als ik het over kon doen, en wist wat ik nu wist, zou ik het weer doen. Het was een heftige tijd voor ons allemaal en Nova konden we het niet uitleggen dat was mentaal voor mijn heel lastig. Nu hebben twee prachtige gezonde meiden en genieten we elke dag. En er zijn echt keren geweest dat ik snachts naar het ziekenhuis moest en Nova weer uit haar bedje moest halen om bij oma te brengen dat ik dacht; waar zijn we aan begonnen. Je weet het niet van te voren. En zo is het met alles. Je weet niets van te voren. En ook zonder zwangerschap kan er iets met jou gebeuren waardoor je het ziekenhuis in moet. Volg je hart, jullie gevoel. Laat je niet leiden door angst. x

      • Gwen september 22, 2013 bij 6:59 pm #

        🙂 nee, het staat de wens ook niet in de weg, mr als ik het dan zo lees bij jou. Drukt het me weer op de mogelijke complicaties met een zwangerschap. Mr goed, er zijn er nog tig en idd, ook zonder zwangerschap!

      • dewereldvantess september 23, 2013 bij 12:18 pm #

        Hi, Gwen.
        Ik snap je helemaal hoor 🙂
        x

Trackbacks/Pingbacks

  1. HOE HET NU ÉCHT GAAT MET TESS? | 2,5 WEEK POST OK | dewereldvantess - september 6, 2013

    […] Mijn blog met foto’s vlak na mijn kaakoperatie is met stip mijn best bekeken blog ooit, met de bevalling van Jula op nr. […]

  2. ZWANGERSCHAP EN BEVALLING| ONZEKER | dewereldvantess - juli 21, 2015

    […] en voor mij. Een wonder (en heel veel petihdine en weeënremming later)  was het dat onze lieve Jula pas bij 39 weken geboren […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: