Tussen hoop en emotie…

22 Feb

Heen en weer geslingerd worden tussen hoop en wanhoop, blijdschap en emotie. Een zwangerschap volgens het boekje is dit allesbehalve. Wat hebben wij veel diagnoses en adviezen gehoord. Wat hebben wij veel verschillende gezichten gezien. Dokters, coassistenten, verpleegkundigen, Truusjes, Anitas, Anne-fleurs, Pieter-Hendriks, Sjakies en Sjonnies. Kundig, kortaf, wel een ‘klik’, of juist géén ‘klik’…

Diagnoses van; ‘je bevalt binnen één week’, tot ‘je vliezen zijn gebroken’ en; ‘je vliezen zijn toch niet gebroken’. Met als klap op de vuurpijl; ‘Volgende week heb jij je kindje in je armen, we gaan je inleiden’, tot ‘we gaan je helemaal niet inleiden’….

Als je denkt met 26 weken ieder moment te kunnen gaan bevallen, stel je, je daar op in. Je bevallingsvoelsprieten staan op scherp. Alhoewel je elke week blij bent dat er weer een week bij is, leef je in constante onzekerheid. Welke nog eens versterkt wordt door aanhoudende, weliswaar ‘niet effectieve’, maar pijnlijke weeën. Je krijgt een soort overlevingsmodus over je heen, waardoor je jezelf wegcijfert, ten behoeve van het nieuwe ‘te verwachte’ leven. Genen van jou en je geliefde, het toekomstige zusje van je prachtige dochter. Je wil zo graag je gezin compleet maken en hebt daar alles voor over, jouw pijn is niet belangrijk. Jouw lichaam in staat van een ander.

In blijde verwachting zijn, maakt plaats voor; ‘in verwachting’ zijn, wat weer plaats maakt voor  ‘verwachten’, en verwachten maakt plaats voor enkel en alleen ‘wachten’…

Je leeft elke seconde toe naar het moment dat je kleinste meisje mág komen.. , en geloof me als jijzelf inclusief de medici verwachten dat je met 26 weken bevalt, is de dag dat je de 34 weken- grens bereikt, het ondenkbare, de hemel, de gouden medaille, een overwinning op jezelf, de kers op de taart.

Je mag weer ‘mobiliseren’ na weken bedrust en kan doen wat iedere zwangere doet. ‘Keutelen’, ‘tutten’, ‘freubelen’, het zwangere kippetje uithangen, babykleertjes wassen en nestelen tot je een ons weegt. Jouw gevoelens die je wekenlang hebt weggestopt ten behoeve van dat, maar al te kleine, maar o zo eigenwijze, meisje in je buik, dwarrelen weer langzaam boven, vermoeidheid, verdriet, vreugde en spanning.

Alhoewel elke vezel in je lijf constant gespitst is op voortekenen van de bevalling, en de baby zich nu toch echt elk moment kan aandienen, ben je verbaasd dat het ‘rustig’  blijft aan het ‘beneden front’. Oké je hebt buikpijnen die voelen als weeën maar zelfs die wennen, en je begint ze steeds minder serieus te nemen. Je snelt regelmatig met gierende banden richting de verloskamers, maar stiekem geloof  je zelf steeds minder in verlossing. Zelfs als verloskundigen zeggen: ‘Maar mevrouw u bent aan het bevallen’, weet jij inmiddels beter, verlossing blijft uit, nog even dan…

Als  z.g.n. sedatie onontkoombaar is, en in eerste instantie een goede optie lijkt, blijkt na vijf keer platgespoten te zijn het effect nihil. Brakker dan brak en nog compleet van de wereld strompel je s’ ochtends na een nacht ‘chemische rust’ in een ziekenhuisbed  je eigen (inmiddels op klossen en voorzien van knisperend en zwetend bed-zeil) bed in, je hart slaat 200 beats per minuut, je handen trillen als een opa met parkinson. Dit moet hét gevoel zijn na een avond jezelf vrijwillig volstoppen met geestverruimende chemische troep, dat kan niet anders. Brakheid, ellende en vaagheid ten top en de ‘uitgerustheid’ ver te zoeken.

Langzaam verandert je mindset meer en meer, en ben je meer klaar voor een bevalling als ooit te voren.  Je bent er stiekem klaar mee en durft het zelfs uit te spreken. Je wil geen sedatie meer, geen onderzoeken ‘down-under’ zonder bevalling. Coassistentje hier en doktertje prik daar…

Als dan vorige week de verlossende woorden van de arts tegenover je zijn. ‘We gaan inleiden’, ben je oprecht blij en opgelucht. De finish is in zicht, doorpakken met die handel, it giet oan, een klein lichtpuntje aan de horizon die mijlen ver weg leek.

Omdat bij mij altijd dingen alles behalve ‘volgens het boekje’ verlopen, zit ik afgelopen maandag (de dag dat we dé datum te horen krijgen van de inleiding) enigszins nerveus in de wachtruimte. Om even later compleet in paniek en emotioneel incontinent te zijn tegenover dienstdoende gynaecoloog (in opleiding). Een ander gezicht als vorige week, iemand die me koeltjes meedeelt dat de inleiding niét doorgaat, want ze is het simpelweg niet met haar collega eens. Ze overlegt op ons verzoek nog met de gynaecoloog maar die geeft géén akkoord. Donder en bliksem, de grond onder je voeten waar je langzaam in weg zakt. Wéér wordt je mentaal heen en weer geslingerd alsof het niets is.

Alhoewel de dame in kwestie te doen heeft met ‘mijn situatie’, en begripvol tissues aanreikt, legt ze uit dat ze opdracht hebben gekregen om de norm voor inleidingen aan te scherpen en minder inleidingen te laten plaatsvinden. Onderzoeken hebben aangewezen dat er grotere kans is op keizersnedes. Er wordt dus naar statistieken en targets gekeken in plaats van naar mensen.

Moet je, je voorstellen dat je dat weekend net het laatste weekend met zijn drieën gevierd hebt met een etentje, je mentaal helemaal voorbereid hebt op wat komen gaat… Dan breken toch alle klompen in je nabije omgeving?? Schiet mij maar lek, for real!

Wordt er ook nog even doodleuk gezegd: ‘We sturen je natuurlijk niet met een kluitje in het riet’, Je krijgt van ons (tromgeroffel..) voor de hele week slaappillen mee en kan je, wanneer je maar wilt,  melden voor sedatie, één telefoontje en je krijgt een nachtje slaap in de vorm van de inmiddels bekende prik.

Mijn haren schieten recht overeind en ik barst in snikken uit. “ik wil geen slaappillen’, ‘ik wil geen prikken meer’, ik wil mijn kindje….

… en dat kindje gaat er komen. De volgende dag besluit ik dat ik een ‘second opinion’ wil. Vraag me niet waarom, maar iets in me zegt dat ik dat moet doen. Ik kies voor het ziekenhuis waar ik met Nova bevallen ben. Ze kennen daar mijn voorgeschiedenis omtrent die, allesbehalve makkelijke, bevalling.

Met zweet handjes komen we aan in het Alnatal in Nieuwegein en schudden we de gynaecoloog onze enigszins kleffe handen. Een vriendelijk man, voor het eerst in al die weken  zien we een échte gynaecoloog, in levende lijve, we voelen ons bijna vereerd, als een met uitsterven bedreigd soort. Hij is allesbehalve gehaast en zit er voor ons, luistert naar ‘ons verhaal’.  Als hij naar ‘Nova’ vraagt en begint over de helse bevalling en spildraai complicatie, wekt hij gelijk vertrouwen. De beste man is nog voorbereid ook!

We doen ons verhaal en hij meldt zijn verdere oordeel te vellen op basis van een inwendig onderzoek en een echo. Tot onze verbazing is  hij er, met de gegevens van mijn vorige bevalling, helemaal geen voorstander van me te lang door te laten lopen. Ik heb een grotere kans op een keizersnede i.v.m. de eerdere complicaties bij Nova, en zeker meer kans op een zware bevalling i.v.m. het niet indalen en verhoogd risico op een sterrenkijker. Hij neemt alle tijd en stelt voor as. maandag een vervolg afspraak te maken om te beoordelen of ik snel ingeleid kan worden.

Als we bij de balie staan om de afspraak in te plannen, worden we terug geroepen. Of we weer even plaats willen nemen in zijn spreekkamer. Hij vraagt of we ons maandag ochtend om 8 uur kunnen melden, én wel op de verloskamers. “Reken er maar op dat we als het even kan gelijk gaan doorpakken, neem je ziekenhuistas maar mee”

Er verschijnt een grijns op mijn gezicht die ik er niet meer af krijg, de achtbaan van emoties gaat vrolijk verder, loopings en kurkentrekkers waar je u tegen zegt, kriebels in mijn buik, en een zucht der opluchting bij Sijbrand, giet ’t dan toch oan???

We kunnen onze oren niet geloven, kijken elkaar aan en fluisteren tegelijk:  ‘maandag ochtend 8 uur’….

Advertenties

5 Reacties to “Tussen hoop en emotie…”

  1. Anneke februari 22, 2012 bij 10:11 pm #

    Wat een goed bericht. Dus niet voor niets een second opinion. Heel veel sterkte de komende dagen en vooral a.s. maandag. Kunnen jullie eindelijk dat kleine meisje verwelkomen.

    Groetjes,
    Henk eN Anneke

  2. JT februari 23, 2012 bij 8:23 am #

    Top!

  3. Trudie februari 23, 2012 bij 2:26 pm #

    Hoi lievies.

    Eindelijk goed nieuws, nu weet je waar je aan toe bent.
    Maandag 27 februari een gedenkwaardige dag.
    Tess en Sijb hou je goed en heel veel sterkte.Dikke knuffel voor jullie alle drie.
    Lieve groetjes van Rob en Trudie.

  4. Saskia februari 23, 2012 bij 2:31 pm #

    Hallo,

    Wij kennen elkaar niet, maar hebben rond dezelfde periode in het WKZ gelegen. Bij toeval en speurend op google naar lotgenoten, kwam ik jouw blogs te lezen. Ik herken er zoveel in, nu ik inmiddels ook al 7 weken met gebroken vliezen lig en een paar keer op het punt van bevallen stond! Sinds vandaag ben ik ook weer terug bij Alnatal (32weken grens en ik was deze zwangerschap in beginsel ook bij Alnatal). Het verschil in behandeling en benadering is direct merkbaar!

    Ik wil jullie heel veel sterkte en succes wensen voor maandag en hoop dat je snel van een tweede gezonde baby mag bevallen!

    Toi toi toi!!!

  5. Suus februari 24, 2012 bij 8:33 pm #

    Hey Lieverds,

    Lees net jullie verhaal, pff het is me inderdaad je zwangerschap wel!
    Geniet nog even lekker van dit weekend met z’n 3en.
    We gaan voor jullie duimen dat het maandag dan eindelijk zover is en dat we snel de kleine mogen bewonderen.
    Heel veel sterkte en kracht toegewenst voor maandag.
    Dikke kus Mars, Suus, Sterre en Mette

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: