”Ik neem je mee, ik neem je mee op reis”….28 weken en 28 + 1 dag!

15 Dec

‘Ik neem je mee, naar Rome of Parijs, ik neem je mee….’  Alex de keukenprins’ neuriet er weer vrolijk op los, terwijl de woorden ‘ik neem je mee’  mij niet loslaten. Was het maar zo’n feest, dacht ik…

Feest is het hoe dan ook, want  ik ben ‘wekig’! , een heuse mijlpaal! 28 weken in the pocket, volgens mijn telling dan.

Vanmorgen voel ik me meer dood dan levend, in de kreukels, wat een nacht! Onrust ten top! Ik heb een nieuwe buuf! Quick Scan: 32 weken zwanger, vroegtijdige weeën, die op de CTG met gemak (paarden) krachten van 80 bereikten (en dat is heel wat voor vroege weeen, geloof me..), dus: weenremmers, helemaal alleen, want haar man moest slapen i.v.m. uitvaart van zijn oma de volgende dag. Type; zwarte kousenkerk, vriendelijk, grote bos krullen, muizenstemmetje, aandoenlijk, Paul Frank pyjama broek.

Samen slapen we niet vannacht, we zijn onrustig volgens de zusters, wat betekent; veel buikpijn, aan de CTG en regelmatig een arts aan ons bed. Gebroederlijk zullen we samen onrust stoken, lief muisje en ik!

Resultaat de volgende ochtend: In de kreukels, het gevoel zojuist overreden te zijn door niet de minste vrachtwagen; brakheid ten top!

Als muis en ik tijdens het verplichte rust-uur onze slaap proberen in te halen, schrik ik op. ‘Tessa, haaalo , het ben ik, Najima’! , ‘ik jou opzoeken, ik terug komen, deze vrijdag!’.

Ik kijk op en ze is het echt (ben ik even blij dat het bed naast me bezet is), mijn oude buuf staat voor mijn neus! . ‘Ik 45 minuten wachten en jou opzoeken, jij bent lieve vrouw, mijn man zegt ook’.  Aangedaan door haar liefheid maar tegelijk weer overvallen door de de ‘heb ik dat’ gedachte, maak ik een praatje. ‘Wat is met jou?’ vraagt ze, en ik leg uit dat ik moe ben en een slechte nacht heb gehad ( ik betrap me erop dat ik altijd wat langzamer praat tegen haar). ‘Dan ik laat jou alleen’ zegt ze resoluut. ‘Is goed, als ik jou nummer mag, dan ik laat jou weten, hoe gaat het met mij.’  Zonder erover na te denken geef ik mijn nummer en draai ik me nog een keer om, als ze maar niet denkt dat ik haar nieuwe beste vriendin ben.

Als ik weer een beetje de slaap probeer te vatten, met mijn baby popje in mijn hand (Popje moet mijn geur krijgen zodat ik het straks in de couveuse bij de baby kan leggen). Hoor ik iemand zeggen ‘Mevrouw van ’t Oever’ , ‘Oh u slaapt! ‘,…. ‘Nee hoor, ik sliep!’ zeg ik. De gynaecoloog (in opleiding) staat voor mijn neus. U mag even meekomen als u wilt, dan kijk ik even met het speculum (neee, niet weer dat ding, denk ik), naar uw ontsluiting en vruchtwater verlies. Ik hijs mezelf in de rolstoel  en wordt naar de verloskamers (verlos kamers wat doet denken aan verlossen of bevrijden … nou, martel-kamer is een betere naam)  gereden voor wééér zo’n onderzoek. Op het moment dat ik met mijn billen bloot in de beugels lig, niet een positie waar je (onder deze omstandigheden)  graag lang in ligt, gaat haar telefoon.

De dokter discussieert met een collega over het wel of niet te voeren ‘actieve beleid’ bij een meisje 24+5 dagen zwanger met zwangerschapsvergiftiging. Het dringt tot me door dat dit gesprek over het leven van een baby gaat, wel of niet levensreddend handelen. De patiënte in kwestie is pas over twee dagen 25 weken  zwanger is en dus twee dagen te vroeg om in aanmerking te komen voor levensreddend handelen… Hoe bizar?  Nog ontdaan door wat ik zojuist hoor…. (op twee dagen na een kindje NIET redden…).. beëindigd, mevrouwtje de dokter,  haar gesprek en komt ze met haar gereedschap op me af. Gelukkig verloopt alles pijnloos, ja dit mevrouwtje kan dat best! Ze neemt een soort kweekje af en gaat dat onder de microscoop leggen. De uitslag is gelijk te zien en dus brengt ze me naar mijn kamer en loopt zo gelijk even binnen met het resultaat.

Omdat ik zo’n gevoel heb dat mijn, eventuele naar huis gaan ,hiervan afhangt, wacht ik met zweethandjes en klotsende oksels op ,mevrouwtje de dokter,. Elk geluid op de gang, elke voetstap, verrek ik mijn nek bijna om te kijken of het oordeel daar is.

Er gaan veel vragen door mijn hoofd, ze herhalen de vruchtwater test omdat ze rekening houden met een vals- positieve uitslag van de eerste test. Dat kan toch bijna niet? ,denk ik. Vals positief? en dat gedruppel dan, ik ben toch niet gek? En, als vals- positief kan, kan vals negatief dan ook??  Ingewikkelde kwestie die mevrouw van ’t Oever.

En dat blijkt, wat 4 uur!!  later staat, mevrouwtje dokter,  voor mijn neus. U mag naar huis zegt ze, u mag zelfs nu gaan als u wilt. De uitslag was negatief, wat wil zeggen dat we nu géén vruchtwater hebben aangetroffen in de test. Even weet ik niets uit te brengen, dit kan toch niet? Houdt mijn lijf me dan toch voor de gek? En als klap op de vuurpijl is er ook géén plek in de thuisopname en dus mag ik ‘gewoon’ gaan. U bent een gecompliceerd geval en we hebben dan ook uitgebreid overleg gehad met alle gynaecologen, maar gezien het feit dat u binnen 15 minuten in het ziekenhuis kan zijn, durven we het aan. We denken nog steeds dat het risico op een vroeggeboorte bij u extreem hoog is maar gezien het feit dat we nu geen actie meer ondernemen kunt u het beter thuis afwachten tenzij het moment van partus (de bevalling) daar is. Dit neemt niet weg dat u bij de minste twijfel contact met ons opneemt en hierheen komt, dan bekijken we het opnieuw en wordt u desnoods weer opgenomen.

‘Uiteraard mits u hierzelf ook achter staat’ … Ik lach voorzichtig bij de gedachte aan ‘thuis’ en weet niets meer uit te brengen. Ben ik nou blij? Ik weet het niet. Toch laat ik me dit geen twee keer zeggen en wil zo snel mogelijk deze gevangenis verlaten.

Kom ‘Ik neem je mee’ zegt mijn vader als hij met rolstoel mijn kamer binnen komt. Hij pakt mijn spullen in ik geef de zusters een handje en ga met instructies en een afspraak voor een week later naar huis. Frisse lucht adem ik in als we naar de auto rijden. In de auto zie ik overal kerstlampjes, de wereld is er nog, en ik ben er weer!

Thuis krijg ik, hoe kan het ook anders,  buikpijn en mijn benen trillen alsof ze zo een aardbeving kunnen veroorzaken. De reis naar huis merk ik gelijk aan mijn buik, mijn lijf en dus wordt ik bang. Thuis branden kaarsjes, krijg ik een mooie tekening, er zijn balonnen, een fruitshake in champagne glas en dus zijn de tranen niet te stoppen, geen houden meer aan. ‘Niet huijjjen, mammie’ zegt Nova, en , ‘Mama even tusje geeefe en een tuffel’ Nova kruipt zowat in me en geeft me een knuffel zoals ze me die nog nooit heeft gegeven. ‘Mama niet buikpijn meer, mama niet weg meer?’ vraagt ze. Ik probeer haar in Jip en Janneke taal uitleg te geven over dat ik haar nooit alleen laat en dat mensen soms naar de dokter moeten’ …

Ik slaap die nacht zoals ik nog nooit heb geslapen en heb vooral een heel dubbel gevoel over alles. Ik moet weer vertrouwen krijgen en accepteren dat ik met de dag moet leven, elke dag is er één! Elke dag, is een dag dichter bij een gezond kindje! Wat is ‘met de dag leven’ en ‘alles uit handen geven’ moeilijk, helemaal voor een control-freak als ik die normaliter alles op zijn minst een maand vooruit plant.

De volgende dag komt mijn moeder me verzorgen en drentelt mijn meisje om me heen. Het niets doen is moeilijk en de onzekerheid soms beangstigend maar mijn eigen ‘thuis’ met man en kind onbetaalbaar!

‘Ik neem je mee’ gaat weer door mijn hoofd…. Wie had dat ooit gedacht, na 15 dagen WKZ ?

Advertenties

10 Reacties to “”Ik neem je mee, ik neem je mee op reis”….28 weken en 28 + 1 dag!”

  1. marloes westenberg december 15, 2011 bij 9:51 am #

    super, de 29e week is ingegaan. fijn om thuis te zijn. pas goed op jezelf…..

  2. Bert Heldoorn december 15, 2011 bij 10:16 am #

    Hi Tess, wat een respect voor jou (en Sijb…..en Nova) zeg! Iedere dag weer een mijpaal, wat een vechtlust! Onze duimen beginnen slijtage te vertonen van het draaien, maar we geloven erin dat het helpt en dat is veel waard! X Bert en Floor

  3. Stroepmoesi december 15, 2011 bij 10:23 am #

    Het lijkt me reuzespannend zo thuis, het ziekenhuis geeft natuurlijk een veilig gevoel. Maar ik kan me zo voorstellen dat de rust die Nova en Sijbrand je geven ook heel belangrijk is voor je kleine! Geniet van het thuis zijn en succes met het niets doen!

  4. Sjerrif december 15, 2011 bij 10:25 am #

    Hey Tess!

    Je bent echt een topper!! Ik heb zoveel respect voor je, woorden schieten te kort! Mijn hersenen kraken als ik me moet bedenken hoe ik je vechtlust, kracht, doorzettingsvermogen en de rest moet omschrijven (dit geldt natuurlijk ook voor de schatten om je heen die je er doorheen trekken)!!! Hoop dat je nu ff lekker kunt genieten van het thuis zijn. Ik kom jullie snel ff opzoeken.

    Sterkte en heel veel liefs,

    Sjerrif

  5. dewereldvantess december 15, 2011 bij 10:25 am #

    Bedankt voor het medeleven en de lieve berichtjes, echt super fijn!
    @Bert en Floor… ben erg benieuwd naar jullie mooie ventje, Mees.. Heb al wel mooie foto’s voorbij zien komen.. Veel te lang niet gezien ook, maar een dikke kus voor Jullie!
    Marlous, ook dikke x voor jou!

  6. dewereldvantess december 15, 2011 bij 10:34 am #

    Hee Sjerrif, Jij bedankt voor je hulp! enne de koffie staat klaar, mag je hem zelf zetten 😉 ..Leuk als je langs wilt komen! Spreek met Sijb maar af wanneer. Dikke x

  7. Trudie december 15, 2011 bij 2:37 pm #

    Ha die lieve Tess, Sijbrand, Nova en Nieuwkomertje.

    Alle respect Tessa, houd goede moed en geniet zoveel mogelijk van het thuis zijn
    met al je dierbaren om je heen.
    Lieve groetjes van t. Trudie en o. Rob.

  8. thea december 20, 2011 bij 12:28 pm #

    hoi tess…

    je kent me niet maar ik kwam je verhaal tegen op internet en zit in hetzelfde schuitje en het grappige is dat je een kamer naast mij hebt gelegen…ik lig op kamer 8..
    maar wat fijn voor je dat je naar huis mag lijkt me een zalig gevoel je eigen dingetjes weer om je heen te hebben…
    hoop voor je dat de kleine nog mooi een poos blijft zitten…

    groetjes thea van kamer 8 wkz

    • dewereldvantess januari 7, 2012 bij 9:28 am #

      Hoi Thea,

      Wat toevallig ook veroordeeld geweest aan afdeling J2, hoe gaat het nu met jou?

      Hoop voor jou dat je ook weer thuis bent in je eigen omgeving en dat de kleine nog veilig binnen zit.

      Zo niet hoop ik dat jullie kleintje het goed doet! Duim voor je…

      Groetjes Tess (voormalig bewoonster kamer 9)

Trackbacks/Pingbacks

  1. HOE HET NU ÉCHT GAAT MET TESS? | 2,5 WEEK POST OK | dewereldvantess - september 6, 2013

    […] ziekenhuisverhalen van het WKZ scoorden ook altijd goed, en nog! Regelmatig krijg ik berichtjes met vragen en […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: